கருத்தோடு கலந்த சொற்களின் சுருக்கம் கவிதை – பகிர்வு 9 : கவிதா(நோர்வே)

கவிதா அவர்கள

நான் யார் எதையும் நியாயப்படுத்த அல்லது அநியாயப்படுத்த…

தமிழர் பண்பாடுகளின் சிறப்புகளை யாரும் நியாயப் படுத்த வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

உங்களுக்கே நீங்கள் சொல்வதில் ஆழமான கருத்து இல்லை என்பது புரிகிறது…

இப்படி நான் சொல்வதற்கு காரணம் இராமன் அவதார புருஷன் உங்களுக்கோ எனக்கோ இல்லாத சக்தி, ஞானம் இராமனுக்கு இருந்தது. அவனுக்குத் தெரியும் சீதை கற்பில் பிறழவில்லை என்பது…

சாதாரண ஒரு கேள்வி உங்களைக் கேட்கிறேன்…

ஒருவனின் மனைவியை இன்னொருவன் ‘வேசை’ என்று பலருக்கு முன்னால் சொன்னால் “என் மனைவியை எனக்குத் தெரியும்” என்றுவிட்டு வாருவான் என நினைக்கிறீர்களா… இதனால்த்தான் நான் சொன்னேன் உங்களுக்கே உங்களது கருத்தில் ஆழமில்லை என தெரிகிறது என…

அதைவிட. அந்த ஒருவனின் மனைவி; தன் கணவன். தன்னை வேசை என்றவனை வெட்டிப் போடாமல் கோழை போல வீடு வந்திருக்கிறானே என ஆத்திரப்பட்டு சண்டையிட மாட்டாளா என்ன… அல்லது தன் கணவனின் செயலைப் பாராட்டி விருந்து வைப்பாளா… நீங்களே சொல்லுங்கள்…

கணவன் சும்மா இருந்தாலும் மனைவி -அந்தப் பெண்- சும்மா விடமாட்டாள்… தானே தன்னை இழிவு சொன்னவனிடம் சென்று அவனைக் கூறுபோட்டுவிட்டுத்தான் வருவாள்.

ஒரு பெண் தன் கணவனை கள்வன் என்றதற்காக அந்த நகரத்தையே தன் கற்பினால் எரித்துவிட்டாளல்லவா… கண்ணகி கதை தெரிந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன்…

அப்படியே விட்டு விடுவோம் என வைத்துக் கொள்ளுங்கள்; அங்கே இருந்தவர்களில் யாராவது ஒருவன் அந்தக் கணவன் இல்லாத போது அவர்கள் வீடு வந்து இந்தப் பெண்ணை தாக்க மாட்டான், பெண்டாழ முயலமாட்டான் என்கிறீர்களா… அந்தக் கதைக்கு அந்த இடத்திலேயே தக்க பதிலடி கொடுக்கவில்லையானால் அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கையும் அத்தோடு அந்தக் குடும்பமும் சிதறிவிடும்…

ஆக, இராமன் சீதையை தீக்குளிக்க வைக்கவில்லையென்றாலும்; சீதை அதை தானே செய்திருப்பாள். நான் இதை இராமாயணத்திலிருந்து சொல்லவில்லை.

சாதாரண நமது வாழ்க்கையையும் நமது நடத்தையையும் வைத்துத்தான் இதை சொல்கிறேன்… வடநோர்வேயில் வழியில்ப்போன இரு தமிழ்ப்பெண்களைப் பார்த்து ஒரு தமிழன் விசிலடித்து ஏதோ நோர்வே மொழியில் சொல்ல; அந்த இரு தமிழ்ப் பெண்களும் அவனைப் பிடித்து காலில்ப் போடும் சப்பாத்தினால் மங்கு மங்கு என்று மங்கிவிட்டார்களாம்… அதன் பின் அந்த தமிழன் தமிழ்ப் பெண்களுடன் வெகு மரியாதையோடு நடந்துகொண்டான் என சொன்னார்கள்… இப்படியான சம்பவங்கள் உலகில் எல்லா இடங்களிலும் நடக்கிறது.

தமிழ்ப்பண்பாடு பெண்களை எப்போதும் மென்மையானவர்களாகவும் போற்றப்பட வேண்டியவர்களாகவுமே சித்தரிக்கிறது என்பது யாவரும் ஒப்புக் கொண்ட விடயம்.

ஓய்வு பெறுவதை நீங்கள் வரவேற்றிருக்கிறீர்கள் அது சந்தோஷமே… ஆனால் அவரவர் உடல்நிலைக்கேற்றாற் போல ஓய்வு பெறலாம் என்றிருக்கிறீர்கள். உங்கள் உடலை வேறொருவன் பார்த்துத்தான் சொல்ல வேண்டும், உங்களுக்கு உங்கள் உடலில் என்ன இருக்கிறதென்று… ஆம் வைத்தியரைத்தான் சொல்கிறேன். ஆக, உங்கள் உடலைப்பற்றி உங்களுக்கே தெரியாத நிலையில் நீங்கள் செய்யக் கூடியது ஓய்வெடுப்பதுதான்.

ஓய்வெடுப்பதை அவரவர் உடல் வலிமைக்கேற்றவாறு நீங்கள் செய்யலாம் என்று அன்றும் இன்றும் சொல்ல இயலாத நிலை இருக்கிறது… ஆக, பொதுவில் தமிழ்ப்பண்பாடு தமிழ்ப்பெண்களை இந்த மூன்றோ ஐந்தோ நாட்களில் எல்லோரையுமே ஓய்வெடுக்கும் படி வலியுறுத்தியுள்ளது…

கனிமொழியின் கவிதையில் – நீங்கள் எடுத்துக் கொண்ட கவிதையில் – பிழைகள் இருக்கிறன.

இங்கே நீங்கள் உங்களது கருத்தில் சொன்னது // கனிமொழி பேச வந்த விடயம் கோயில்களில் பெண்களின் தீட்டுநிலை இன்னும் தொடருவதைப் பற்றித்தான். அன்றைய காலத்தில் அதன் தேவை இருந்தருக்கலாம்..//

நான் முன்னைய கருத்துப் பதிவில் சொன்னது: இன்றைய அவசர உலகில், பொருளாதார நெருக்கடியில் கணவனுக்கு உதவ எண்ணும் தமிழ்ப் பெண்கள் பழுவில்லாத அலுவலக வேலைகளை செய்கிறார்கள் என்றேன்.

ஆலயம் செல்வதும் ஒரு வேலையே! அது ஓய்வோ அல்லது ஓய்வில் ஒரு பகுதியோ அல்ல!! உடல் இளைப்பதற்காக நடக்கச் சொல்கிறார்கள். நீங்கள் ஆலயத்திற்கு காரில்ச் சென்றாற் கூட ஆலயத்திற்குள் காரைக் கொண்டு செல்ல முடியாது. நடந்தேயாக வேண்டும்.

‘செய்யும் தொழிலே தெய்வம்’ என்கிறது தமிழ்ப் பழமொழி…

அந்தத் தெய்வம் எழுந்தருளும் கோவில் வேலைத்தலம். அங்கே எட்டு மணிநேர ஆராதனை முடித்தால் அது போதும். என்னைப் பொறுத்தளவில் இன்னொரு கோவில் அன்றைய தினம் தேவையில்லை…

24 மணிகள் 7 நாட்கள் ஒரு ஓய்வில்லாமல் வீட்டிலும் வெளியிலும் ஓடியோடி மாடாய் உழைத்து ஓடாய்த் தேய்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணுக்கு ஒரு மாதத்தில் ஒரு மூன்று நாளேனும் ஓய்வு தேவையில்லை என வாதிக்கும் நீங்கள் எல்லாம் எந்த ஊர் பெண்களோ தெரியவில்லை.

மேலை நாட்டவன் தம் பெண்களுக்காக வருடத்தில் ஒரு நாள்தான் ஒதுக்குகிறான் – Mother’s day -; ஆனால் தமிழ்ப் பண்பாடோ மாதத்தில் மூன்று நாட்கள் ஓய்வெடுக்கும்படி சொல்கிறது என நான் பெருமிதமடைகிறேன்.

எனது அம்மா தீட்டு வந்து வெளியில் இருக்கும்போது; (எங்களை தீட்டு என்றே சொல்ல வேண்டாம் என அம்மா சொல்லுவாள்… இங்கே அனேகமான சொற்பிரயோகம் பார்க்கிறேன். அதனால்த்தான் எழுதுகிறேன் எனது அம்மா பார்த்தால் மிகவும் மனம் வருந்துவாள். நாம் அம்மா ‘வெளியில’ என்றுதான் வருவோருக்குச் சொல்லுவோம்) நானும் எனது அப்பாவுமே எல்லா வீட்டு வேலைகளும் செய்வோம். சமையலிலிருந்து வீடு சுத்தப்படுத்துவது என வீட்டு வேலை எல்லாமே. உணவு அப்பா சமைப்பார். அம்மாவோடு வெளியே இருந்து உணவு உண்ணுவோம். அந்த நேரத்தில் அம்மா அப்பாவை பாராட்டுவாள் “நன்றாகச் சமைத்திருக்கிறீர்கள்” என. “எல்லாம் நீ சொல்லித் தந்ததுதான்” என்பார் அப்பா பதிலுக்கு. அதில் இருக்கும் சந்தோஷம் வேறெங்கே கிடைக்கும். பின்னர் அம்மா சொல்வாள் அப்பா களைத்துப்போய்விட்டார் என. அப்போதெல்லாம் நான் நினைப்பேன் ‘அம்மாவுக்கு களைப்பே வருவதில்லையா அம்மா ஒரு நாளுமே அப்படிச் சொன்னதில்லையே அல்லது அப்பா அம்மாவைப் பார்த்து சொன்னதில்லையே‘ என அங்கலாய்ப்பேன். இரவுச் சாப்பாடும் நிலவில் இருந்து சாப்பிடுவோம்.

இந்த சந்தோஷத்தையெல்லாம் தூக்கியெறிந்து விட்டது இன்றைய அவசரமான உலகம்.

‘அன்று தேவையிருந்திருக்கலாம்’ என்ற பதக் கோர்வையின் தொக்கு நிற்கும் அர்த்தம்: அன்று தேவையிருந்திருக்கலாம் ஆனால் இன்று அது தேவையில்லை என்பதே…

அன்றைய பெண்களுக்கும் இன்றைய பெண்களுக்கும் என்னால் வித்தியாசம் காணமுடியவில்லை. அன்றிருந்தது தமிழ்ப் பெண்கள்; இன்று இருப்பது தமிழ் இயந்திரங்களா?

ஆனால் அப்போதும் இப்போதும் நாம் தமிழ்பண்பு காக்கும் தமிழர் என்பதை மறந்துவிடவேண்டாம்!

மாறாக அன்றிருந்தவர்கள் உள உடல் ரீதியாக திடகாத்திரமாக இருந்தார்கள்; இன்றிருப்பவர்கள் அப்படியில்லை என மருத்துவ ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. ஒட்டு மொத்தமாக உலகிலுள்ளோர் அனைவருக்கும் இது பொருந்தும்.

காரணம் அதீதமான இயந்திரப் பாவனை உடலையும் மூளையையும் பாதிப்பதாக கூறுகிறார்கள் மருத்துவர்கள்.

ஒரு மனிதன் ஒரு சமூகத்தின் அங்கம். அந்த மனிதன் அந்த சமூகத்தின் ஒழுங்கு முறைகளை அனுசரித்தேயாக வேண்டும். என்னைக் கட்டுப்படுத்த எவனுக்கோ எந்த சமூகத்திற்கோ உரிமையில்லை என நீங்கள் கூறுவது அப்பட்டமான தவறு.

வீதியில் நடக்கும் போது அந்த வீதி வழிமுறைகளின ஆணை: ஓரமாகச் செல்ல வேண்டுமென்பது; அது நடப்பவரின் பாதுகாப்புக் கருதியே சொல்லப்படுகிறது. ‘எனக்கென்ன இந்த வழிமுறை சொல்வது’ என நீங்கள் வீதியின் நடுவே நடந்தால்; யாருக்கு அதனால் பாதிப்பு? எந்த நாட்டில் வாழ்ந்தாலும், எந்த இடத்தில் வாழ்ந்தாலும் அந்த நாட்டின் அந்த இடத்தின் அந்த சமூகத்தின் விதிமுறைகளை அனுசரித்தே யாரும் வாழ வேண்டும்.

ஆலயத்தில் தோப்புக் கரணம் போடுவதும், அரசமரத்தை சுற்றுவதும், ஆலயத்து முன்றலில் ஆரம்பிக்கிறது. அது ஆலயத் தொழுகைகளில் முக்கிய பகுதியே…

ஆலயம் சென்ற நீங்கள் பிள்ளையார் வாசலில் தலையில் குட்டு வைத்து, மாறு காது பிடித்து தோப்புக்கரணம் இடுவதில்லையா…

ஆம் நீங்களெல்லாம் நவீன தமிழ்ப் பெண்கள் அல்லவா தீட்டுடன் ஆலயம் செல்ல வேண்டும் என வாதிடுவீர்கள். ஆனால் ஆலயத் தொழுகையை கற்றுக் கொள்ளவில்லை.

குறிப்பு: அட்டாங்க நமஸ்காரம் ஆண்களுக்கு; பஞ்சாங்க நமஸ்காரம் பெண்களுக்கு. சில வெளிநாட்டுத் தமிழ்ப் பெண்கள் அட்டாங்க நமஸ்காரம் போடுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன் இலங்கையில்.

தமிழர்க்கு இல்லமும் ஒரு ஆலயமே… இல்லத்தில் வாசலில்க் கோலமிடுவது ஆலய முன்றலை அலங்கரிப்பது போலாகும். இது தமிழர் பண்பாடு. ஆலயம் தொழுவதும் மனித பழக்கவழக்கங்களில் ஒன்று என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்.

தமிழர் பண்பாடு பல்லாயிரம் ஆண்டு காலமாக தமிழர்களால் மட்டுமல்ல மேலைத்தேயத்தவராலும் போற்றப்பட்டு பாராட்டப்பட்டுவரும் சிறந்த வாழ்க்கை வழிமுறையாகும். மற்றைய நாட்டு, மற்றைய மனிதர்களது பழக்க வழக்கங்கள் பண்பாடுகளைப் பற்றி இங்கே தேவையில்லை. தமிழர் பண்பாடு பழக்கவழக்கங்கள்; உன்னதமானதெனவும் உலகில் முதன்மையானதெனவும் மூத்த பண்பாடுகள் எனவும் சொல்லப் படுகிறது.

தமிழர் பண்பாடுகளை பழக்க வழக்கங்களைக் கடைப்பிடிப்பதில் உங்களுக்கு வலியாக இருக்கிறது என சொன்ன முதல்த்தமிழ்ப் பெண் நீங்கள்தான்.

எந்தப்பழக்கவழக்கமானாலும் பண்பாடானாலும் அதில் சரி பிழை யார் கூறுவது எனக் கேட்டிருக்கிறீர்கள். என்னையல்ல – குறிப்புக்கு நன்றி-

என்னைக் கேட்டால் எனது பதில்: உங்கள் உடலும் உள்ளமும்தான் பண்பாடுகள் பழக்க வழக்கங்களிலுள்ள சரி பிழையைக் கூறும். யாரும் உங்களுக்கு விளக்கத்தேவையில்லை.

நாம் தமிழர், தமிழ்மண்ணில் தமிழ்த்தாயின் வயிற்றில்த்தான் கருவானோம். தமிழ்ப்பண்பாட்டை மதித்து வாழப் பழகுங்கள். அதுவே போதும்.

மூட நம்பிக்கை என எதையும் தூக்கியெறிவதற்குமுன் சிந்திக்கத் தெரிந்த நாம் சற்று சிந்தித்தோமானால்; இவற்றை ஏன் இப்படி வரையறுத்தார்கள் நம் முன்னோர் என எமக்குள் நாமே கேள்விகளைக் கேட்டு பதில் தேடினால் எல்லாமே நாம் நம் வாழ்வை வாழ்வாங்கு வாழ்வதற்கே என அறிவோம்…

கவிதைகளை நான் வெறுப்பதேயில்லை. கவிதைகள் எழுதுவதும் இரசிப்பதும் எனக்கு பிடித்தவை.

தமிழைப் பற்றியோ தமிழ்ப் பண்புகளைப் பற்றியோ யாராவது அவதூறு சொன்னால் அதை பொறுத்துப்போகும் மனம் எனக்கில்லை.

பாடசாலை செல்லும் போது தமிழைச் சுவைத்து எழுதியது இது:

தமிழ் தமிழ் என்றிட, தானே அதை

அமிழ்தமிழ் எனச் சுவைக்கும் – நா

அமிழ் தமிழ் எனறிட, அது தானே

தமிழ் தமிழ என்றிடும்…

இந்தக் கவிதைக்கு அர்த்தமும் சொல்லி விடுகிறேன்…

தமிழ் தமிழ் என்று சொல்லிப்பாருங்கள் அது அமிழ்தமிழ் என மாறி வருவதை உணர்வீர்கள்.

அதேபோல, அமிழ்தமிழ் என்று சொல்லிப் பாருங்கள் அது தமிழ் தமிழ் என மாறி வருவதை நீங்கள் உணர்வீர்கள்.

இந்த சிறப்பு நானறிந்த எந்த மொழிகளிலும் இல்லை…

நான் கவிதைகளை காகம் கரைவதைப் போல படித்துவிட்டு போவதில்லை. அதனால் உங்கள் கவிதைக் இங்கே நன்றியை மட்டும் தெரிவிக்கிறேன்.

திரும்பத் திரும்ப ஆற அமர கனிமொழியின் கவிதையை வாசித்தபோது, சில வரிகள் என்னை வெகுவாகப் பாதித்துவிட்டது…

திரும்பத்திரும்ப நானே கருத்துப்பதிவிடுவது நன்றல்ல என அமைதி காத்தேன். ஆனால் கவிதா எழுத வைத்துவிட்டார். ஆகவே சிலவற்றை இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்.

முதலில் கவிதை வரிகள்:

//சின்ன வயதில்
செய்த தவறுகளுக்கெல்லாம்
பூச்சாண்டியாய் உன்
பெயரைத்தான் சொன்னாள்
அம்மா…//

//என்ற வரிகளிள் எம் சமூகத்தில் அப்பாக்காளுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் ஏற்படும் இடைவெளியையும் நேசத்தையும் மொழி நயத்துடன் சொல்லியிருக்கிறார் கவிஞர்.//

ஒன்றில் கனிமொழியின் வரிகள் தவறானவை அல்லது கவிதா சொன்ன விளக்கம் தவறு! எல்லாத் தமிழ்த்தாய்மாரும் தந்தைக்கும் பிள்ளைகளுக்குமிடையில் ஆப்பு வைப்பதில்லை. அல்லது தந்தையைச் சொல்லி பயமுறுத்துவதில்லை.

தனக்கு நடந்தால் அது எல்லோருக்கும் பொது என நினைப்பது தவறு!!

//புதுயுகப் பெண்கள் நாங்கள்
கேள்விகள் கேட்போம்
கோடி பிடிப்போம்
கோஷம் போடுவோம்
வலித்துக் கதறுவோம்
புன்னகையோடு
கீழ்ப்படிவோம்//

இங்கே நான் கேட்பது என்னவென்றால்…

யாரும் யாரிடமும் கீழ்படிந்து போக வேண்டிய அவசியமில்லையே. தமிழ்ப் பண்பாடு தமிழ்ப் பெண்களை ஒரு இல்லத்தில் இல்லத்தை ஆழும் அரசியாய், தக்க ஆலோசனை வழங்கும் மந்திரியாய், பாடங்கள் சொல்லும் ஆசானாய்,

இன்னும் சிறப்புறத்தான் சொல்கிறது. யாரும் இல்லத்தரசன் என எவனையும் சொன்னது கிடையாது.

இறுதியில் பெண்புத்தியை கனமொழி காட்டிவிட்டாரே…

நியாயமான கோரிக்கைகளுக்கு ஆர்ப்பாட்டம் தேவையில்லை! அடிபணியவும் தேவையில்லை…

முதலில் ஆர்ப்பாட்டமெதற்கு பின்னர் கீழ்படிவதென்றால்… ‘குழந்தையைக் கிள்ளிவிட்டு தொட்டிலை ஆட்டுவது‘ என்பார்களே அதுபோலுள்ளது.

//திருப்பதிக்கு போக முடியாவிட்டால்
தி நகர் கிளையில் காணிக்கை செலுத்தலாம்//

மனம்தான் முக்கியம். திருக்களத்தியப்பனைத் தரிசிப்பதற்கு போவதற்கு உடல் வலுகுன்றிய திருநாவுக்கரசரின் மனமுருகிய வேண்டுதலுக்கு இணங்கி திருக்களத்தியப்பனே சக்தியுடன் மனக்கண்ணில் காட்சியளித்து நாவுக்கரசருக்கு அருள்புரிந்தனர். என்கிறது நாயன்மார் வரலாறு…

தியாகராய நகரில் காணிக்கை செலுத்திவிட்டு அப்படியே திரும்பி நெடுஞ்சாலைகளையும் வாகன நெரிசல்களையும் சன நெரிசலையும் பார்க்குமுகமாக நின்று; கண்களை மூடி, திருப்பதியானை மனமுருக நினைத்துப் பாருங்கள் திருப்பதி வெங்கடேசர் கண்முன் காட்சியளிப்பார்.

அது உங்களுக்கு பிடிக்காத ஒன்றென்றால் அந்தக் காணிக்கையை ஒரு அனாதையில்லத்தில் வழங்கிப்பாருங்கள். அந்தக் குழந்தைகள் உங்களை “அம்மா” என வாயார வாஞ்சையுடன் அழைக்கும். அதில் வரும் மகிழ்ச்சியை எந்தத் தெய்வமும் தர முடியாது…

உலகில் எவ்வளவோ நல்லவை செய்யக் கிடக்கிறது, அவற்றில் மன நிறைவும் ஆனந்தமும் கிடைக்கிறது…

ஆர்ப்பாட்டத்திலும் கூச்சலிலும் குழப்பத்திலும் நம் சக்திதான் விரையமாகும். மனதில் அமைதியும் போய்விடும் சிந்தனையில் தெளிவும் இருக்காது.

சில காலம் முன்னர் ஒரு திரைப்படம் பார்த்தேன். என்ன படம் என்றதை மறந்து விட்டேன் மன்னிக்கவும். அந்தப் படத்தை எடுத்தவர்கள் அந்தப் படத்தை எடுத்த கிராமத்தை மேம்படுத்துவதற்கே அந்தப் படத்தை விற்றதனால் வந்த பணத்தை கொடுத்துவிட்டார்களாம். அது மட்டுமல்ல அந்தப் படத்தை எடுத்த குழு தங்கள் உழைப்பில ஒரு சத விகிதத்தை அந்தக் கிரமாத்துக்கே தருவதாகவும் கூறினர். என்ன அற்புதமான செயல். அந்தப் படக்குழுவுக்கு இந்த இடத்தில் நான் பாராட்டுத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

வெறுமனெ புதுயுகப் பெண்கள் என கூவுவதை விட அவர்களைப் போல நாலு குழந்தைகளுக்கு நல்லது செய்து பாருங்கள். அதில் ஒரு நிறைவு கிடைக்கும்.

நன்றி

சுஜி நோர்வே…

இராமன் சராசரிக் கணவனல்லன் அவன் அயோத்திக்கு மன்னன்.மன்னன் எவ்வழி குடிகளூம் அவ்வழி.என்றூ ஒருவன் தலைவன் ஆகிறானோ அன்றே அன்றே அவன் வாழ்வு அவன் மற்றயோருக்கு உதாரணமாகி விடுகிறான்.அவன் செயற்பாடுகள்,சிந்தனைகள் மற்றவர் வாழ்வுக்கி மேற்கோளாகின்றன.அவ்வாறாயின் அவர்கள் தமது பொதுவாழ்வின் தூய்மையையும்,தனிவாழ்வின் தூய்மையையும்,தமைச்சார்ந்தார் தூய்மையாயும் சமூக முன்னிலையில் உறூதி செய்தல் அவசியம்.சீதையது தூய்மை இராமனுக்குத் தெரியும் அது உலகிற்கு தெரியுமா?சமுதாயம் எனும் விரிந்த பரப்பில் இராமன் நன்மை நோக்கி இராமன் செய்தது சரியே.

முதல்ல இந்தப் பெண்ணியம் பெண்ணடிமை என்று கூச்சல்போடுவதை நிறுத்தமாட்டீங்களா வலி எல்லா மனிதருக்கும் பொதுவானதுதானே இதில் ஏன் பெணு ஆண்? ஆண்கள் யாரும் தங்களுடைய வலியை கூச்சல்போட்டு வெளிப்படுத்துவதில்லையே அப்படியிருக்க பெண்கள் மட்டும் ஏன் இப்படி இப்படி கூச்சல்போடுற அளவிற்கு பெண் அடிமைத்தனம் இருக்கிறமாதிரி தெரியவில்லை எனக்கு இதெல்லாம் கவிதைக்கு அழகு சேர்க்க அல்லது அனுதாபம் தேட கனிமொழி மாதிரி ஆட்கள் எழுதுறது என்பதுதான் என் கருத்து ஒரு வியாபார நோக்கம்

/சாதிகளில்லையடி பாப்பா என்றார் பாரதி, இட்டார் பெரியோர் இடாதார் இழிகுலத்தோர் என்றார் ஔவை /- திரு.நாடோடி,சாதிகளை ஒழிக்க “சமூக நீதி” தேடிய ஆர்வளர்கள் அந்தக்காலம்,இன்று “இந்தியாவில் சாதிவாரியாக ஜனத்தொகை கணக்கெடுப்பு நடக்கப் போகும் செய்தியை அறியவில்லையா”?.இது யாரால்.”பறையன்” என்று சொல்லுவது தற்போது இழுக்கல்ல,என்னையும் பறையனாக பதிவு செய்தால் மகிழ்வேன்.சில பறையர்கள் ஜமீந்தார்களை விட கொடுமையான அதிகாரம் செலுத்தும் சூழல் உருவாகியுள்ளதுதான் சமூக நீதியா?.திராவிட இயக்கங்கள் வரலாறில் சமூக நீதிக்காக வந்த பல்லாயிரம் இளைஞர்கள்,விடுதலைப்புலிகள்? வரலாற்றைவிட அதிக தியாகங்கள் செய்து மண்ணுக்குள் நாசமாய்ப் போனது,”கம்பன் கழகம்” நடத்தும் உங்களைப் போன்றோருக்குப் புரியாது.ஜமீந்தார்களை எதிர்த்து ஆதரவு பெற்றவர்கள் இன்று ஜமீந்தார்களை விடகொடுமையான ஏகாதிபத்தியவாதிகளாக மாறி உள்ளனர்!.மகிழ்ச்சியான நடுத்தரவர்கம் துடைத்தழிக்கப்படுகிறது!.கவிஞர் கவிதா,கவிஞர் கனிமொழி,கவிஞர் சுஜி,ஆகியோரின் உணர்வுகள் மதிக்கப்பட வேண்டியவை ஆனால்,சமுதாய நீரோட்டத்தில் தரைத் தட்டியிருக்கிறார்கள்.மேலே உள்ள வசனமும்,அடுத்த வசவும்,இந்த நீரோட்டத்தின் தன்மையை எடுத்தியம்ப எடுத்தாளப்பட்டன!,நன்றி!..