முள்ளிவாய்க்காலில் தியாகம் செய்த மக்களையும் போராளிகளையும் கொச்சைப்படுத்தும் போட்டி அமைப்புக்கள்

18th-Mayமுள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலை நடைபெற்று ஏழாவது வருடத்தை நினைவு தினமாகக் கொண்டாடுவதில் அரசியல் கட்சிகள், புலம்பெயர் அமைப்புகள் ஆகியன போட்டிபோட்டுக் கொள்கின்றன. இலங்கையில் இன்று தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு காலையிலும் அதற்குப் போட்டியாக தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி அல்லது அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸ் மாலையிலும் நினைவுகூரல் நிகழ்வுகளை ஏற்பாடுசெய்துள்ளன.

இரண்டு போட்டி அமைப்புக்கள் வெவ்வேறு நேரங்களில் அஞ்சலி நிகழ்வை தமது அரசியல் சுய இலாபத்திற்காக ஏற்பாடுசெய்துள்ளன. அதே வேளை பிரித்தானியாவில் இரண்டு ஏகாதிபத்திய அடியாள் அமைப்புக்களான பிரித்தானியத் தமிழர் பேரவையும், தமிழர் ஒருங்கிணைப்புக் குழுவும் வெவ்வேறு பகுதிகளில் நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்துள்ளன.

வழமையாக பிரித்தானியத் தமிழர் பேரவையால்(BTF) ஏற்பாடு செய்யப்படும் இந்த நிகழ்வை தாமும் நடத்த வேண்டும் என்று ஒருங்கிணைப்புக் குழு(TCC) அடம்பிடித்ததன் விளைவே புதிய நிகழ்வு.
பிரித்தானியப் பிரதமர் இருப்பிடமான டவுனிங் வீதியில் ரீ.சீ.சீ அமைபு புதிதாக ஏற்பாடு செய்துள்ள நிகழ்வுடன் இரண்டு போட்டி அமைப்புக்கள் தமது பிளவுகளை வெளிப்படையாகக் முன்வைத்துள்ளன.

யாழ்ப்பாணத்தின் இருதயப் பகுதியில் காலூன்றிக்கொண்டு பிரித்தானியப் பிரதமர் ஊடகங்களுக்கு விடுத்த செய்தி “புலிகள் என்ற கொடூரமான அமைப்பை அழித்து ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டியதற்காக ராஜபக்ச அரசைப் பாராட்டுகிறேன்!” என்று ஆரம்பிக்கிறது.

முள்ளிவாய்க்கால் மனிதப்படுகொலைகள் நிகழ்த்தப்பட்ட போதும், அதற்குப் பின்னதாகவும் இலங்கை அரசிற்கு மில்லியன்கள் பெறுமதியான ஆயுதங்களை வழங்கி ஊக்குவித்த பிரித்தானிய அரசின் இரத்தக்கறை படிந்த இருப்பிடத்தின் முன்பாக ரீ.சீ.சீ அமைப்பு முள்ளிவாய்க்கால் நினைவுதினத்தை நடத்துகிறது.

கொலைகாரர்களின் இருப்பிடத்தின் முன்பாக அவர்களை நோக்கி இரந்து நடத்தப்படும் இந்த நிகழ்வு அழிக்கப்பட்ட மக்களையும் போராளிகளையும் கொச்சைப்படுத்துகிறது.

பெயர்தெரியாத ஆபிரிக்க நாடுகளிலும், அவுஸ்திரேலியச் சிறைகளிலும், முள்ளிவாய்க்காலின் கொல்லைப் புறங்களிலும் ஒரு நேர உணவிற்குக்கூட வழியில்லாமல் அலையும் போராளிகளைக் கூட கண்டுகொள்ளாத இந்த அமைப்பு தேசியத்தைப் பாதுகாப்பதாகக் கூறுவது கேலிக்கூத்து. ஐரோப்பாவில் ஆயிரக்கணக்கான போராளிகள் போர்க்குற்ற விசாரணை என்ற பெயரில் அரசியல் தஞ்சம் நிராகரிக்கப்பட்ட போது அண்ணார்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரீ.சீ.சீ வன்னிப் போராட்டத்தின் அழிவை மூலதனமாக்கிக்கொண்டவர்கள்.

நடந்துமுடிந்த போராட்டத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டு எதிர்காலப் போராட்டத்தைத் திட்டமிட முனைகின்ற ஒரு சிலரே மரணித்த போராளிகளையும் அவர்களின் கனவுகளையும் மதிப்பவர்கள். போராட்டத்தின் தவறுகளைக் காரணம் காட்டி முழுப்போராட்டத்தையும் தலிபான்களின் போராட்டத்திற்கு அமெரிக்க ஒப்பிடுகின்றது. அந்த வேளையிலெல்லாம் தவறுகளைச் சுயவிமர்சனம் செய்துகொண்டு போராட்டத்தையும் போராளிகளையும் நியாயப்படுத்தாமல் பிரித்தானியா அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளின் காலடியில் விழுந்துகிடக்கும் புலம்பெயர் குழுக்கள் அரசியலிலிருந்து அகற்றப்பட வேண்டும்.

இலங்கைப் பேரினவாத அரசு இனப்படுகொலையைத் திட்டமிட்டு நடத்தியது என்றால் இனப்படுகொலையின் தொடர்ச்சியை தடையின்றி நடத்தி முடிப்பதற்கு துணைசெல்லும் புலம்பெயர் அமைப்புக்கள் மக்கள் விரோதிகளே.

பிரித்தானியப் பிரதமரின் இருப்பிடத்தில் மல்லார்ந்து படுத்திருக்கும் ரீ.சீ.சீ இற்கும், பீ.ரீ.எப் இற்கும் பெரிதான வேறுபாடுகள் கிடையாது.
போர்க்குற்ற விசாரணையை அமெரிக்காவின் கைகளிலும் அதனூடாக இலங்கை இனப்படுகொலை அரசின் கைகளிலும் ஒப்படைத்தவர்கள் பீ.ரீ.எப் அமைப்பினரே.
இந்த அமைப்புக்கள் கடந்த காலங்களில் ஏற்படுத்திய அழிவுகளிலிருந்து சமூகத்தை மீட்டெடுப்பதும், புதிய நேர்மையான அரசியலை முன்வைப்பதும் எதிர்கால சந்ததியின் கடமை.

சுய நிர்ணைய உரிமைக்கு எதிராகச் செயற்படும் கூட்டமைப்பும் புலம்பெயர் அமைப்புக்களும்

sampanthanதமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவரும் எதிர்க்கட்சித் தலைவருமான இரா.சம்பந்தன் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை தாம் கைவிடுவதாகத் தெரிவித்துள்ளார். இந்திய ஊடகம் ஒன்றிற்கு வழங்கிய நேர்காணல் ஒன்றின் அடிப்படையிலேயே அவர் அக்கருத்தினைத் தெரிவித்துள்ளார். இதன் மறுபக்கத்தில் தேசிய இனங்களின் பிரிந்து செல்லும் உரிமையான சுய நிர்ணைய உரிமையையும் சம்பந்தன் சார்ந்த கட்சி ஏற்கனவே நிராகரித்துள்ளது.

சுய நிர்ணைய உரிமை என்பது ஒரு தேசிய இனம் பிரிந்து சென்று தனியரசு அமைத்துக்கொள்வதற்கான உரினையாகும். அந்த உரிமை வழங்கப்பட்டால் ஒரு தேசிய இனம் பிரிந்து சென்று தனியரசு அமைத்துக்கொள்ளலாம். இல்லையெனில் இணைந்து வாழ விடும்பினால் கூட்டாட்சி அமைத்துக்கொள்ளலாம். சுய நிர்ணைய உரிமை மக்களின் அடிப்படை ஜனநாயக உரிமை என ஐக்கிய நாடுகள் நிறுவனம் 1945 ஆம் ஆண்டில் 2ம் உலகப் போரின் பின்னர் அங்கீகரித்துள்ளது. அடிப்படையில் பிரிந்து செல்வதற்கான உரிமையைக் கோருவது ஜனநாயகமாகவும் பிரிந்து செல்வது மட்டும் தான் ஒரே தீர்வு என்பது பிரிவினைவாதமாகவும் கருதப்படுகின்றது.

தமிழீழம் ஒன்றே தீர்வு என்பது பிரிவினை வாதம். அதனை விடுத்து பிரிந்து செல்லும் உரிமையைக் கோருவது ஜனநாயகம்.

இன்றைய அரசியல் சூழலில் பிரிந்து செல்லும் உரிமைக்கான கோரிக்கை இலங்கையில் எந்தக் கட்சியினாலும் அல்லது அரசியல் அமைப்பினாலும் முன்வைக்கப்படவில்லை. அக் கோரிக்கையைப் பிரிவினைவாதமாக மாற்றும் முயற்சியில் ஏகாதிபத்தியச் சார்பு புலம்பெயர் குழுக்கள் ஈடுபட்டுள்ளன. புலம்பெயர் குழுக்கள் தமிழீழம் ஒன்றே முடிந்த முடிபை முன்வைத்து தமிழர்களைப் பிரிவினை வாதிகளாகக் காட்ட முயல்வது சுய நிர்ணைய உரிமைக் கோரிக்கையை அழிக்கும் முயற்சியாகும்.

100/= சம்பள உயர்வுக்காக போராட அமைச்சர்கள் அழைப்பு விடுப்பது வேடிக்கையானது : மக்கள் தொழிலாளர் சங்கம்

Thambiahகூட்டு ஒப்பந்தம் சட்டப்படி இரத்துச் செய்யப்படாமல் இருக்கும் நிலையில், அதனடிப்படையில் நாளாந்த சம்பளமாக 1000/= வேண்டும் என்ற கோரிக்கை நியாயமானதாக இருக்கும் பின்னணியில், கூட்டு ஒப்பந்தத்திற்கு வெளியில் நாளாந்த 100/= (மாதம் 2500/=) சம்பள உயர்வைப் பெற்றுக் கொடுப்பதற்காக அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தம் கொடுக்க கபினட் அமைச்சர்கள் தொழிலாளர்களை போராட்டத்திற்கு அழைப்பு தமிழ் முற்போக்கு கூட்டணியின் தலைவர் மனோ கணேசன் விடுத்திருப்பது வேடிக்கையானது என்பதுடன் தொழிலாளர்களின் 1000/= சம்பள உயர்வு கோரிக்கையை காட்டிக் கொடுத்து பெருந்தோட்டக் கம்பனிக்கு துணைப் போகும் நடவடிக்கையாகும்.

1000/= சம்பள உயர்வை இ.தொ.க. முன்மொழிந்திருந்தாலும் அது அனைத்து பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கையாகியுள்ளது. நியாயமான அக் கோரிக்கையை நாளந்தம் 100/= என்ற கோரிக்கைக்கு தாழ்த்துவது நேர்மையான அணுகுமுறையாகாது.

2003ஆம் ஆண்டு பெருந்தோட்டக் கம்பனிகள் சார்பாக இலங்கை முதலாளிமார் சம்மேளனமும் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சார்பாக இ.தொ.கா., இலங்கை தேசிய தோட்டத் தொழிலாளர் சங்கம், பெருந்தோட்டத் தொழிற்சங்க கூட்டு கமிட்டு என்பனவும் செய்துக் கொண்ட பெருந்தோட்டத் தொழிற்துறைக்கான கூட்டு ஒப்பந்தம் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சட்டமாக இன்னும் அமுலில் இருக்கிறது. அதை இரத்து செய்ய வேண்டும் எனில் அதில் சம்பந்தப்பட்ட தொழிற்சங்கங்கள் அல்லது இலங்கை முதலாளிமார் சம்மேளம் தன்னிச்சையாக அறிவித்து முடிவுக்கு கொண்டு வரலாம். அல்லது இரு தரப்பும் இணங்கி முடிவுக்கு கொண்டு வரலாம். அவ்வாறு முடிவுக்கு கொண்டு வரும் போது தொழில் ஆணையாயர் நாயத்திற்கு அறிவித்து அவர் இரத்துச் செய்யப்பட்டதை அரசாங்க வர்த்திமானியில் அதனை வெளியிட வேண்டும். எனவே கூட்டு ஒப்பந்தத்தை தனி நபர்களின் பத்திரிக்கை அறிக்கைகளினால் முடிவுக்கு கொண்டு வர முடியாது.

2003ஆம் ஆண்டு செய்துக் கொள்ளப்பட்ட கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் ஒரு ஏற்பாட்டின் அடிப்படையிலேயே 02 வருடங்களுக்கு ஒரு முறை தொழிலாளர்களின் சம்பள உயர்வு தொடர்பில் புதிய உடன்பாடு செய்து கொள்ளப்பட வேண்டும். அந்த எற்பாடு கடந்த வருடம் ஏப்ரல் 01ஆம் திகதியுடன் புதுப்பிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் சம்பள உயர்வு பற்றி இணக்கம் காணப்படாமையால் ஒரு வருடத்திற்கு மேலாகியும் சம்பளம் தொடர்பாக உடன்பாடு எட்டப்படிவில்லை. எவ்வாறாயினும் அதன் காரணமாக கூட்டு ஒப்பந்தம் முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்டுள்ளதாக கூற முடியாது. தொழிலாளர் சார்பாக கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டும் சங்கங்களின் ஒன்றாகிய இ.தொ.க ஒரு நாள் சம்பளமாக 1000/= அறிவித்திருந்தாலும் அது அனைத்து தொழிலாளர்களின் கோரிக்கையாகியுள்ளமையை மறுக்க முடியாது.

அரசாங்க ஊழியர்களுக்கு சம்பள உயர்வு வழங்கப்பட்ட நிலையில், தனியார் ஊழியர்களுக்கும் 2500 உயர்வை வழங்கும் படி தனியார் துறையை கட்டயாப்படுத்துவதற்காக 2014ஆம் ஆண்டு 4ஆம் இலக்க நிவாரணப் படி சட்டம் அமுலில் உள்ளது. அதன் அடிப்படையில் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கும் சம்பள உயர்வைப் பெற்றுக் கொடுக்க வேண்டும் என தொழில் அமைச்சர் ஜோன் செனவிரத்தின கூற காரணம் தோட்டத் தொழிலாளகளுக்கு கூட்டு ஒப்பந்த அடிப்படையில் சம்பள உயர்வு தொடர்பில் இணைக்கம் காணப்படாமையினால் ஆகும்.

2014ஆம் சட்டத்தின்படி வழங்கப்பட வேண்டிய மாதாந்த 2500/= கொடுப்பனவு அதாவது நாளொன்றுக்கு 100/= சம்பள உயர்வை பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு வழங்க நிற்பந்திப்பது சட்டப்படி சிக்கலானதாகவே இருக்கும். ஏனெனில் கூட்டு ஒப்பந்தப்படி சம்பளத்தை பெறுகின்றவர்கள், நியதிச்சட்ட அல்லது அரசாங்கத்தின் தீர்மானத்தின்படியான பெற உரித்துடையவர்கள் இதற்கு உரித்துடையவர்கள் அல்ல. கூட்டு ஒப்பந்தம் முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்டாலும் எந்த அடிப்படையில் பெருந்தோட்ட தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளம் வழங்கப்பட வேண்டம் என தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். இது ஒருபுறமிருக்க நாளாந்தம் 1000ஃஸ்ரீ கோரும் தொழிலாளர்களுக்கு ரூபா. 100/= சம்பள உயர்வைப் பெற்றுக் கொடுக்க போவதாக தொழிலாளர்களை போராட்டத்திற்கு அழைப்பது வேடிக்கையானது. இது ஒரு வகையில் தொழிலாளர்களின் 1000/= கோரிக்கையை காட்டிக் கொடுத்துவிட்டு பெருந்தோட்ட கம்பனிக்கு துணைப்போவதாகும். இது வாழ்கை செலவு படியாக 17.50/= வேண்டும் என போராடிய போது வெறும் 10 சதம் போதும் என இணங்கிய காட்டிக் கொடுப்பு வரலாற்றை நினைவுப்படுத்துகிறது.

1000/= நாளாந்த சம்பளமாக பெற்றுக் கொடுக்க இ.தொ.க உட்பட கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திடும் தொழிற்சங்கங்கள் உரிய நடவடிக்கைகளை எடுக்காது வாய் சவடால்களை செய்வதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. அதற்காக பேச்சுவார்தைகளின் ஒரு கட்டத்தில் ரூபா 800/= அதிகமாக வழங்க கம்பனிகளுக்கு உடன்பாடுகள் இருந்த நிலையில், 2014ஆம் சட்டத்தின் படியான நாளாந்தம் 100/= சம்பள உயர்வுக்ககாக அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தம் கொடுக்க அமைச்சரவையில் அங்கம் வகிக்கும் அமைச்சர்கள் போராடப் போவதாகவும் அதற்கு தொழிலாளர்களை அழைப்பது வேடிக்கையானது. இதற்கு தொழிலாளர்கள் ஒத்துழைப்பது தற்கொலைக்கு ஒப்பானதாகும்.

எனவே, இருக்கும் வழிமுறைகளில் ஒப்பீட்டளவில் பாதுகாப்பான ஏற்பாடுகளை கொண்டிருக்கும் கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலும் அதற்கு வெளியிலும் நாளந்தம் 1000/= சம்பளம் என்ற கோரிக்கையை வென்றெடுக்க எல்லா தொழிற்சங்கங்களும் அமைப்புகளும் பொது இணக்கப்பாட்டுடன் பொதுவான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவதே ஏற்புடையதாகும்.

இ. தம்பையா
பொதுச் செயலாளர்
மக்கள் தொழிலாளர் சங்கம்

தமிழ் நாட்டில் கருணாநிதி முன்னிலையில்

exitpollதமிழ் நாட்ட்ல் தேர்தல் வெளியேற்ற(Exit Polls) கருத்துக்கணிப்பின் அடிப்படியில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஆட்சியக் கையகப்படுத்தும் என எதிர்வு கூறப்படுகின்றது. குடும்ப அமைப்பாக மாறிப்போன சீர்திருத்தவாதக் கட்சி ஜெயலலிதாவின் பாசிச பார்பனீய ஆட்சியைப் பிரதியிடும் நிலை தோன்றியுள்ளது. அகில இந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம், மற்றும் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஆகிய இரண்டு கட்சிகளுமே வாக்குப் பொறுக்கிக் கொள்வதற்காக தம்மாலான அனைத்துக் குறுக்கு வழிகளையும் கையாண்டனர். பெரும் தொகைப் பணம் பல்வேறு பகுதிகளில் பறிமுதல் செய்யப்பட்டது.

பெரும்பாலான ஊடகங்கள், தமிழ்த் தேசியப் பிழைப்புவாதிகள் ஆகியன ஜெயலலிதாவின் பாசிச ஆட்சியை ஆதரித்துப் பிரச்சாரம் மேற்கொண்டனர். குடும்ப சர்வாதிகாரத்திற்கும், பார்பனீய பாசிசத்திற்கும் இடையே நடைபெற்ற அதிகாரப் போட்டியில் குடும்ப சர்வாதிகாரம் வெற்றி பெற்றுள்ளது.
எது எவ்வாறாயினும் ஜெயலலிதாவைப் போன்று கருணாநிதி சாதீய ஒடுக்குமுறையாளர்களுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள முடியாது. கருணாநிதியில் வாக்கு வங்கி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை ஆதராமாகக் கொண்டது என்பது அதற்கு மற்றொரு காரணம்.

பார்பனீயத்தையும், ஊழல் அதிகாரத்தையும், ஒரு வகையான போலிஸ் பாசிசத்தையும் மக்களை ஒடுக்குவதற்குப் பயன்படுத்திய ஜெயலலிதா நீக்கம் செய்யப்படுவது சிறிய ஜனநாயக இடைவெளியைத் தோற்றுவிக்கும் என தமிழ் நாட்டிலிருக்கும் ஜனநாயக முற்போக்கு அணியினரின் கருத்து.

சீமான், நெடுமாறன் உட்பட்ட தமிழ்த் தேசிய வாதிகள் நேரடியாகவும் மறை முகமாகவும் தம்மை ஜெயலலிதாவின் பாசிசத்துடன் வழமை போல அடையாளப்படுத்திக்கொண்டார்கள்.

இந்த நிலையில் தேர்தல் வெளியேற்றக் கருத்துக்கணிப்புக்களின் அடிப்படையில் கருணாநிதியின் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் 30 அதிகப்படியான வாக்குகளைக் கைப்பற்றும் என எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.

வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் சுய நிர்ணைய உரிமைக்கான போராட்டத்தின் உந்து சக்தியா? : வியாசன்

Vattukkottai-Logoநேற்று 14.05.2016 அன்று வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் 40 ஆண்டு நினைவுதினம் ஆங்காங்கு கொண்டாடப்பட்டது. இத்தீர்மானம் என்பது தமிழ்ப் பேசும் மக்களின் சுய நிர்ணைய உரிமைக்கான ஆரம்பத் தத்துவார்த்த அடிப்படையை வழங்கியிருக்கிறது என்பது ஒரு சாராரின் கருத்தாகவிருக்கும் அதே வேளை அதற்கான மாற்றுக் கருத்துக்களும் ஒரு சிறிய வட்டத்தினுள் எழுந்துள்ளன.

பழமைவாத ‘தமிழ்த் தேசியவாதிகளின்’ ஒரு சிறிய பிரிவினர் ஜேர்மனியில் ஒன்று கூடி சில உரைகளோடு இத்தீர்மானத்தின் நினைவு நாளை முடித்துக்கொண்டனர். இதன் மறுபக்கத்தில் அனந்தி சசிதரன் மற்றும் சிவாஜிலிங்கம் குழுவினர் வடக்கில் இத் தீர்மானத்தைக் கொண்டாடினர்.

“ஒவ்வொரு தேசிய இனத்தினதும் உள்ளியல்பான சுய நிர்ணய உரிமையின் அடிப்படையில் சுதந்திரமான, இறைமை பொருந்திய, சமயச் சார்பற்ற தமிழீழ அரசை மீட்டளித்தலும் மீள உருவாக்குதலும் இந்த நாட்டில் தமிழ்த் தேசிய இனம் உளதாயிருத்தலைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டுத் தவிர்க்க முடியதாகியுள்ளதென இம் மாநாடு  தீர்மானிக்கின்றது.” என மாநாட்டில் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இத் தீர்மானத்தின் தொடர்ச்சியாக அடுத்த ஆண்டே நடைபெற்ற இலங்கைப் பாராளுமன்றப் பொதுத் தேர்தலில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி ஒரு தொகுதியைத் தவிர அனைத்துத் தொகுதிகளிலும் வடக்குக் கிழக்கில் வெற்றிபெற்றது. தந்தை செல்வா என்று அழைக்கப்படும் எஸ்.ஜே.வி.செல்வநாயகம் தலைமையிலான பாராளுமன்றக் குழு இலங்கைப் பாராளுமன்றத்திற்குச் சென்றது. இத்தேரதலின் போது நடைபெற்ற பிரச்சாரங்களிலேயெ இலங்கையில் தமிழர்கள் மத்தியில் அதிகமான இனவாதக் கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. ‘சிங்களவனின் தோலில் செருப்புத் தைப்போம்’ என்பன போன்ற இனவெறி வார்த்தைகளால் வடக்குக் கிழக்கு உணர்ச்சி அரசியல் தூண்டிவிடப்பட்டது. தமிழீழத்தை அடையும் வரை ஓயமாட்டோம் என்று மேடைகளில் முழங்கிய அரசியல்வாதிகளின் உணர்ச்சிப் பேச்சுக்களைக் கேட்ட இளைஞர்கள் தமது கைகளைக் கீறி இரத்தப்பொட்டு வைத்த சம்பவங்கள் சாதாரணமாகின.

இதனைத் தனக்குக் சார்பாகப் பயன்படுத்திக்கொண்ட சிங்களப் பேரினவாத அரசியல்வாதிகள் சிங்கள மக்களை உணர்ச்சிமயப்படுத்தி தமது வாக்குப் பலத்தை அதிகரித்துக்கொண்டனர். தவிர, சிறுபான்மைத் தமிழர்களை ஒடுக்குவதற்கான அங்க்கீகாரத்தையும் பெற்றுக்கொண்டன.

இதன் மறுபக்கத்தில் தோன்றியிருந்த இடதுசாரிய எழுச்சி இலங்கை முழுவதிலும் இனவாத அலையில் முற்றாக அடித்துச்செல்லப்பட்டது.

இந்தப் பின்புலத்தில் சுய நிர்ணைய உரிமை என்றால் என்ன, வட்டுகோட்டைத் தீர்மானத்தின் அடிப்படைகள் என்ன என்ற எந்தப் புரிதலுமின்றி ஒரு கூட்டம் உணர்ச்சி அரசியலை முன்வைக்க அதனை மற்றொருமுறை தன்னுரிமையை அழிப்பதற்கான கருவியாக பேரினவாதம் பயன்படுத்தும் சூழல் தோன்றியுள்ளது,

சுய நிர்ணைய உரிமை என்றால் என்ன?

sdசுய நிர்ணைய உரிமை என்பது ஒரு தேசிய இனம் தான் விரும்பினால் பெருந்தெரிய அரசிலிருந்து பிரிந்து செல்வதற்கும் இல்லையெனில் இணைந்து கூட்டாட்சி நடத்துவதற்குமான ஜனநாயக உரிமையாகும். பிரித்தானியா என்ற நாடு இங்கிலாந்து, ஸ்கொட்லாந்து மற்றும் வேல்ஸ் ஆகிய மூன்று சுய நிர்ணைய உரிமை கொண்ட தேசங்களின் இணைவாகும். இந்தத் தேசங்கள் தாம் விரும்பினால் வாக்கெடுப்பு நடத்திப் பிரிந்துசென்று தனியரசு அமைத்துக்கொள்ளலாம்.

2014 ஆம் ஆண்டு ஸ்கொட்லாந்து பிரிந்து செல்வதற்கான சரவசன வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டதாயினும் ஒரு 5.3 வீதமான அதிகப்படியான வாக்குகளால் இணைந்து கூட்டாட்சி நடத்துவது என மக்கள் தீர்மானித்தனர்.

ஒடுக்கும் அரசை நோக்கி எமக்குச் சுய நிர்ணைய உரிமையை வழங்குங்கள் நாம் இணைந்திருப்பதா அன்றிப் பிரிந்து செல்வதா எனத் தீர்மானித்துக்கொள்கிறோம் எனக் கோருவது அடிப்படை ஜனநாயகக் கோரிகையாகக் கருதப்படுகிறது. ஐக்கிய நாடுகள் நிறுவனம் 1945 ஆம் ஆண்டு, இரண்டாம் உலகப் போரின் இறுதியில் அனைத்து மக்களுக்கும் சுய நிர்ணைய உரிமை உண்டு என்றும் அவர்கள் சுதந்திரமாக தமது கலாச்சார, பொருளாதார நடவடிக்கைகளைத் தொடர்வதற்கும் உரிமை உண்டு என தனது தீர்மானத்தில் குறிப்பிடுகிறது. அதேவேளை சுய நிர்ணைய உரிமை என்பது தேசிய இனங்கள் அல்லது தேசங்கள் பிரிந்து சென்று தன்னாட்சி நடத்துவதற்குரிய உரிமை என ஐ.நா அங்கீகரிக்கிறது.

அமெரிக்க ஜனாதிபதி வில்சன் சுய நிர்ணைய உரிமை என்பது வெறும் சொல்லாடல் மட்டுமன்றி உலக ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை என்றார்.

சோவியத் ஒன்றியம் முதன் முதலாக அனைத்துத் தேசிய இனங்களுக்கும் பிரிந்து செல்லும் உரிமை வழங்கபட்டது. 1918 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் அரசியல் யாப்பில் அந்த நாட்டிலிருந்த அனைத்துத் தேசிய இனங்களுக்கும் பிரிந்து செல்லும் உரிமையை வழங்கியது.

சுயநிர்ணைய உரிமையும் பிரிவினவை வாதமும்

teசுய நிர்ணைய உரிமை என்பது அனைத்துத் தேசியைனங்களதும் அடிப்படை ஜனநாயக உரிமையாகும். அத் தேசிய இனம் விரும்பினால் வாக்கெடுப்பு நடத்தி பிரிந்து செல்வதற்குரிய உரிமையே சுயநிர்ணைய உரிமை. எது எவ்வாறாயினும் பிரிந்து செல்வதைத் தவிர வேறு ஒன்றையும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டோம் என்று ‘அடம்பிடிப்பது’ பிரிவினைவாதமாகும். வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் பிரிந்து செல்வதற்கான உரிமையைக் கோருவதற்குப் பதிலாக பிரிவினையைக் கோருகிறது. தீர்மானமும் அதற்குப் பின்னான பிரச்சாரங்களும் ‘ஆண்ட தமிழர்கள் மீண்டும் ஆள்வார்கள்’ என்ற பழமைவாவத குறுகிய எல்லைக்குளிருந்து முன்வைக்கப்பட்ட பிரிவினைவாதமாகும். இக் கோரிக்கை உலகிற்கு தமிழர்களீன் போராட்டத்தின் ஆரம்பத்தையே பிரிவினைவாதமாக முன்வைத்தது. வடக்குக் கிழக்குத் தமிழர்களுக்கு பிரிந்து செல்லும் உரிமை வழங்கப்பட்ட பின்னர் அவர்கள் கூட்டாட்சியைக் கூட நடத்தியிருக்கலாம். அக்கூட்டாட்சி பிறழ்வடையும் போது பிரிந்து செல்லலாம் என்பது கூட ஒரு முழக்கமாக முன்வைக்கப்படலாம். இவை அனைத்திற்கும் பிரிந்து செல்லும் உரிமைக்கான கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

பிரிவினைவாதத்தின் எதிர்மறை விளைபலன்கள்

1. சிங்கள மக்கள் மத்தியிலிருந்து சுய நிர்ணைய உரிமைகான போராட்டத்தை இலங்கை அதிகாரவர்க்கம் அன்னியப்படுத்தி பேரினவாததை வளர்த்து அதனை வாக்குகளாக மாற்றிப் பலமடைந்தன.
2. இலங்கைப் பேரினவாத அரசுகள் உலக மக்கள் மத்தியில் தமிழர்களின் கோரிக்கையைப் பிரிவினைவாதமாக வெளிப்படுத்தி அழித்ததது.
3. சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ள சுய நிர்ணைய உரிமையைக் கோராமையால் பிரிவினை வாதத்தை அழிக்கிறோம் என்ற தலையங்கத்தில் சுய நிர்ணைய உரிமையை அழித்தது.
4. ஐ.நா போன்ற ஏகாதிபத்திய நிறுவனங்கள் தமிழீழக் கோரிக்கையைச் சுய நிர்ணைய உரிமையக் கோரிக்கையாக ஏற்றுக்கொள்ளாமைக்கான நியாங்களை வழங்கிற்று,
5. நல்லாட்சி அரசு என்ற தலையங்கத்தில் தோன்றியுள்ள அரசு பிரிவினைவாததை வெற்றிகொள்கிறோம் என்ற அடிப்படையில் சுய நிர்ணைய உரிமையை அழிப்பதற்கான நியாயத்தை வழங்கிற்று.

இன்றைய அரசியல் சூழலும் பிரிவினைவாதமும்

land-occupyஇன்றைய அரசியல் சூழலில் இலங்கையில் இனங்களுக்கு இடையே நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறோம் என்ற முகமூடியுடன் சுய நிர்ணைய உரிமைக்கான கோரிக்கையை இலங்கை அரசு நிராகரிக்கின்றது. மறுபக்கத்தில் இலங்கையிலோ அதற்கு வெளியிலோ சுய நிர்ணைய உரிமைக்கான கோரிக்கை முன்வைக்கப்படவில்லை. ஒரு புறத்தில் புலம்பெயர் குழுக்கள் ‘தமிழீழம்’ என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்து பிரிவினைவாதமே தமது நோக்கம் என்கிறன. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு போன்ற ஏகாதிபத்தியக் கூலிகள் சமஸ்டி ஆட்சி அல்லது மேலதிக அதிகாரம் போன்ற கோரிக்கையை முன்வைத்து சுய நிர்ணைய உரிமையை நிராகரிக்கின்றன. இலங்கைப் பேரினவாத அரசிற்கும் அதன் பின்புலத்தில் செயற்படும் ஏகபோக அரசுகளுக்கும் இது சுய நிர்ணைய உரிமையை நிராகரிக்க ஏதுவான அரசியல் சூழலை ஏற்படுத்திக்கொடுத்துள்ளது. பிரிந்து செல்லும் உரிமை என்ற ஜனநாயக உரிமைக்கான கோரிக்கை இலங்கையில் முன்வைக்கப்பட வேண்டும். இலங்கையில் வாழும் அனைத்துத் தேசிய இனங்களுக்கும் உரித்தான இந்த உரிமைக்கான கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டு அது அனைத்துத் தேசிய இனங்கள் மத்தியிலும் பிரச்சாரப்படுத்தப்படுவதே இன்றை அவசர தேவை.

சோசலிஷம் எதற்காக? : ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன்

Albert-Einsteinபொருளாதார, சமூகப் பிரச்சினைகளில் வல்லுனராக இல்லாத ஒருவர் சோசலிஷம் என்ற பொருள் பற்றிக் கருத்துத் தெரிவிப்பது சரியானதா? பற்பல காரணங்களினால் சரியானது என்றே நான் நம்புகிறேன்.

விஞ்ஞான அறிவுக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து முதலில் இந்தப் பிரச்சினையை நோக்குவோம். வானியலுக்கும் பொருளாதாரத்துக்கும் இடையில் சாராம்சமான நடைமுறை ரீதியான வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை என்பதுபோலத் தோன்றலாம்: இரு துறைகளையும் சார்ந்த விஞ்ஞானிகள் ஒரு வரம்புக்குட்பட்ட தொகுப்பில் அடங்கிய நிகழ்வுகளுக்கு இடையேயான பரஸ்பரத் தொடர்பினைக் கூடுமானவரைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளும் பொருட்டு, அந்த நிகழ்வுகளின் தொகுதிக்குப் பொதுவாக ஏற்றுக் கொள்ளத் தக்க விதிகளைக் கண்டறிய முயல்கிறார்கள். ஆனால் எதார்த்தத்தில் அத்தகைய நடைமுறை ரீதியான வேறுபாடுகள் இருக்கவே செய்கின்றன.

பொருளாதாரத் துறையை எடுத்துக் கொண்டால், பொருளாதார நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் அனேகக் காரணிகளால் பாதிக்கப்படுகின்றன. அக்காரணிகள் ஒவ்வொன்றையும் தனித்தனியே மதிப்பீடு செய்வது மிகவும் கடினம் ஆகும்.

இத்தகைய சூழ்நிலை, பொருளாதாரத் துறையில் செயல்படும் பொதுவான விதிகளைக் கண்டறியும் பணியைச் சிக்கலாக்கியுள்ளது. அதோடுகூட, மனித வரலாற்றில், நன்கு அறியப்பட்ட நாகரிகக் காலப்பகுதி என்று சொல்லப்படுகின்ற காலந்தொட்டு இன்றுவரை நாம் சேர்த்து வைத்துள்ள அனுபவத்தின்மீது பெருமளவு செல்வாக்குச் செலுத்திய, கட்டுப்படுத்திய காரணிகள் முற்றாகப் பொருளாதார இயல்பு கொண்டவையே அன்றி வேறல்ல.

எடுத்துக்காட்டாக, வரலாற்றில் இடம்பெற்றுள்ள பெரும் பேரரசுகளில் பெரும்பாலானவை போர் வெற்றிகளாலேயே நிலைபெற்றுள்ளன. வெற்றி பெற்ற மக்கள், வெற்றி கொள்ளப்பட்ட நாட்டின் சிறப்புரிமை பெற்ற வர்க்கமாக சட்ட ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும் தம்மை நிலைநிறுத்திக் கொண்டனர். அந்நாட்டு நிலங்களின் மீதான ஏகபோக உரிமையை தமக்கென அபகரித்துக் கொண்டனர்.

தங்களுடைய ஆட்களையே அந்நாட்டில் மதக் குருக்களாய் நியமித்தனர். அம்மதக் குருக்கள் கல்வியைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொண்டு, சமுதாயத்தில் நிலவிய வர்க்கப் பிரிவினைகளை நிரந்தர சமூக அமைப்புகளாக மாற்றிவிட்டனர். அந்நாட்டு மக்கள் தமது சமுதாய நடவடிக்கைகளில் பின்பற்றக்கூடிய சமூக மதிப்புகளின் கட்டமைப்பை உருவாக்கினர். மக்கள் பெரும்பாலும் தங்களை அறியாமலேயே அதன்படி வழிநடத்தப்பட்டனர். ஆனால், தார்ஸ்டெயின் வெப்லென் (Thorstein Veblen) அவர்கள், மனிதகுல வளர்ச்சியில் ”கொள்ளைசார்ந்த காலகட்டம்” (predatory phase) என்று அழைக்கிற நேற்றைய வரலாற்று மரபை நாம் எங்கேயும் உண்மையிலேயே விட்டொழித்ததாகத் தெரியவில்லை.

அந்தக் காலகட்டத்துக்குரிய அறியக்கூடிய பொருளாதார உண்மைகள் மற்றும் அவற்றிலிருந்து நாம் தருவிக்க முடிகிற விதிகளும்கூட வரலாற்றின் பிற காலகட்டங்களுக்குப் பொருந்தாதவை ஆகும். சோசலிஷத்தின் உண்மையான நோக்கம், துல்லியமாக, மனிதகுல வளர்ச்சியின் கொள்ளைசார்ந்த காலகட்டத்திலிருந்து விடுபடுவதும், அதனையும் தாண்டி முன்னேறுவதுமே ஆகும். பொருளாதார விஞ்ஞானம் இப்போதிருக்கும் நிலையில் வருங்கால சோசலிஷ சமுதாயம் பற்றி எதுவும் கூற இயலாத நிலைமையே உள்ளது.

இரண்டாவதாக, சோசலிஷமானது ஒரு சமூக–அறநெறி முடிவை நோக்கி (towards social-ethical end) நெறிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனினும், விஞ்ஞானத்தால் முடிவுகளை உருவாக்க முடியாது. மேலும் முடிவுகளை மனிதர்களுக்குள் புகட்ட அதைவிடவும் முடியாது. விஞ்ஞானம்,

அதிகப் பட்சமாக, சில முடிவுகளை எட்டுவதற்கான சாதனங்களை வழங்க முடியும். ஆனால் இத்தகைய முடிவுகள் தம்மளவில், உன்னத அறநெறி இலட்சியங்களைக் கொண்டுள்ள தலைவர்களின் சிந்தனையில் உருவானவையே ஆகும். சாராம்சமான, உந்துசக்தி மிக்க இந்தக் கருத்துகள் எண்ணத்திலிருந்து வெளிப்பட்டவுடனே, சமுதாயத்தின் மெதுவான பரிணாம வளர்ச்சியைத் தீர்மானிக்கின்ற மக்கள் திரள் அக்கருத்துகளை ஏற்றுக் கொண்டு, முன்னெடுத்துச் செல்கின்றனர். அவர்களில் பாதிப்பேர் தங்களை அறியாமலேயே இதில் ஈடுபடுகின்றனர்.

இந்தக் காரணங்களினால், மானுடப் பிரச்சினைகள் என்று வரும்போது, விஞ்ஞானம் மற்றும் விஞ்ஞான வழிமுறைகளைப் பற்றி அதிகமாக எடைபோட்டுவிடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமுதாய அமைப்பினைப் பாதிக்கின்ற பிரச்சினைகளின் மீது வல்லுநர்கள் மட்டுமே கருத்துக் கூறும் உரிமை பெற்றவர்கள் என நாம் கருதிவிடக் கூடாது.

மனித சமுதாயம் ஒரு நெருக்கடிக்கு ஆளாகியுள்ளது, அதன் நிலைப்புத் தன்மை மிக மோசமாக ஆட்டம் கண்டுள்ளது என்று அண்மைக் காலமாக எண்ணற்ற குரல்கள் ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. இத்தகைய சூழலில் தனிமனிதர்கள் தாம் சார்ந்த குழுவின்பால் – அது சிறிதாயினும் அல்லது பெரிதாயினும் – வெறுப்பும், பகைமையும் காட்டுவது இயல்பாய் உள்ளது. என்னுடைய கருத்தை விளக்கும் பொருட்டு என்னுடைய சொந்த அனுபவம் ஒன்றை இங்குப் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன்.

நான் அண்மையில், அறிவாளியான சிறந்த அந்தஸ்தில் உள்ள ஒருவருடன், இன்னொரு போர் வருவதற்கான அபாயம் குறித்து விவாதித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

என்னுடைய கருத்தில் இன்னொரு போர் என்பது மனிதகுலத்தின் இருப்புக்கே மிக மோசமான ஆபத்தினை விளைவிக்கும். தேசங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அமைப்பு ஒன்றினால் மட்டுமே இந்த ஆபத்திலிருந்து மனிதகுலத்தைக் காப்பாற்ற முடியும் என்று அவரிடம் கூறினேன். அதற்கு அந்த மனிதர் மிகவும் அமைதியாக, நிதானமாக என்னிடம் சொன்னார்: ”மனித இனம் அழிந்து போவதை இவ்வளவு ஆழமாக எதற்காக நீங்கள் எதிர்க்கிறீர்கள்?”

ஒரு நூற்றாண்டு அளவிலான மிகக் குறுகிய காலத்துக்கு முன்னால் இதைப்போன்ற ஒரு கூற்றை இவ்வளவு அக்கறையின்றி எவரும் கூறியிருக்க முடியாது என என்னால் நிச்சயமாகக் கூற முடியும். தனக்குள்ளேயே ஒரு சமநிலைத் தன்மையை அடைவதற்கு வீணே போராடி, ஏறத்தாழ வெற்றி பெறுவதில் நம்பிக்கையை இழந்துவிட்ட ஒரு மனிதனின் கூற்றாகும் இது. வலிமிகுந்த தனிமையில் தனித்து ஒதுக்கப்பட்ட ஒருவரின் மன வெளிப்பாடு என்றே கொள்ள வேண்டும். இதற்குக் காரணம் யாது? இதிலிருந்து மீள்வதற்கு வழியுண்டா?

இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்புவது எளிது. ஆனால், அக்கேள்விகளுக்கு ஓரளவுக்கேனும் நம்பிக்கையுடன் விடையளிப்பது கடினம். நமது உணர்வுகளும் முயற்சிகளும் எப்போதுமே முரண்பட்டும் தெளிவற்றும் உள்ளன. அவற்றை எளிய, சாதாரணச் சூத்திரங்களில் விளக்கிவிட முடியாது. இந்த உண்மையை நான் நன்கு அறிந்துள்ள போதிலும், என்னால் முடிந்த அளவுக்கு மேற்கண்ட கேள்விகளுக்குப் பதில்கூற முயல்கிறேன்.

மனிதன் என்பவன் ஒரே நேரத்தில் தனிமனிதனாகவும் சமூக மனிதனாகவும் இருக்கிறான். தனிமனிதன் என்ற நிலையில், அவன் தன் சொந்த விருப்பங்களைத் திருப்திப்படுத்தும் பொருட்டும், தன் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளும் பொருட்டும், அவனுடைய வாழ்க்கையையும் அவனுக்கு மிகவும் நெருக்கமாக உள்ளவர்களின் வாழ்க்கையையும் பாதுகாத்துக் கொள்ள முயல்கிறான். சமூக மனிதன் என்ற நிலையில், அவனுடன் வாழும் மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தையும் அன்பையும் பெறவும், அவர்களுடைய மகிழ்ச்சிகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும், அவர்களுடைய துயரத்தில் பங்கு கொள்ளவும், அவர்களுடைய வாழ்க்கை நிலைமைகளை மேம்படுத்தவும் விரும்புகிறான். இத்தகைய, வேறுபட்ட, அடிக்கடி மோதிக் கொள்ளும் முயற்சிகள் இருப்பதே ஒரு மனிதனின் தனிச்சிறப்பான பண்புக்குக் காரணமாக அமைகிறது. இவற்றின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கையே ஒரு தனிமனிதன் எந்த அளவுக்கு அகச் சமன்நிலையை அடைய முடியும்,

சமுதாயத்தின் நலனுக்குப் பங்காற்ற முடியும் என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. இந்த இருவேறு உந்து சக்திகளின் ஒப்பீட்டுப் பலம், பிரதானமாக மரபு வழியில் நிர்ணயிக்கப்படுவது சாத்தியமே. ஆனால், ஒரு மனிதனில் முடிவாக வெளிப்படும் ஆளுமை, அவனுடைய வளர்ச்சியின்போது அவன் வாழ நேர்ந்த சூழல், அவன் வளர்ந்த சமுதாயத்தின் கட்டமைப்பு, அந்த சமுதாயத்தின் மரபு, அந்தச் சமுதாயம் குறிப்பிட்டவகை நடத்தை பற்றிக் கொண்டுள்ள மதிப்பீடு ஆகியவற்றாலேயே பெருமளவு உருவாக்கப்படுகின்றது.

தனிமனிதனைப் பொறுத்தவரை “சமுதாயம்” என்கிற அருவமான கருத்துருவின் (abstract concept) பொருள், அவனது சமகால மனிதர்களோடும், முந்தைய தலைமுறைகளின் அனைத்து மக்களோடும் அவன் கொண்டுள்ள நேரடியான மற்றும் மறைமுகமான உறவுகளின் ஒட்டு மொத்தத்தையே குறிக்கிறது. ஒரு தனிமனிதர் தானாகவே சிந்திக்க, உணர, முயல, வேலை செய்ய இயலும்; ஆனால், அவருடைய உடல் ரீதியான, அறிவு ரீதியான, உணர்வு ரீதியான வாழ்க்கையில் அவர் சமுதாயத்தின் மீது வெகுவாகச் சார்ந்திருக்க வேண்டியுள்ளது.

சமுதாயம் என்னும் கட்டமைப்புக்கு வெளியே அவர் தன்னைப் பற்றிச் சிந்திக்கவோ, தன்னைப் புரிந்து கொள்ளவோ இயலாது. சமுதாயமே மனிதனுக்கு உணவு, உடை, உறையுள், வேலைக்கான கருவிகள், மொழி, சிந்தனையின் வடிவங்கள், சிந்தனையின் பெரும்பாலான உள்ளடக்கம் ஆகியவற்றை வழங்குகிறது. “சமுதாயம்” என்னும் சிறிய சொல்லின் பின்னால் மறைந்துள்ள, இக்காலத்து மற்றும் கடந்த காலத்து மக்கள் பலகோடிப் பேரின் உழைப்பின் மூலமாகவும், செயல்பாடுகளின் மூலமாகவுமே மனிதனின் வாழ்க்கை சாத்தியமாகியுள்ளது.

எனவே, தனிமனிதன் சமுதாயத்தின் மீது சார்ந்துள்ள தன்மையானது இயற்கையின் உண்மை என்பது வெளிப்படையாகும். எறும்புகள், தேனீக்கள் விஷயத்தில் நடந்ததைப் போல இந்த உண்மையை அழித்துவிட முடியாது.

என்றாலும், எறும்புகள், தேனீக்களுடைய மொத்த வாழ்க்கையின் நிகழ்வுப்போக்கும் மிக நுண்ணிய அசைவுகள் வரைக்கும், கறாரான, பரம்பரை ரீதியான உள்ளுணர்வுகளினாலேயே நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. அதே வேளையில், மனிதர்களின் சமூகப் பாங்கும், பரஸ்பர உறவுமுறைகளும் மிகவும் வேறுபட்டவையாகவும் மாறக்கூடிய இயல்புடையனவாகவும் இருக்கின்றன. நினைவிருத்தல், புதிய சேர்க்கைகளை உருவாக்கும் திறன், பேச்சுவழித் தகவல் தொடர்பென்னும் கொடை ஆகியவை மனிதர்களிடையே வளர்ச்சியைச் சாத்தியமாக்கியுள்ளன.

இவை உடலியல் ரீதியான தேவைகளால் ஆட்டுவிக்கப்படுவதில்லை. இத்தகைய வளர்ச்சியின் அடையாளங்கள் மரபுகளிலும், சமூக நிறுவனங்களிலும், அமைப்புகளிலும், இலக்கியத்திலும், விஞ்ஞான, பொறியியல் செயல்பாடுகளிலும், கலைப் படைப்புகளிலும் வெளிப்படுகின்றன. இது, ஒருவகையில், மனிதன் தன் சொந்த நடத்தை மூலமாக அவனுடைய வாழ்க்கையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடிவதும், இந்த நிகழ்வுப் போக்கில் உணர்வு பூர்வமான சிந்தனையும், போதாமையும் ஒரு பங்கு வகிக்க முடிவதும் எவ்வாறு நடைபெறுகிறது என்பதை விளக்குகிறது.

மனிதன் பிறப்பின்போது, மனித இனத்துக்கே உரிய இயற்கையான வேட்கைகளுடன் பரம்பரை வழியான உடல் கட்டமைவைப் பெறுகிறான். இவற்றை நிலையானதென்றும் மாற்ற முடியாதது என்றும் நாம் கருத வேண்டும். அதோடுகூட, அவனுடைய வாழ்நாளில் தகவல் தொடர்பு மற்றும் பிற வகையான பல்வேறு தாக்கங்கள் மூலமாகச் சமுதாயத்துடன் தகவமைத்துக் கொள்வதிலிருந்து ஒரு கலாச்சாரக் கட்டமைவைப் பெறுகிறான். காலத்தின் ஓட்டத்தில் மாற்றத்துக்கு உள்ளாகக் கூடிய இந்த கலாச்சாரக் கட்டமைவுதான் தனிமனிதனுக்கும் சமுதாயத்துக்கும் இடையிலான உறவுமுறையை மிகப் பெருமளவுக்குத் தீர்மானிக்கின்றது.

நடப்பிலுள்ள கலாச்சாரப் பாங்குகளைப் பொறுத்தும், சமுதாயத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சமூக அமைப்பின் வகைகளைப் பொறுத்தும் மனிதர்களின் சமூக நடத்தை மிகப்பெரும் அளவுக்கு வேறுபட முடியும் என்பதை புராதனக் கலாச்சாரங்கள் என்று சொல்லப்படுவனவற்றை ஒப்பீட்டாய்வு செய்ததன் மூலம் நவீன மானிடவியல் நமக்குக் கற்பித்துள்ளது.

மனித குலத்தை மேம்படுத்த முயன்று வருவோர் தமது நம்பிக்கைகளை இதன்மீது ஊன்றலாம்: மனிதர்கள் அவர்களுடைய உடல்கூறு அமைப்பின் காரணமாக ஒருவரை ஒருவர் அழித்தொழிக்கவோ, கொடூரமான, தாங்களே விதித்துக் கொண்ட விதியின் தயவில் வாழ்வதற்கோ சபிக்கப்படவில்லை.

மனித வாழ்க்கையைச் சாத்தியமான வரையில் திருப்திகரமானதாக ஆக்கிக் கொள்ளும் பொருட்டு, சமுதாயத்தின் கட்டமைப்பும், மனிதனின் கலாச்சார அணுகுமுறையும் எவ்வாறு மாற்றப்பட வேண்டும் என்று நம்மை நாமே கேட்டுக் கொள்வோமானால், சில நிலைமைகள் நம்மால் மாற்றியமைக்க முடியாதவாறு உள்ளன என்னும் உண்மையை எப்போதும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டவாறு, எந்த வகையில் பார்த்தாலும், மனிதனின் உடலியல் ரீதியான இயல்பு, மாற்றத்துக்கு உட்படாதது. அதற்கும் மேலாக, கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் ஏற்பட்டுள்ள தொழில்நுட்ப, சமூகநிலை வளர்ச்சிகள் இங்கே நிலைத்து நிற்கக் கூடிய நிலைமைகளை உருவாக்கி வைத்துள்ளன. தமது தொடர்ச்சியான வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத சாதனங்கள் தேவைப்படுகின்ற, சற்றே நெருக்கமான மக்கள் தொகை கொண்ட சமுதாய அமைப்பில் தீவிரமான உழைப்புப் பிரிவினையும் மிக அதிகமாக மையப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்தி முறையும் கட்டாயத் தேவையாகும்.

தனிமனிதர்களோ, ஓரளவு சிறிய குழுக்களோ முழுமையான தன்னிறைவுடன் வாழ முடிகின்ற காலம் – திரும்பிப் பார்த்தால் சொர்க்கமாய் இருந்த அந்தக் காலம் – போயே விட்டது. மனிதகுலம் இப்போதும்கூட உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வு சார்ந்த பூமிவாழ் சமூகத்தையே கொண்டுள்ளது என்று கூறினால் மிகையாகாது.

என்னைப் பொறுத்தவரை நமது காலத்து நெருக்கடியின் சாராம்சம் என்ன என்பதைச் சுருக்கமாகச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய கட்டத்துக்கு நான் இப்போது வந்துவிட்டேன். அது தனிமனிதருக்கு சமுதாயத்தோடுள்ள உறவுநிலை பற்றியதாகும். தனிமனிதர் சமுதாயத்து மீதுள்ள தனது சார்புத் தன்மையை முன் எப்போதையும்விட இப்போது அதிகமாக உணர்கிறார்.

ஆனால், இந்தச் சார்புத் தன்மையை ஒரு சாதகமான அனுகூலமாகவோ, ஓர் இயற்கையான பந்தமாகவோ, ஒரு பாதுகாப்பான சக்தியாகவோ அனுபவத்தில் அவர் உணரவில்லை. மாறாக, அவருடைய இயல்பான உரிமைகளுக்கும் அவருடைய பொருளாதார வாழ்வுக்குமேகூட ஓர் ஆபத்தாகவே கருதுகிறார். மேலும், சமுதாயத்தில் அவர் வகிக்கும் இடம், அவரின் உள்ளார்ந்த ’தான்’ என்னும் தன்முனைப்பு உந்துதலை எப்போதும் வலியுறுத்துகின்ற நிலையிலேயே உள்ளது. அதே வேளையில், அவருடைய சமுதாய ரீதியான உந்து சக்திகள் இயல்பாகப் பலவீனமாகவே உள்ளன, படிப்படியாக நசிந்து வருகின்றன. அனைத்து மனிதர்களுமே, அவர்கள் சமுதாயத்தில் எத்தகைய அந்தஸ்தில் உள்ளவராயினும், இத்தகைய நசிவுப் போக்கினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். தங்களை அறியாமலேயே தமது சொந்தத் தன்னகந்தையின் கைதிகளாக இருக்கும் இவர்கள் பாதுகாப்பற்று இருப்பதாகவும், தனித்து விடப்பட்டுள்ளதாகவும் உணர்கின்றனர். சூதுவாது இல்லாத, எளிய, பகட்டில்லாத முறையில் வாழ்க்கையை அனுபவிக்க முடியாமல் தடுக்கப்பட்டுள்ளனர். வாழ்க்கை குறுகியதாகவும் ஆபத்தானதாகவும் இருந்த போதிலும், மனிதன் சமுதாயத்துக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்வதன் மூலமாக மட்டுமே வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைக் காண முடியும்.

இன்றைய மனித சமூகத்தின் கேடுகளுக்கு உண்மையான மூல காரணம் இன்றைக்கு நிலவுகின்ற முதலாளித்துவ சமுதாயத்தின் பொருளாதார அராஜகமே என்பது என்னுடைய கருத்தாகும். உற்பத்தியாளர்களைக் கொண்ட ஒரு பெரிய சமூகக் குழுவின் உறுப்பினர்கள், அவர்களுடைய கூட்டு உழைப்பின் பலன்களை அனுபவிக்க விடாமல் ஒருவர் மற்றவரைத் தடுப்பதற்கு தொடர்ந்து முயன்று வருகின்றனர் என்பதை நம் கண்முன்னால் காண்கிறோம்.

பலாத்காரத்தின் மூலமாக அல்ல, மொத்தத்தில் சட்டப்படி நிலைநாட்டப்பட்டுள்ள விதிகளுக்கு உட்பட்டே இதனைச் செய்து வருகின்றனர். இந்தவகையில், உற்பத்தி சாதனங்கள் அனைத்தும் அதாவது, நுகர்வுப் பண்டங்களையும் அதோடுகூட மூலதனப் பண்டங்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்குத் தேவையான ஒட்டுமொத்த உற்பத்தி சக்தி அனைத்தும் சட்ட ரீதியாகவே தனிநபர்களின் தனிச்சொத்தாக இருக்கின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது முக்கியமாகும்.

இனிவரும் விவாதத்தில், எளிமை கருதி, உற்பத்தி சாதனங்களின் உரிமையில் பங்கில்லாத அனைவரையும் “தொழிலாளர்கள்” என்று அழைக்க இருக்கிறேன், வழக்காற்றில் இச்சொல்லை அந்தப் பொருளில் பயன்படுத்துவதில்லை என்றபோதிலும். உற்பத்தி சாதனங்களின் உரிமையாளர் தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தியை விலைக்கு வாங்குகின்ற நிலையில் உள்ளார். உழைப்பு சாதனங்களைப் பயன்படுத்தி தொழிலாளி உற்பத்தி செய்யும் புதிய பண்டங்கள் முதலாளியின் உடைமையாக ஆகின்றன. இந்த நிகழ்வுப்போக்கு பற்றிய சாராம்சமான கருத்து என்னவெனில், தொழிலாளி உற்பத்தி செய்த பொருள், அவருடைய கூலி இவை இரண்டுக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பே ஆகும். இரண்டும் உண்மை மதிப்பின் மூலமே அளவிடப்படுகின்றன.

உழைப்புக்கான ஒப்பந்தம் சுதந்திரமாக இருக்கும் பட்சத்தில், தொழிலாளி கூலியாகப் பெறுவது அவர் உற்பத்தி செய்த பண்டங்களின் உண்மையான மதிப்பைக் கொண்டு நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை. தொழிலாளியின் குறைந்தபட்சத் தேவைகள், உற்பத்தி வேலைகளுக்காகப் போட்டியிடும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையோடு ஒப்பிடுகையில் முதலாளிக்குத் தேவைப்படும் உழைப்பு சக்தி ஆகியவற்றைக் கொண்டே [தொழிலாளியின் கூலி] நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. கொள்கை அளவில்கூட, தொழிலாளிக்கு வழங்கப்படும் கூலி அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருளின் மதிப்பு அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது முக்கியம்.

தனியார் மூலதனம் ஒருசிலரின் கைகளிலேயே குவியத் தொடங்குகிறது. முதலாளிகளுக்கு இடையே நிலவும் போட்டி இதற்கு ஒரு காரணமாகும். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் வேலைப் பிரிவினையின் அதிகரிப்பும் சேர்ந்து, சிறிய அளவில் உற்பத்தி செய்யும் தொழிலகங்களை விழுங்கிப் பெரிய அளவிலான தொழிற்சாலைகள் அமைவதற்கு உதவுவதும் இன்னொரு காரணமாகும். இத்தகைய வளர்ச்சிப்போக்கின் விளைவாக, தனியார் மூலதனத்தைக் கையில் வைத்துள்ள ஒருசிலரின் ஆதிக்க ஆட்சி உருவாகிறது. அதன் அளவிறந்த ஆற்றலை ஜனநாயக ரீதியில் அமைந்த ஒர் அரசியல் சமுதாயத்தால்கூடத் தீர்மானகரமாய்த் தடுத்து நிறுத்த இயலாது. இது உண்மை ஆகும். காரணம், தனியார் முதலாளிகள் பெருமளவு நிதியுதவி அளிக்கின்ற அல்லது பிறவகையில் செல்வாக்குச் செலுத்துகின்ற அரசியல் கட்சிகளே சட்டமன்றங்களின் உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன. எந்த வகையில் பார்த்தாலும், வாக்காளர்களைச் சட்டமன்றங்களிலிருந்து பிரித்து விடுகின்றனர். இதன் விளைவாக, மக்களின் பிரதிநிதிகள் [என்று சொல்லப்படுகின்றவர்கள்] சமுதாயத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவினரின் நலன்களைப் போதுமான அளவுக்குக் காப்பாற்றுவதில்லை. மேலும், தற்போது நிலவும் சூழ்நிலையில், தனியார் முதலாளிகள், நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ, பிரதான தகவல் சாதனங்களை (பத்திரிகை, வானொலி, கல்வி) தவிர்க்க முடியாதவாறு தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ளனர்.

எனவே, ஒரு தனிக் குடிமகன் புறநிலையான முடிவுகளுக்கு வருவதோ, தனது அரசியல் உரிமைகளை புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதோ மிகமிகக் கடினம், பல நேரங்களில் நிச்சயமாக முடியாததும் ஆகும். மூலதனத்தின் மீதான தனிச் சொத்துரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த பொருளாதாரத்தில் நிலவுகின்ற சூழலை இரண்டு பிரதானக் கோட்பாடுகளின் மூலம் இவ்வாறாக விளக்கலாம்: முதலாவதாக, உற்பத்தி சாதனங்கள் (மூலதனம்) தனியாருக்குச் சொந்தமாக இருக்கின்றன. அதன் உரிமையாளர்கள் தாம் விரும்பியவாறு அவற்றைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இரண்டாவதாக, உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானது. என்றாலும், இந்த அர்த்தத்தில், கலப்பற்ற முதலாளித்துவ சமுதாயம் என எதுவும் கிடையாது. குறிப்பாக, தொழிலாளர்கள் நீண்ட கசப்பான அரசியல் போராட்டங்களின் மூலமாக, சில வகையினத் தொழிலாளர்களுக்குச் சற்றே மேம்பட்ட வடிவில் “சுதந்திர உழைப்பு ஒப்பந்தம்” பெற்றுத் தருவதில் வெற்றி கண்டனர். ஆனால், ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கையில், இன்றைய பொருளாதாரம், “கலப்பற்ற” முதலாளித்துவத்திலிருந்து பெரிதாக வேறுபடவில்லை. உற்பத்தியானது இலாபத்துக்காக செய்யப்படுகின்றது, பயன்பாட்டுக்காக அல்ல. வேலை செய்ய முடிகிற, வேலை செய்ய விரும்புகின்ற அனைவருக்கும் எப்போதும் வேலை கிடைப்பதற்கான உத்திரவாதம் அளிக்கின்ற சட்டம் எதுவுமில்லை. எந்த நேரத்திலும் வேலை பறிபோகலாம் என்ற பயத்திலேயே தொழிலாளி வாழ்கிறான். வேலையற்ற தொழிலாளர்களும் மிகக் குறைவான கூலி பெறும் தொழிலாளர்களும் இலாபகரமான சந்தைக்கு உதவ மாட்டார்கள். இதன் காரணமாக, நுகர்வுப் பண்டங்களின் உற்பத்தி கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. மிகுந்த இன்னலே இதன் விளைவாகும். தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், அனைவரின் வேலைச் சுமையைக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக, பெரும்பாலும் மிகுதியான வேலையின்மைக்கே வழி வகுத்துள்ளது. இலாப நோக்கம், முதலாளிகளுக்கு இடையேயான போட்டியுடன் சேர்ந்து, மூலதனக் குவிப்பிலும், அதன் பயனாக்கத்திலும் ஒரு நிலையற்ற தன்மைக்குக் காரணமாக அமைகிறது. இதுவே, மிகுதியான அளவில், மிக மோசமான பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. வரம்பிலாப் போட்டி, மிகுதியான உழைப்பு விரயத்துக்கும் நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டபடி, தனிமனிதர்களின் சமூக உணர்வு ஆட்டம் காண்பதற்கும் காரணமாகிறது.

தனிமனிதர்களின் சிதைவையே முதலாளித்துவத்தின் மிக மிக மோசமான கேடாகக் கருதுகிறேன். நமது மொத்தக் கல்வி அமைப்பே இந்தக் கேட்டினால் கெட்டுக் கிடக்கிறது. ஒரு மிகைப்படுத்தப்பட்ட போட்டி மனப்பான்மை மாணவனுக்குள்ளே வளர்க்கப்படுகிறது. அவன் தன்னுடைய எதிர்கால முன்னேற்றத்துக்குப் பொருளாயத வெற்றிகளைப் பூஜிப்பதற்கே பயிற்றுவிக்கப்படுகிறான். இத்தகைய மோசமான கேடுகளையெல்லாம் களைவதற்கு ஒரேயொரு வழி மட்டுமே உள்ளது என நான் நம்புகிறேன். ஒரு சோசலிஷப் பொருளாதார அமைப்பை நிறுவி, சமூக நோக்கங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு கல்வி முறையை நடைமுறைப்படுத்துவதே ஒரே வழி. அத்தகைய ஒரு பொருளாதார அமைப்பில் உற்பத்திச் சாதனங்கள் அனைத்தும் சமுதாயத்துக்கே சொந்தமானதாக இருக்கும். திட்டமிட்ட முறையில் அவை பயன்படுத்திக் கொள்ளப்படும். சமுதாயத்தின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப உற்பத்தியை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார அமைப்பாக அது இருக்கும். செய்யப்பட வேண்டிய வேலைகள், வேலை செய்ய முடிகிற அனைவர்க்கு இடையேயும் பகிர்ந்தளிக்கப்படும். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும், பெண்ணுக்கும், குழந்தைக்கும் வாழ்க்கைக்கு உத்திரவாதம் அளிக்கும். ஒருவருக்கு அளிக்கப்படும் கல்வி, அவரின் உள்ளார்ந்த ஆற்றல்களை வளர்ப்பதோடு, தற்கால சமுதாயத்தில் இருப்பதைப்போல அதிகாரத்தையும் அதன் வெற்றியையும் போற்றுகின்ற மனப்பான்மைக்குப் பதிலாக, சக மனிதர்கள் மீதான ஒரு அக்கறை உணர்வை அவருக்குள்ளே வளர்ப்பதற்கு முயலும்.

எனினும், திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் என்பது சோசலிஷம் ஆகிவிடாது என்பதை நினைவில் கொள்வது முக்கியம். திட்டமிட்ட பொருளாதாரத்துடன், இயல்பாகவே தனிமனிதனின் முழுமையான சார்புநிலையும் சேர்ந்தே வரலாம். சோசலிஷத்தை அடைய, மிகமிகக் கடினமான சில சமூக – அரசியல் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பது அவசியமாகிறது: தீவிர விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடிய, அரசியல், பொருளாதார அதிகாரங்களை மையப்படுத்தலை நோக்குகையில், அதிகார வர்க்கம் எல்லாம் வல்லதாகவும், அகங்காரம் மிக்கதாகவும் ஆகிப்போவதைத் தடுப்பது எவ்வாறு சாத்தியம்? தனிமனிதனின் உரிமைகளை எவ்வாறு பாதுகாக்க முடியும்?

அதன்மூலம், அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரத்துக்கு ஒரு ஜனநாயக எதிரீட்டை உறுதி செய்வது எவ்வாறு? [புதிய கட்டத்துக்கு] மாறிச் செல்லும் நமது காலத்தில், சோசலிஷத்தின் நோக்கங்கள் பற்றியும் அதன் பிரச்சினைகள் பற்றியும் தெளிவு பெறுவது மிகப்பெரும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இன்றைய சூழ்நிலையில், இத்தகைய பிரச்சினைகள் பற்றிய சுதந்திரமான, குறுக்கீடில்லாத விவாதம் சக்திமிக்க தடைக்கு ஆளாக்கப்பட்டுள்ளதால், இந்தப் பத்திரிகையைத் தொடங்குவது ஒரு முக்கியமான பொதுச் சேவையெனக் கருதுகிறேன்.

சோசலிஷம் எதற்காக?
(ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன்)
தமிழாக்கம்: சிவலிங்கம் மு.

[1949 மே மாதம் தொடங்கப்பட்ட “மன்த்லி ரிவ்யூ” என்ற பத்திரிகையின் முதல் இதழில் வெளியான கட்டுரை]

http://www.marxists.org/tamil/einstein/why-socialism.htm

தொடரும் முள்ளிவாய்க்கால் அவல ஒலி – துணை செல்லும் புலம்பெயர் பிழைப்புவாதிகள் : இனியொரு …

mullivaikalமுள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாள்:மனிதகுலத்தின் ஒரு பகுதி சில மணித்துளி நேரங்களுக்குள் அழிக்கப்பட்ட நாள். மனிதகுலத்தை இருளின் விழிம்பிற்குள் இருத்திவைத்துவிட்டு உலகத்தின் அழகிய மூலை ஒன்றில் மரண ஓலங்களுக்கு மத்தியில் மனிதர்களைக் கொசுக்கள் போன்று கொன்றுபோட்ட நாள். மனித குலத்தைப் பாதுகாப்பதற்கு என்றே உலகத்தின் ஒவ்வோரு மனிதனின் உழைப்பிலும் மில்லியன்களைச் சுரண்டி உருவான நூற்றுக்கணக்கான உரிமை அமைப்புக்கள் அனைத்தும் அண்ணார்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்க ஆயிரமாயிரமாய் மனித உயிர்கள் மாமிசங்களாக்கப்பட்ட நாள். குழந்தைகளும், முதியோரும், சிசுக்களைத் தாங்கிய பெண்களும், நெஞ்சுரம் மிக்க நாளைய சந்ததியும் பிணக் குவியல்களாக அழித்துப் போடப்பட்ட நாள்.

முள்ளிவாய்க்காலில் தமிழ்ப் பேசும் மக்களின் போராட்ட அரசியல் நியாயத்தை மட்டுமல்ல, அமைதியாய் வாழ்ந்த ஆயிரமாயிரம் மனிதர்களை மட்டுமல்ல, உலகத்தின் ஒவ்வொரு மனிதனின் உரிமையையும் அழித்துத் துவம்சம் செய்திருகிறார்கள். சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் உருவாக்கிய மனித மிருகங்களான ராஜபக்ச குடும்பத்தின் தலைமையில் உலகின் அனைத்துக் கொடிய ஒடுக்குமுறையாளர்களும் தமது கொலைவெறியைத் தீர்த்துக்கொண்ட நாள் மே மாதம் 18 ஆம் திகதி.

முள்ளிவாய்க்கால் மூலையில் மனிதகுலத்தின் ஒரு பகுதியை அழித்து நிர்மூலமாக்கிவிட்டு இன்னொரு பகுதி அப்பாவிச் சிங்கள மக்களுக்கு பயங்கரவாதத்தை அழித்து மக்களைப் பாதுகாத்ததாக மிருக வெறியூட்டிய நாள் மே மாதம் 18ம் திகதி.

வளம் கொழிக்கும் விளை நிலங்களோடும் அழகிய வனப்புகளோடும் அமைதியாக வாழ்ந்த மக்கள் கூட்டத்திற்கு அன்னிய ஆக்கிரமிப்பை அறிமுகம் செய்த காலனிய ஆதிக்கம் தேசிய இன ஒடுக்குமுறையை புரையோடிப்போகும் புண்ணாக விட்டுச் சென்றது. அறுபது ஆண்டுகள் சிறுகச் சிறுகச் சூறையாடப்பட்ட தமிழ்த் தேசிய இனம்த்தின் அரசியல் நியாயம் முள்ளிவாய்க்கால் கொலைக்களம் வரை அழைத்துவரப்பட்டு நந்திக் கடலில் இரத்ததமும் சதையுமாகக் கரைக்கப்பட்டு நான்கு நீண்ட வருடங்கள் கடந்துபோயின.

ஒவ்வொரு நாள் காலையும் அச்சத்துடனேயே விடியும் ஒரு தேசத்தின் மக்கள் கூட்டத்தின் ஒரு பகுதி அழித்துத்துவம்சம் செய்யப்படும் போது அவர்களின் அழிவில் பிழைப்பு நடத்தும் ஒரு கூட்டம் மரணங்களை வெற்றுச் சடங்குகளாக மாற்றியிருக்கிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் உட்பட அழிப்பை நடத்திய அத்தனை அதிகாரவர்க்கத்தின் கூறுகளையும் மீண்டும் இரட்சகர்களாகப் பிரகடனப்படுத்தும் இந்தக் கூட்டம் மேலும் மேலும் போராடும் உலக மக்களிடமிருந்து ஒடுக்கப்படும் தமிழ்த் தேசிய இனத்தைத் தனிமைப்படுத்தி பேரினவாதிகளுக்கு பக்கத்துணையாகியுள்ளது.

போராட விளையும் மக்களையும் புதிய போராட்ட உக்திகளைத் திட்டமிடும் இன்னொரு சந்ததியையும் அநாவசியமான நம்பிக்கைகளை வழங்கி வீட்டில் முடங்கியிருக்கச் சொல்கிறார்கள். இன்னும் அமரிக்காவும், ஐரோப்பாவும் இந்தியாவும் தேவையானால் சீனாவும் வந்து காப்பாறும் என இந்தப் பிழைப்புவாதிகள் மக்களின் இயல்பான போராட்டங்களை மழுங்கடிக்கும் அதேகணத்தில் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் மக்களின் நிலங்கள் எந்த எதிர்ப்புமின்றி பேரினவாதிகளால் அபகரிக்கப்படுகின்றது.

mullivaikal-shellingசிங்கள மக்கள் மத்தியிலிருந்து தோன்றிய மனிதாபிமானிகளையும் ஜனநாயாக சக்திகளையும் சிதைப்பதற்காக சுயநிர்ணய உரிமை என்பதே இனவாதம் என்று கூறும் ஏகாதிபத்தியங்களின் தொங்கு தசைகள் முறுக்கேற்றப்பட்டு முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளன.
மனித மிருகங்கள் மனித குலத்தின் ஒரு பகுதியை தமது இரத்தப்பசிக்கு இரையாக்கிக் கொண்டு ஒருலட்சம் மனித உயிர்களை அவலங்களோடு கொன்று போட்டுவிட்டு இன்றும் பயங்கரவாதத்தை அழித்தோம் என மார்தட்டி நடப்பதற்கு இவர்கள் அனைவரும் பொறுப்பாளர்கள்

அழிக்கப்படும் மக்களைப் பாதுகாக்க புலம்பெயர் பிழைப்புவாதிகள் யாரும் வரமாட்டார்கள் என்று மக்கள் தெரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்துள்ளார்கள், அமரிக்காவும் இந்தியாவும் இன்ன பிற ஏகபோக அரசுகளும் அழிப்பதற்கு மட்டும்தான் வருவார்கள் என்று மக்கள் தெரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்துள்ளார்கள், தமிழ் நாட்டின் சினிமாக் கும்பல்களும், இனவாத அரசியல் திருடர்களும் பணத்திற்காகவும் பதவிக்காகவும் மட்டுமே அவர்களை பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள் என மக்கள் உணர்ந்துகொண்டுள்ளார்கள். இனிமேலும் மக்களை ஏமாற்ற முடியாது என்று உணர்ந்துகொண்ட புலம்பெயர் பிழைப்பு வாதிகள் தம்மை நிர்வாணமாகக் காட்ட ஆரம்பித்துள்ளனர். ஊழல் பேர்வளி ஐங்கரநேசனோடும், தனது ஆட்சிக்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தின் ஒரு பகுதியான சுன்னாகத்தை அழிக்கத் துணை சென்ற வினேஸ்வரனையும் நம்பியிருக்கும் அவலநிலைக்கு அவர்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளார்கள்.

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு தினம், மாவீரர் நிகழ்வு, வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மான வருடாந்த நிகழ்வு என்று நினைவு தினங்களை நடத்தி புலம்பெயர் குழுக்கள் வயிற்றுப்பிழைப்பு நடத்திக்கொள்வார்கள். அவர்களைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் தமது அடையாளத்தையும் பிழைப்பையும் உறுதிசெய்துகொள்ளும்.

புலம்பெயர் ஏமாற்றுக்காரர்களிலும் உள்ளூர் அரசியல் வாதிகளிலும் நம்பிக்கையிழந்துவரும் நிலையில், ஈழத்தில் மக்களின் சுய நிர்ணய உரிமைக்கான போராட்டம் புதிய வழிகளில் திட்டமிடப்படும். புதிய உத்வேகத்தோடு மேலெழும். உலக மக்கள் முன்னைப் போலன்றி புதிய, ஜனநாயக முற்போக்கு சக்திகளின் போராட்டமாக சுய நிர்னய உரிமைக்கான போராட்டமாக மக்களின் போராட்டங்களை திரும்பிப்பார்பார்கள்.

அமெரிக்கா போன்ற ஏகாதிபத்தியங்களுடனும், இலங்கை சோவனிச அரச அதிகாரத்துடனும் சமரசம் செய்துகொள்ளும் புலம்பெயர் ஒட்டுக்குழுக்கள் சுய நிர்ணைய உரிமைக்காகப் போராடும் மக்கள் கூட்டத்தால் அன்னியப்படுத்தப்படுவார்கள். அரசியல் நீக்கம் செய்யப்படுவார்கள்.

இலங்கை அரசை வாழ்த்தும் அமெரிக்கா – ஒட்டுக்குழுக்கள் எங்கே?

us-lankaதற்போதைய இலங்கை அரசின் செயற்பாடுகள் அனைத்து மக்களுக்கும் பயந்தரக்கூடிய வகையில் அமைந்திருப்பதாக அமெரிக்க துணை ராஜாங்கச் செயலாளர் நிசா பிஸ்வால் தெரிவித்துள்ளார்.ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைப் பேரவை தீர்மானங்களை அமுல்படுத்துவது குறித்து இலங்கையுடன் அமெரிக்கா இணைந்து செயற்படுவதாக அவர் மேலும் தெரிவித்துள்ளார். வெளிநாட்டு விவகாரங்களுக்கான அலுவலகக் குழுவிற்கு அவர் வழங்கிய அறிக்கையிலேயே அவர் அவ்வாறு தெரிவித்துள்ளார். தவிர இலங்கை அரசாங்கத்தின் புதிய நிதியாண்டிற்கு அமெரிக்கா 39.8 மில்லியன் டொலர்களை உதவித்தொகையாக வழங்கும் எனவும் அறிவித்துள்ளார்.

இலங்கை இந்துசமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் முக்கிய புள்ளியில் அமைந்திருப்பதாகக் குறிப்பிட்ட அவர், குற்றச் செயல்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் நல்லிணக்க நடவடிக்கைகள் ஊடாக இலங்கை சர்வதேச அரங்கில் தனது பெயரைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இன்றைய இலங்கை அரசின் பின்புலத்தில் அமெரிக்க அரசு செயற்படுகின்றது. அமெரிக்க அரசின் தொங்கு தசைகள் போன்று புலம்பெயர் தமிழ் அமைப்புக்கள் செயற்படுகின்றன. ஆக, இந்த அமைப்புக்கள் இலங்கை அரசின் முகவர்கள் போன்றே செயற்படுகின்றன. எதிர்கால சந்ததியின் எதிர்காலத்தோடும், இலட்சக்கணக்கான மக்களின் உயிர்களோடும் தமது ஏமாற்று விளையாட்டை நடத்தும் அமைப்புக்களில் பிரதானமானவை பீ.ரீ.எப் மற்றும் ரீ.சீ.சீ ஆகிய அமைப்புகளைக் குறிப்பிடலாம்.

இந்த அமைப்புக்களின் விபரீத அரசியல் இலட்சக்கணக்கன உயிர்களைக் காவுகொண்டுள்ளது. விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தை அழித்தொழிக்கத் துணை போயிள்ளது. இன்று போர்க்குற்ற விசாரணையும் ஈழக் கனவும் கிடப்பில் போடப்பட்டுள்ளது. இன்றும் தமிழ் மக்களை மந்தைகள் போன்று இதே அமைப்புக்கள் நடத்திவரும் அதே வேளை இலங்கையில் மக்கள் அழிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பீ.ரீ.எப் மற்றும் ரீ.சீ.சீ போன்ற ஒட்டுக்குழுக்கள் ஒரு சமூகத்தையே அழித்த தமது நடவடிக்கைகளுக்காக மக்களிடம் மன்னிப்புக்கோருவதுடன் மட்டுமன்றி அரசியலிலிருந்து விலகிக்கொண்டாலே புதிய மக்கள் பற்றுள்ள தலைமைகள் தோன்ற வாய்ப்புண்டு.