வடக்கிலேயே தமிழர்களை சிறுபான்மையினராக மாற்ற அரசு முயற்சி :மனோ கணேசன்

கேள்வி: : சர்வதேச நெருக்கடிக் குழு போன்ற அமைப்புகள் ஏன் எல்.ரீ.ரீ.ஈ புரிந்த அட்டூழியங்களைப் பற்றி மௌனம் சாதிக்கின்றன மற்றும் இப்போது அரசாங்கத்துக்கு எதிரான யுத்தக் குற்றங்கள் பற்றிய குற்றச்சாட்டுகளை இன்னும் மிக உயர்ந்த குரலில் எழுப்பி வருகின்றன? அரசாங்க தரப்பினருக்கு மட்டுமே பொறுப்புகூறும் கடப்பாடு உள்ளதா, அதேவேளை அரசாங்கமொன்றில் பங்கு கொள்ளாதவர்கள் பாரியளவில் மனித உரிமை மீறல்களைப் புரிந்து விட்டு தப்பிக்க முடியும் எனக் கருதலாமா?
பதில்: சர்வதேச நெருக்கடிக் குழு எல்.ரீ.ரீ.ஈ புரிந்த அட்டூழியங்களைப் பற்றி மௌனம் சாதிக்கின்றது எனக்கூறுவது சாதாரணமாக உண்மையில்லை. நெருக்கடிக் குழுவின் ஆதி முதலான அறிக்கையிலிருந்தே எல்.ரீ.ரீ.ஈ யினரின் குற்றங்களைப்பற்றி தொடர்ச்சியாக விமர்சிக்கப்பட்டு வருகிறது. நவம்பர் 2006ல் வெளியிட்ட எங்களது முதலாவது அறிக்கையான “சமாதான முயற்சிகளின் தோல்வி” என்பதில் நாங்கள் எல்.ரீ.ரீ.ஈ மாற்றுக் கருத்துள்ளவர்களை தொடர்ந்து கொலை செய்து மௌனமாக்கி வருகிறது. சிறுவர் போராளிகளை படையில் சேர்க்கிறது மற்றும் அதன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பிரதேசங்களில் ஒரு ஏகாதிபத்திய ஆட்சி நடத்துகிறது என்றெல்லாம் எழுதியிருந்தோம்.

சமாதான நடவடிக்கைகளின்போது எல்.ரீ.ரீ.ஈ யினரின் மோசமான மனித உரிமை மீறல்களை, நோர்வே, ஐக்கிய தேசியக் கட்சி மற்றும் வெளிநாட்டு அரசாங்கங்கள் என்பனவனற்றால் நிறுத்தியிருக்கக் கூடிய முயற்சிகளை செய்யத் தவறிவிட்டன என்று நாங்கள் மிகக் காரசாரமாக விமாசித்திருந்தோம். இந்த விமர்சனம் எங்களது 2007 ஜூனில் “ஸ்ரீலங்காவில் மனித உரிமைகள் நெருக்கடி” என்கிற அறிக்கையில் திரும்பவும் எழுப்பப் பட்டிருந்தது. அதில்; “எல்.ரீ.ரீ.ஈ வேண்டுமென்றே இராணுவத்தினரை தூண்டிவிடும் வகையில் தாக்குதல்களை நடத்துவது மற்றும் சிங்களப் பொதுமக்கள் அதேபோல மாற்றுக் கருத்துள்ள தமிழர்கள் ஆகியோர்மீது நடத்தும் வன்முறையான அடக்குமுறைகள் மற்றும் பலவந்தமாக சிறுவர்களையும் வயது வந்தவர்களையும் படையில் இணைப்பது”என்பனவற்றைப் பற்றி நாங்கள் விரிவாக ஆராய்ந்திருந்தோம். மே,2007ல் வெளியான “யுத்தத்தின் இடையில் அகப்பட்டுள்ள ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம்கள்” எனும் அறிக்கையில் எல்.ரீ.ரீ.ஈ 1990 களில் வடபகுதி முஸ்லிம்களை பலவந்தமாக வெளியேற்றியது, மற்றும் கிழக்கில் முஸ்லிம்களை கொலை செய்தது போன்றவற்றை மிக விரிவாக விவாதித்திருந்தோம். எங்களது ஜனவரி, 2008 அறிக்கையில் எல்.ரீ.ரீ.ஈ யினருக்கு “ஒரு சுதந்திர தமிழ் நாட்டுக்கான கோரிக்கையை பகிரங்கமாகவே கைவிடும்படியும் மற்றும் பொதுமக்கள் மீதான தாக்குதல்கள், தற்கொலை குண்டுத் தாக்குதல்கள், கட்டாய ஆட்சேர்ப்பு, பத்திரிகைச் சுதந்திரம் மற்றும் அரசியல் மாற்றுக் கருத்துள்ளோர் மீதான ஒடுக்குமுறை, என்பனவற்றை நிறுத்தி சர்வதேச மனித உரிமைகள் மற்றும் மனிதாபிமானச் சட்டங்கள் என்பனவற்றை முழுதாக மதித்து நடக்கும்படி” நேரடியாகவே அழைப்பு விடுக்கப்பட்டிருந்தது.

மார்ச் 2009ல் நாங்கள் எல்.ரீ.ரீ.ஈ யினரை சரணடையும்படியும் மற்றும் சண்டையின் இடையில் அகப்பட்டுள்ள பொதுமக்களை சுதந்திரமாக செல்வதற்கு அனுமதிக்கும்படியும் அழைப்பு விடுத்திருந்தோம். ஜனவரி 2010ல் “எல்.ரீ.ரீ.ஈயினரின் தோல்வி மற்றும் தமிழரின் அரசியல் வாழ்க்கையின் மீது அது ஏற்படுத்தியிருந்த கட்டுப்பாட்டுக்கு ஏற்பட்டுள்ள முடிவு வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்கது. மற்றும் மாற்றங்களை வரவேற்கிறோம்” என்று எழுதியிருந்தோம். எங்களது மே 2010ல் யத்தக் குற்றங்கள் பற்றிய அறிக்கையில், எல்.ரீ.ரீ.ஈ யினரின் அட்டூழியங்களையும் மற்றும் யுத்தக் குற்றங்களையும் பற்றி விவாதித்திருந்தோம். ஸ்ரீலங்கா சம்பந்தமான எங்களது பதின்மூன்று அறிக்கைகளையும் வாசிக்கும் எந்தவொரு நேர்மையான வாசகராலும் எல்.ரீ.ரீ.ஈ யினரின் அட்டூழியங்கள் மற்றும் இதர குற்றங்கள் சம்பந்தமாக நாங்கள் வாய்மூடி மௌனிகளாக இருந்தோம் எனச் சொல்ல முடியாது