டொன் கிஹோட்டே : சிவசேகரம்

சிவசேகரம் அவலை நினைத்து ‘ உரலை’ இடிக்கிறார்!
பொருளும் கவிதையும் எரிச்சலைத் தருகிறது.

“ஆய்போவன்” – அஸ்ஸலாம் அலைக்கும்!

வருத்தம் என்ற ஒன்றூ இருந்தால்தான் சந்தோசம் என்ற ஒன்ற அனுபவிக்க முடிகிறது.ஆச்சரியங்கள் கூட இப்படித்தான்.சைவமும் சரிகை,கிரிகை,யோகம்,ஜானம் என்பது இதைத்தான்.

என் சுருக்கமான குறிப்புக்கு முதல், விரும்புவோர் விகிபீடியாவில் உள்ள குறிப்பைப் பார்க்கலாம் (http://en.wikipedia.org/wiki/Don_Quixote).
ஆயிரக் கணக்கான வியாக்கியானங்களும் விளக்கங்களும் உள்ளன. தேடலுக்கான சொற்கள்: Don Quixote; Cervantes

மிகுவெல் டி செர்வான்டெஸ் (1547-1616) எழுதிய “டொன் கிஹோட்டே” உலகின் அதி சிறந்த ஆக்க இலக்கியங்களுள் ஒன்றாகக் கருதப்படுவது. அதை உலகின் முதலாவது நாவல் எனவும் கூறுவர்.

“லா மன்ச்சாவின் கூர்மதிமிக்க இடால்கோ டொன் கிஹோட்டே” எனும் தலைப்பில் முதலில் 1605இல் வெளியான இந் நாவலுக்கு இரண்டாம் பாகம் ஒன்று 1615இல் வெளியானது.

கதையின் பொழிப்பு:
50 வயது தாண்டிய கிராமத்துக் கனவானான அலொன்ஸோ கிஹானோ, வீரசாகசக் கதைகள் பலவற்றை வாசித்து அவற்றை நம்பி, அவற்றால் மிகுதியாகப் பாதிக்கப்பட்டுத் தன்னையும் முன்னைக் காலத்து வீரப் பெருந்தகைகளில் ஒருவானகக் கற்பனை செய்து தன்னை “லா மன்ச்சாவின் (ஸ்பெயினிலுள்ள பெருநிலப் பரப்பொன்று) டொன் கிஹோட்டே” என அழைத்துக் கொண்டு சாகசச் செயல்களில் ஈடுபட விழைகிறான்.

அயற் கிராமத்திலுள்ள, அவனை முன்பின் அறியாத, அல்டொன்ஸா லொரென்ஸோ என்ற பெய்ணை “டுல்ஸியானா டெல் ட்டொபொஸோ” எனப் பேர் சூட்டித், தன் காவியத் தலைவியாகப் புனைகிறான். தனது நோஞ்சான் குதிரைக்கு “றொஸினான்ட்டே” எனப் பேரிடுகிறான்.
பின்பு தன்னை ஒரு வீரப் பெருந்தகையாகப் பிரகடனம் செய்து “சன்ச்சோ பன்ஸோ” என்ற தன் அயலவன் ஒருவனைத் தன் துணைவானாக்கிக் கொள்கிறான்.

டொன் கிஹோட்டேயினது வீரசாகசப் பயணம் தொடங்குகிறது. போகப் போக, யதார்த்தம் பற்றிய உணர்வே அவனிடம் இல்லாமற் போகிறது.
சன்ச்சோ அவனிடம் யதார்த்தத்தை உணர்த்த இயலாது தோற்றாலும் இருவரதும் பயணம் தொடர்கிறது.
டொன் கிஹோட்டே வலிந்து வம்பை விலைக்கு வாங்கி அடி உதையையும் அவமானத்தையும் பெற்றாலும், அவனுக்குத் தன்னைப் பற்றிய மயக்கம் தீராது மேலும் கற்பனையான எதிரிகளுடன் மோதுகிறான்.
லா மன்ச்சா பீடபூமியின் சமதரைகளில் நிற்கும் பெரிய காற்றாலைகள் அவனுக்குப் பயங்கர ராட்சதர்களாகத் தெரிகின்றனர். குதிரையில் ஏறிக் குத்தீட்டியுடன் காற்றாலைகளைப் போரிட்டுப் பலமுறை வீழுகிறான்.
டொன் கிஹோட்டே காற்றாலைகளைத் தாக்குவதே பொதுவாக டொன் கிஹோட்டேயின் படிமமாகியுள்ளது.
(அதன் பயனாக, ஆங்கிலத்தில், காற்றாலைகளைச் சாடுதல் என்பது அர்த்தமற்ற தாக்குதல்களைக் குறிக்கும்).

நூலின் இரண்டாம் பாகத்தில் டொன் கிஹோட்டேயை வழிக்குக் கொண்டுவரச் சன்ச்சோவின் சூழ்ச்சிகள் வருகின்றன. டென் கிஹோட்டேக்கு நிதானம் திரும்பிய போது, காலங்கடந்து, வாழ்க்கை பொருளற்றுப் போகிறது.
உலக நாவல்களில், அதிகளவில் பல்வகைப்பட்ட வாசிப்புக்கட்கும் பாடல், ஓவிய, சிற்ப, இசை, இசை நாடக, சினிமா வியாக்கியானங்கட்கும் உடபட்டதாக “டொன் கிஹோட்டே”யைக் கூறலாம்.

டொன் கிஹேட்டே ஏளனத்துக்குரிய ஒரு காவியத் தலைவன்.
தம்மைப் பற்றி மிகையான மதிப்புடையோராகவும் தம்மாலேயே உலகை உய்விக்க இயலும் என எண்ணுவோருக்கும் உரிய ஒரு படிமமாக டொன் கிஹேட்டேயைக் கொள்ளலாம்.

இன்று பல மொழிகளிலும் இருக்கும் பழமொழிகளற் கணிசமானவற்றின் (உதாரணமாக, ‘மின்னுவதெல்லாம் பொன்னல்ல’) தோற்றுவாய் “டொன் கிஹேட்டே” என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

பாத்தீங்களாண்ணா புரியாத பாஷையிலை பாட்டெழுதினால் மட்டும் போதாது பொருளும் எழுதணுமென்கிறதை ஏற்கெனவே நானொரு பின்னூட்டத்திலை எழுதி அனுப்பியிருந்தும், அதை நீங்க கிழிச்செறிஞ்சிட்டீங்க, இப்போ நான் சொன்னதுக்காக பொருழெழுத தொடங்கியிருக்கிறீங்க இதெல்லாம் தேவையா சேகரண்ணா, (1547-1616 லை எழுதிய “டொன் கிஹோட்டே” உலகின் அதி சிறந்த ஆக்க இலக்கியங்களுள் ஒன்றாகக் கருதப்படுவது. அதை உலகின் முதலாவது நாவல் எனவும் கூறுவர் எங்கிறிங்க,) 2009 ஆண்டு நடந்ததை விடவும் பெரிய அனீதி இலக்கியம் உலகத்திலுண்டோ? கம்பரின் சபையில் காதுவெட்டிப்புலவர்,, சீழ்த்தலைச்சாத்தனார்,, என்று ஒரு கூட்டமே இருந்திச்சாம் ,அவரவர் பாட்டுக்கு ஒரு பொருளை மனதுக்குள் நெனைச்சு பாட்டெழுதுவாங்களாம், சபையில் ஒருத்தருக்கும் ஒரு மண்ணும் புரியாதாம் அப்பொறமா பாட்டெழுதின அவிங்களே பொருளையும் அள்ளி விடுவாங்களாம், அவங்கவீட்டு செய்யுள் ஒண்ணு பாருங்க “காவிறையே கூவிறையே எங்அப்பன் கோவில்ப்பெருச்சாளியே மண்ணுண்ணி பாப்பிள்ளையே” இப்படியெல்லாம் எடுத்து விட்டு அப்பொறமா அதுக்கு பொருளும் எயுதி பொழுது போக்கிக்கிட்டிருந்தாங்க அப்போதிக்கு அது சரி, இப்போதிக்கி கிரந்தம் எயுதுறத நிப்போட்டுங்கண்ணா, “புரட்சிக்கான மெய்நிகர் கொமிசார்” என்ற கிரந்தத்துக்கு நிறைய பின்னூட்டம் வந்திச்சே நல்ல வரவேற்ற்பு இருக்கெண்ணு நெனைச்சு ஆர்வத்திலை இதையும் அள்ளி விட்டிருக்கிறீங்க,, கொமிசாரும் குத்துவிளக்கும், ஒருத்தருக்கும் ஒருமண்ணும் புலப்படல்லீங்க ,எல்லாரும் ஒரு குத்துமதிப்புக்கு ஒருத்தரோட கேள்விக்கு ஒருத்தர் கொமிசார் ஐயாவை தெரிஞ்சமதிரி பிகே பண்ணி அள்ளிவிட்டு போயிட்டிருந்தாங்க, அம்புட்டுந்தேன்,,,,,,,,,, இப்பொ நானொரு செய்யுள் எழுதிடறன் பாருங்க, இது என்னோட ஆக்கம் கிடையாது 1500, 1600, வாழ்ந்த :”நோஸ்டராமாஸ்” அவிங்களோடது புரிஞ்சிருந்தா பின்னூட்டத்திலை தயவுசெஞ்சு பதிலெழுதுங்கண்ணா, :”பித்தகட கரமந்திசட்டு எழுந்த கூரத்தாசோது வந்தாலும் எழுவன்”

மத்தவங்களுக்கு புரியாதமாதிரி ,, ,மற்றவைக்கு காட்டிறமாதிரி,பிக்காசோ,,டாவிசி .ஆக்களின்ரை ஓவியத்தைப்பற்றி மற்றவர்களைவிட ஊடுருவி ரசிப்பதுபோல,,பிரெஞ்சு ரஷ்ய ஸ்பானிஷ்ச,,கிரேக்க பாரசீக , இலக்கியம் என்கிறமாதிரி ஏதாவது ஒரு கிரந்தத்தை கூடியவிரைவில் நீங்க எழுதியே ஆகணும், தாமதிச்சீங்க அப்பொறமா நான் கோல் எடுத்துடுவேண்ணா எழுதிறதுக்குத்தான்,, பின்னூட்டம் எழுதிற்துக்கு கை நச நச எண்டு அரிப்பெடுத்துப்போய்க்கிடக்கு, சீக்கிரம் , “ஹிழ்ஃஞ்ஷ்சு ம்ழ்ஹ்கெடியெல்” இந்தத்தலைப்பிலையாச்சும் எயுதுங்கண்ணா, நாந்தான் ,பிச்சைக்கார,,,,,வறாட்டி என்ற என் பேர் இனியொருவுக்கு புடிக்கல்லை , ஒரு மாதிரி நெளிஞ்சமாதிரித்தெரிஞ்சுது, டக்கெண்டு ,பாரதிக்குஞ்சு எண்டு மாத்தியிட்டன்,

பாரதிக்குஞ்சு,
நீங்கள் கேட்ட மாதிரிக் கிரந்தம் எழுதுவதற்கான நெறிப்படுத்தலை ஒருவர் எப்பவோ எழுதிவைத்துவிட்டார்:
…..
…..
உடல் கூறுபோடப்படும் என்ற தண்டனை விதித்து
மூன்றுக்கு மேற்பட்ட இலக்கங்களைத் தடை செய்தான்
இப்போது ****** கல்விக் கூடத்தின் தலைவனாக
தன் போர் வாள் மீது
இன்னுமோராயிரம் ஆண்டுகள் குந்தியமர்ந்து
எழுதுகிறான்:
ஒன்று இரண்டு
ஒன்று இரண்டு
ஒன்று இரண்டு
ஒன்று இரண்டு

(பத்து வரிகது மேற்படாமலும் “முக்காலா முக்காப்புலா” போன்ற அருந்தமிழ்ப் பாடல்களை விளங்கும் ஆற்றலுடையோருக்கு சிரமம் தராமலும் இக் கிரந்தத்தில் வாசிக்கக் கடினமான வரிகளை நீக்கி விட்டேன்.