பொட்டு அம்மான் பத்திரமாக இருக்கிறார் : பிரபாகரன் குறித்துக் கூற முடியாது.

//இலங்கை அரசாங்கத்தோடு பிரபா,போட்டு 1987 இலேயே கூட்டு வைத்த தமிழ் துரோகிகள்//

நீங்கள் அரசியல் அறிந்தவரா, இல்லா சராசரி சமூக பிரக்ஞை இல்லாதவரா என்பதெல்லாம் தெரியவில்லை. ஆனால் மேற்கண்ட விசயத்தில் அறியாமை இருக்கிறது என்பது மட்டும் உண்மை. ஒரு வேளை இதுபோல் வலைதளங்களைப் படிப்பதால் அப்படி குரோதத்தோடு எழுதுகிறீர்களா என்பதும் தெரியவில்லை. 

ஈழம் என்பது இந்தியாவிற்கு சம்பந்த இல்லாத ஒரு அண்டை நாடு மட்டுமே. இந்தியா தனது ஆதிக்கத்தை விரிவுபடுத்தவே அங்கு அமைதிப்படையை அனுப்பியது. அதற்கு முதலில் தமிழர்களின் உரிமை என்று நாடகமாடியது, பிறகு இலங்கை அரசு பணிந்துவிட்டபோது ஈழப் போராளிகளை அடங்கச் சொன்னது. ஆனால் விடுதலைபுளிகள் அமைப்பு அடங்க மறுத்து தனது நாட்டின் சுதந்திரமே முதன்மையானது என்ற போராடியது. இந்திய இராணுவமும் அரசும் அதையும் தாண்டி இலங்கையின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையிலும் தலையிட்டு ஒரு பொம்மையரசாக மாற்ற முயற்சித்தது. அது ஒரு முழு இறையாண்மை பெற்ற நாடாக இல்லை. மற்றவர்களின் அரைக்காலனியாக இருந்தது. இருந்தும் அதுனுடைய பேரம் பேசும் உரிமையை பறிக்கும்போது அதற்கு இலாபம் இல்லை. அந்த அச்சத்தின் காரணமாகவும், தைரியமாக இந்தியாவை பகைத்துக்கொண்டு அதை வெளியேற கோருவது முடியவில்லை. அதனால் இலங்கை அரசு தன்னுடைய அரைக்காலனிய இறையாண்மையிலிருந்து (தரகு) காத்துக்கொள்ளவும், விடுதலைப்புலிகளுக்கு அன்று முதன்மை எதிரியாக இருந்த அந்நிய நாட்டு சக்தியாக இந்தியா இருந்தததிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள அதை விரட்டியடிக்கவேண்டி இருந்தது. அதனால் இரண்டும் மறைமுகமாக ஒன்று சேர்ந்து அந்நியப் படையான இந்தியப் படையை விரட்டியடித்தது. இந்து கூட்டை சதி என்றால் உங்களுக்கு வரலாற்று அறிவில்லை என்று பொருள்.

வடகிழக்கு மாகாண கவுன்சிலை கலைப்பது, அதற்குத் தேர்தல் நடத்துவது, பிரிந்து செல்லும் உரிமை கோருவதை தேசவிரோதம் எனும் அரசியல் சட்ட 6வது திருத்தத்தை ரத்துச் செய்வது, வடகிழக்கு மாநிலத்தில் சிங்களவர்களைக் குடியேற்றுவதைக் கைவிடுவது என்று இலங்கை அரசுடன் ஒப்பந்தம் போட்டுக் கொண்டது. ஆனால் இந்திய இராணுவம் வெளியேறியவுடன் அனைத்து வாக்குறுதிகளையும் காற்றில் பறக்கவிட்டது. இது புரிந்துகொண்டுதான் அனுகியது. அதன் பிறகு அம்பலப்படுத்தியது. ஆனால் அந்நியப் படையை விரட்டுவதற்கு ஒவ்வொரும் ஒவ்வொரு நலனிலிருந்து ஒப்பந்தம் செய்துக்கொள்கிறது. எவ்வளவு பிற்போக்காளர்களால் இது போடப்படாலும், இது சரியானதே. அதன் பிறகு இலங்கை அரசை எதிர்த்துப் போராட எந்த நிலையிலும் தயங்கவில்லை. பிரிட்டிசை எதிர்த்து எத்தனையோ பிற்போக்கான இந்திய மன்னர்கள் கூட்டு சேர்ந்திருக்கிறார்கள். பிரிட்டிஷ் அந்நிய படையை எதிர்ப்பதற்கு ஒன்று சேர்வது என்பது புறநிலையில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பிர்கு சேவையே செய்யும். இதுதான் சமீபத்தில் ஈராக்கில் நடந்தது. ஆப்கானிஸ்தானில் நடப்பது.

நீங்கள் ஒரு வேளை இந்தியாவின் நிலையிலிருந்து ஒரு தேசிய வெறியோடு அனுகினால் உங்களுடைய பார்வை வேறானதாகவே இருக்கக்கூடும். ஆனால் வேறு ஒரு நாட்டை அடிமைப்படுத்தும் எந்த நாடும் ஜனநாயகத்தை தன் நாட்டிலேயே குழி தோண்டி புதைக்கவே செய்யும். sonja, velu ஆகிய இருவருக்கும் இதுவே பதிலாக இருக்கமுடியும். 

ஒரு போரில் தோல்வி என்பது வேறு, முற்றாக ஒடுக்கப்பட்டு சிறை பிடிக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் இறுதி வரை தனது அரசியல் கோரிக்கையை தனது விடுதலையை சமரசம் செய்துகொள்ளவில்லை. அவர்கள் விடுத்த கடைசி அறிக்கையும் நாங்கள் தோல்விகண்டுவிட்டோம் அதனால் இந்தப் போராட்டத்தை நிறுத்துகிறோம் என்று கூறியபின்புதான் அடக்கப்பட்டார்கள். வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனை, உமர் முக்தரை நயவஞ்சகமாக அல்லது சுற்றி வளைக்கப்பட்டு அடக்கப்பட்டே இழுத்து வந்து கொல்லப்பட்டார்கள். இவர்கள் எப்படி ஆயிரம் அரசியல் போர்கலை தவறுகள் செய்து தோற்றுப் போயிருந்தாலும் விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களே. 

அதை எப்படி வெற்றியாக மாற்றவேண்டும். அதற்கு சரியான அரசியலை எப்படி கொண்டு செல்ல வேண்டும். அவர்கள் இழைத்த அரசியல் பிழை என்ன என்று விவாதம் நடத்துங்கள். ஆனால் அவர்கள் செய்த விடுதலைக்கான தியாகத்தை, அவர்களின் தோல்வியை கொச்சைபடுத்தாதீர்கள். 

ஒரு தோல்வியில் நிறைய அவநம்பிக்கைகள் முளைக்கலாம். அதில் முன்னனியில் இருந்தவர்கள் துரோகியாகலாம். இது ரஷ்யப் புரட்சியிலும் 1905 ஆண்டு முதலில் தோல்வி கண்ட போது பிளக்னோவ் லெனின் குருவே துரோகியாக வில்லையா. டிராட்ஸ்கி துரோகியாகவில்லையா. அதுபோல் துரோகியாகியவர்களை காட்டி உண்மையிலேயே வீரத்தியாகம் அடைந்தவர்களை கொச்சைப் படுத்துவது என்பது ஒரு மகனின் துரோகத்திற்காக தாயினை ஒழுக்கக்கேடனவள் என்பதற்கு சமம். அந்த தவறான மதிப்பீட்டினை கற்றுக்கொடுக்கவே நமக்கு ஆதிக்கவாதிகள், அதற்கு துணைபோனவர்கள், வாய்ஜாலங்களிலும், அட்டை கத்தியுடன் புரட்சி பேசுபவர்கள் ஆகியோர் முயற்சிக்கிறார்கள். 

வரலாற்று தெளிவு வேண்டும். அதைவிட காலத்தின் இடத்தின் நிலை கொண்டு சீர்தூக்கி பார்க்க வேண்டும். அதற்கு மார்க்சியத்தை விட வேறு சிறந்த ஆயுதம் இருக்கப்போவதில்லை. அதை தன்னடக்கத்தோடு முதலில் கற்க முயலவேண்டும். பிறகு அதை கொண்டு ஆய்வு செய்து முடிவுக்கு வரவேண்டும் என்பதே மேற்கண்ட இரு நபருக்கும் எனது பதிலாகும்.