வன்னிப் படுகொலை விசாரிக்க மூவர் குழுவை நியமித்தது ஐ.நா.

நியாயங்களைச் சொல்வது சரி. நம் தகவல்களின் செம்மை தவறும் போது நம் நியாயங்கள் பலவீனமடைகின்றன. நம் நம்பகத்தன்மை கெடுகிறது. நாம், நமக்குளே புனைவுகளைப் பேசுவோராவோம்.
போர் முடிய முன்னரே வான் புகைப்படங்களிற் தெரிந்த புதைகுழிகளின் எண்ணிக்கையை வைத்து லண்டன் டைமஸ் 20,000 என மதிப்பிட்டது. (ஆனால் ஐ.நா. 10,000 அளவில் என்றது. அது மறுக்கப்பட்டது.)
30,000 என்ற மதிப்பீடு பரவலாக (இலங்கைப் பேரினவதிகளும் அரசும் தவிர) ஏற்கப்பட்ட நிலையில் ஒரு அவுஸ்திரேலிய, முன்னாள் ஐ.நா. ஊழியர் 40,000 ஆவது இருக்கும் என்றார்.
இப்போது 50,000 + என்கிறீர்கள். தகவலுக்கான ஆதாரங்களையும் சொல்லாவிட்டால் எண்கள் குருட்டு ஊகங்களாகித் தமிழின் வயது போல 10,000க் கணக்கில் கூடிக் கொண்டே போகும். (ஒன்றைக் குறைத்தாலும் தமிழ்த் துரோகிப் பட்டம் கிடைக்கும்).
என்னளவில் 10,000 என்பது கூட மானுடம் ஏற்க இயலாத பெருந் தொகை. நாம் தருகிற தகவல்கட்கான ஆதாரங்களையும் சொல்வது அவற்றை வலுப்படுத்தும். என்பதாலே அவற்றையும் இங்கே சொன்னால் உதவும்.

இலங்கைக்கு எதிரான மனித உரிமைக் குற்றச்சாட்டிற்குத் தடையாக இருந்தவை இந்தியாவும் சீனாவும் மட்டுமே என்றால் அதை எளிமையாக விளக்கி விடலாம்.
ரஷ்யா எதிர்த்தது. இஸ்ரேல் தன் சொந்தக் காரணங்கட்காக எதிர்த்தது. அமெரிக்க மிரட்டலுக்கு உட்பட்ட அனைத்து நாடுகளும் எதிர்த்தன.
சர்வதேச அரசியல் பற்றி நமக்குக் கூடிய தெளிவு தேவை என்றே தெரிகிறது. நம் மனதில் உள்ள சில படிமங்கட்கேற்பத் தகவல்களை வடிகட்டல் ஆபத்தானது.

ஐரோப்பிய ஒன்றியம் இலங்கைக்கான ஜி.எஸ்.பி.+ ஐ நிறுத்தும் என்று பூச்சண்டி காட்டியது. இப்போது இலங்கை நழுவுவதற்கு வழி காட்டுகிறது.
ஐ.நாவின் அக்கறை அமெரிக்காவின் நோக்கங்களிலிருந்து பிரிக்க இயலாதது.
இப்போது இந்தியவின் பிடி இறுகும் நிலையில் அமெரிக்கா தன் ஆதிக்கத்தை மீட்டெடுக்க “மனித உரிமை” “போர்க் குற்றங்கள்” எனும் மிரட்டல்களைப் பாவிக்கிறது.
இலங்கை வழிக்கு வந்ததும் அவை பழங்கதையாகிவிடும்.

தமிழர் இன்னமும் தவறன இடங்களிலேயே நட்புச் சக்திகளைத் தேடுகின்றனர்.