ஐ.நா திருவிழா ஆரம்பம் – புதிய முகவர்கள்களும் அதிகாரவர்க்க அரசியலும்

ஐ.நா மனித உரிமைப் பேரவையின் 36வது கூட்டத் தொடர் கடந்த 11ம் திகதியிலிருந்து நடைபெற்றுவர, இத் திருவிழாவில் கலந்துகொண்டு மக்களுக்கு போலி நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் குழாம் முகமிட்டுள்ளது. இலங்கை பேரினவாத அரசும் அதன் ஊதுகுழல்களான தமிழ் அரசியல் கட்சிகளும் தமது இனச்சுதிகரிப்பை வேறு வழிகளில் தொடர்கின்ற அதே வேளை அதற்கெல்லாம் ஐ.நாவும் இலங்கைப் பாராளுமன்றமும் இன்னும் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளும் தீர்வு பெற்றுத் தரும் எனவும் அதற்காக இன்னும் சாட்சிகளைத் திரட்ட வேண்டும் என்றும் மக்களை வீடுகளுக்கு முடக்கி வைத்திருக்கும் குழுக்கள் ஐ.நா வில் அதன் அதிகாரிகளுக்கு அரசியல் வகுப்பெடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலையின் பின்புலத்தில் செயற்பட்ட ஐரோப்பிய நாடுகளிடமும், அமெரிக்காவிடமும், இந்தியாவிடமும், கொலைகள் கச்சிதமாக நடைபெறுவதற்கு துணை சென்ற ஐ.நாவிடமும் நீதி பெற்றுத் தருவதாகக் கூறும் இக்குழுக்கள் சுயமாக மக்களைச் சிந்திக்கவிடாது தடுக்கின்றன. ஆங்காங்கே நடைபெறும் மக்கள் எழுச்சிகளையும் அவற்றின் விரிவாக்கம் மக்கள் போராட்டமாக முன்னெழுவதையும் தடுத்து நிறுத்துகின்றன. உலகம் முழுவதும் போராடும் மக்களோடு ஒடுக்கப்படுகின்ற தமிழர்களை அடையாளப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அதிகாரவர்க்கத்தோடும் அதன் கூறுகளான ஐ.நா போன்ற நாடுகளோடும் மட்டும் எமது போராட்டத்தின் 40 வருட காலத்தை மட்டுப்படுத்தும் இக் குழுக்களை எதிர்கொள்வதன் ஊடாகவே பேரினவாதத்திற்கும், ஏகாதிபத்தியச் சுரண்டலுக்கும் எதிரான போராட்டம் ஆரம்பமாக முடியும்.

உலகின் ஜனநாயகவாதிகளுக்கு மத்தியில் பின் தங்கிய மரபைக்கொண்ட அதிகாரவர்க்கத்தின் அடிவருடிகளாக தமிழ்ப்பேசும் மக்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்ட இக் குழுக்கள் ஏற்னவே ஏற்படுத்திய அழிவுகளிலிருந்து மீள்வது நீண்டகாலப் பணி.
குறிப்பாகப் புலம்பெயர் நாடுகளிலிருந்து புலிகளின் அடையாளத்தின் ஊடாக நடத்தப்படும் இந்த அழிவுகளின் பிரதிநிதிகளாகளாக காலத்திற்குக் காலம் கவனமாகப் பல பிரமுகர்கள் தெரிவுசெய்யப்படுகின்றனர். அந்த வரிசையில் அதன் பிந்திய பிரதிநிதி முன்னை நாள் விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளர் தமிழ்ச் செல்வனின் மனைவி.

கவிதைகளைக் கிறுக்குபவன்,தர்மசிறி பெனடிக் நேர்காணல்:எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கஷ்டங்களோடு தரித்திருந்து

கவிதைகளைக் கிறுக்குபவன்

கவிஞர் நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக் நேர்காணல்

– எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நான்கு தசாப்த காலங்களாக இலங்கை பத்திரிகைகளில் சிங்கள மொழியில் கவிதைகளை எழுதி புகழ்பெற்றிருக்கும் கவிஞர் நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடின் நவீன கவிதையை புதிய  பாதையில் கொண்டு செல்லும் கவிஞர்களில் முக்கியமான ஒருவர். சமூகத்தில் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்காகவும், ஒதுக்கப்பட்டவர்களுக்காகவும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்காகவும்,

எளியவர்களுக்காகவும் தனது எழுத்தின் மூலமாக சேவைகளை ஆற்றி வரும் இவர், அம் மக்களின் குரலை உயர் பீடத்திலிருப்பவர்களிடத்திலும் கவிதைகள் மூலமாகக் கொண்டு செல்கின்றார்.

            சொந்தமாக ஒரு இருப்பிடமற்று தெருவோரத்தில் படுத்துறங்கும் இக் கவிஞர் சிங்கள மொழியில் ஆயிரக்கணக்கான கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார். எல்லாமே ஏழை மக்களின் துயரத்தைப் பாடுபவை. ஏழைகளுக்காகப் பேசுபவை. இங்கு இக் கவிதைகளைப் போலவே முக்கியமானதாக எனக்குத் தோன்றுவது இக் கவிஞரின் பின்னணி. குடை திருத்துபவர்கள், சப்பாத்து தைப்பவர்கள், மரமேறுபவர்கள், சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளிகள், யாசகர்கள் என எல்லோருமே நாம் தினந்தோறும் காணும் நம் அயலில் இருப்பவர்கள்தான். அவர்களுக்குள்ளும் ஒரு இதயம் இருக்கிறது என்பதையும், அந்த இதயத்திலும் இயற்கை, இலக்கியம் குறித்த ஈடுபாடுகளும் நேசமும் இருக்கக் கூடும் என்பதையும் எத்தனை பேர் எண்ணிப் பார்த்திருக்கிறோம்?

            கவிஞர் தர்மசிறி பெனடிக்கின் கவிதைகள் தினந்தோறும் சிங்களப் பத்திரிகைகளில் பிரசுரமாகிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. அனைத்துமே ஏழை மக்களின், கூலித் தொழிலாளிகளின் வாழ்க்கைத் துயரத்தைப் பாடுபவை. ஆனால் எழுதும் அவருக்கு ஒரு வாசகர் கடிதம் அனுப்ப முகவரி குறிப்பிடவேனும் அவருக்கென ஒரு இருப்பிடம் இல்லை. கடந்த வருட இறுதியில் அவரது ரசிகர்களால், பத்திரிகைகளில் பிரசுரமான அவரது கவிதைகள் தொகுக்கப்பட்டு அவரது முதலாவது கவிதைத் தொகுப்பு வெளிவந்தது. அதற்கு அவர் கொடுத்த தலைப்பு ‘அம்மா, வா போகலாம்’. அவர் இக் கவிதைத் தொகுப்புக்கு எழுதியுள்ள குறிப்பைக் கீழே தருகிறேன்.

            “வெட்கத்தை விடவும் நேசமானது, நெகிழ்வுத்தன்மை மிக்கதென உங்களிடம் முணுமுணுக்கிறேன். நான் சொல்வதை நீங்கள் கேட்பதை விடவும், நீங்கள் காண நேர்பவை குறித்து ஆழமாகச் சிந்தித்து தீர்மானிப்பீர்களென எண்ணுகிறேன். அம்மா இன்று இல்லை. அவள் எரிந்து சாம்பலாகிப் போன மயானத்தில் இன்னும் வாடிய பூக்களில்லை என்பதை உங்களுக்கு அறியத் தருகிறேன். வெறுங்கையோடு உங்களிடம் இந்தக் கவிதைகளையும், இதயத்தையும் சமர்ப்பிக்கிறேன். உங்கள் கண்ணீர்ப் பாத்திரத்தை எனது நுரையீரலின் மீது வைத்து குளிர்விப்பீர்களென எனக்குத் தெரியும்.”

            இத் தொகுப்புக்கு முன்னுரைகளை எழுதியிருப்பது சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டவர்கள். பின்னட்டைக் குறிப்பை எழுதியிருப்பவர் அவரது ரசிகையான ஒரு தெருவோர ஏழை விலைமாதுவான சுனீதா குமாரி. பின்னட்டைக் குறிப்பு இப்படிச் சொல்கிறது.

            “ஒரு நாள், ஹலாவத பிரதேச விடுதியொன்றில் ஒருவருடன் படுக்கவென கட்டிலில் பத்திரிகைத் தாளொன்றை விரித்த போது, அந்தப் பத்திரிகையில் ‘பரத்தைப் பெண்ணுக்கு’ எனும் கவிதை இருந்ததைக் கண்டேன். அப்போது எனக்கு வயது இருபத்தாறு. என்னுடன் படுக்கத் தயாரான நபருக்கு ஐம்பத்தாறு வயது. படுப்பதை ஒரு ஓரமாகத் தள்ளி வைத்து விட்டு, நான் அந்தக் கவிதையை வாசிக்கத் தொடங்கினேன்.”

            இந்தக் குறிப்பைப் பாருங்கள். இதை எழுதியிருப்பவர் தெருவோரத்தில் வெற்றிலை,பாக்கு விற்கும் ஒரு வயதான தாயொருத்தியான எலிஸ் ரணவக.

            ‘கவிதை என்றால் அது இதயத்தை உருகச் செய்ய வேண்டும். குருதி நரம்புகள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கண்ணிமைகள் துடிக்குமெனில் நான் உணரும் வகையில் அக் கவிதை என்னை எழுப்பி விட்டதாகக் கொள்வேன். இந்தப் பிள்ளையின் கவிதைகளை நான் வாசிப்பது இன்று நேற்றல்ல. இவர் பழகுவதும், வாழ்வதும் எம்மைப் போன்ற ஏழைகளோடுதான். அதனால்தான் எனக்கு இவரது கவிதைகளை மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. நான் தினந்தோறும் பத்திரிகை வாங்குவேன். வெற்றிலை பாக்கு விற்று வரும் பணத்தில் பத்திரிகை வாங்கி அக் கவிதைகளை வாசித்து ரசிப்பேன். இவரது கவி வரிகள் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றியது போல நெஞ்சில் உணர்வேன். என்னைப் போலவே இந்தப் பிள்ளைக்கும் தெருவோரத்தில் நின்று வெற்றிலை, பாக்கு, இளநீர் விற்ற அனுபவமிருக்கும். அனுபவங்களிருப்பதனாலேயே இந்தப் பிள்ளையின் கரங்களால் எழுதப்படும் வரிகளில் ஏதாவதொரு வலியுமிருக்கும். இவர் எனக்குக் காட்டிய கைப்பிரதிகளில் இரண்டாயிரம் கவிதைகளாவது இருக்கும். நிறைய சிகரெட் புகைப்பார். மரித்துப் போய்விடுவாரோ என்ற பயத்தில் நான் இப்பொழுதெல்லாம் இவருக்கு சிகரெட் விற்பதில்லை. பைபிளை வைக்கும் மேசை மீது கவிதைத் தொகுப்பையும் வைக்க என்னைப் பழக்கியது இந்தப் பிள்ளைதான்.”

            இலங்கை முழுவதும் பிரபலமான, கூலித் தொழிலாளியான இந்தக் கவிஞரை நேர்காணலுக்காகத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தது. அம்மாவின் புகைப்படத்தை எப்பொழுதும் கூடவே வைத்திருக்கிறார். பெனடிக் எனும் அம்மா வழிப் பெயரையே தனது பெயரோடு இணைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். இவருடன் உரையாடுகையில் சொல்லப்பட்ட, அம்மாவும் அவரும் மட்டுமே வாழ்ந்த அந்த வாழ்க்கைப் போராட்டம், மிகுந்த மன அழுத்தத்தைத் தரவல்லது. சிங்கள மொழியில் உரையாடப்பட்ட அந்த நேர்காணலை தமிழில் மொழிபெயர்த்து இங்கு தந்திருக்கிறேன். சம காலத்தில் சிங்கள மொழிக் கவிஞர் ஒருவருடனான நீண்டதொரு நேர்காணலாக அமையும் இந்த உரையாடலில் பங்கேற்றவர்கள் திரு.லஹிரு கிதலகம மற்றும் திரு.சங்க ரம்புக்வெல்ல ஆகியோர்.

கேள்வி – நீங்கள் வாழ்க்கையை உணரவும், உணர்த்தவும் கவிதையைத் தேர்ந்தெடுத்தது எதனால்?

பதில் – எனது வாழ்க்கையே ஒரு குறுக்கெழுத்துப் புதிர் போலத்தான். அதனை எப்படித்தான் நிரப்பிக் கொண்டு போனாலும் இறுதியில் நிரப்பவே முடியாதவாறு விடைகளேதுமற்ற கட்டங்கள் சில மீதமாகும். வாழ்க்கையில் அநேகமானவற்றை நான் நிரப்பியது அதாவது விடைகளைத் தேடிக் கொண்டது கவிதைகளினாலோ சிறுகதைகளினாலோதான். எனது தோழர் புரட்சிக் கவி சந்திரகுமார விக்ரமரத்ன. அவரதும் எனதும் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும்போது அவ்வளவு வித்தியாசங்கள் இருக்காது. வித்தியாசமாக இருப்பது அவர் புரட்சிகர குணங்களால் நிரம்பியவர் என்பதே. அப்படிப் பார்க்கும்போது அவருக்கு மிகவும் கீழ்மட்டத்தில்தான் நாங்கள் இருக்கிறோம். நாங்கள் எமது ஜீவிதத்தைக் குறித்து எழுதினோம். நாங்கள் சந்தித்த துயரங்கள், சமூக ஏற்றத் தாழ்வுகள், வறுமை குறித்து நாங்கள் எழுதினோம். அவை மனிதர்களின் ஓலங்களாகவோ போராட்டக் குரல்களாகவோ மாத்திரமாக இருக்கக் கூடும். பார்த்தால் அவை கவிதைகளாகி விட்டிருந்தன. சமூகத்தில் பொய்யானது குளிர்வித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மறைத்து வைத்திருந்த சூடான உண்மைகளை அந்த இடங்களிலிருந்து எடுத்து நாங்கள் மக்களுக்குச் சொன்னோம். பார்த்தால் அவை சிறுகதைகளாகவோ கட்டுரைகளாகவோ ஆகி விட்டிருந்தன. இன்றும் கூட நான் எழுதுவது எனது ஜீவிதத்தையும், அனுபவங்களையும்தான். பார்த்தால் அவை சமூகத்துடன் பிணைந்திருக்கின்றன.

            அதனால்தான் எனக்கு தேர்ந்தெடுத்த, ஒரே இலக்கான ஊடகம் என்று ஒன்று இல்லை. நான் வழமை போலவே சாதாரணமாக எழுதிச் செல்கிறேன். அதனை வாசிக்கும் மக்கள் உணர்ச்சிவசப்படுகிறார்கள். நான் முன்பு சொன்னது போல அவை பச்சைக் கவிதைகள். எனினும் அவ்வாறு எழுதுவதில் எனக்கென்று ஒரு இலக்கு இருக்கிறது. நிறுத்துமிடம் இல்லாவிட்டாலும், காட்சிகளுடன் பிணைந்த இலக்கொன்று இருக்கிறது. உள்ளத்தை ஊடறுத்துத் துளைக்கும் கதைகளால் பிறக்கும் அக் கவிதைகளுள் ஏழை மக்களின், வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் வாழும் மக்களின், அடக்குமுறைக்குள்ளானவர்களின் இதயத் துடிப்புக்கள் பின்னப்பட்டிருக்கின்றன. அதனால் வெளிப்படையாக ஏழை மக்களுக்காகவே நான் எழுதுகிறேன். காரணம், அவர்களது குரலை வெகுதொலைவுக்குக் கொண்டு செல்ல ஒலிபெருக்கிகள் இல்லை.

            முன்பு எனது கவிதையொன்று பத்திரிகையில் பிரசுமானால் முதலில் என்னை அழைப்பது ஒரு கவிஞராக இருக்கும். கூறவே மகிழ்ச்சி தரும் அந்த நடைமுறையை நானே இல்லாமலாக்கிக் கொண்டேன். இன்றும் கூட என்னைப் புரிந்துகொள்ள எவராலும் முடியாது. இப்பொழுது எனது கவிதையொன்று பத்திரிகையில் பிரசுரமாகியிருப்பதைக் கண்டால் முதன்முதலில் என்னை அழைப்பது தூர மலைக் கிராமமொன்றில், தோட்டத் தொழிலாளராக சமையலறை கழுவும் ஒரு இளைஞன். குடைகள் திருத்தும், சாவி வெட்டும், சப்பாத்து தைக்கும் ஏழை வாசகரொருவர். தெருவில் பிச்சையெடுக்கும் கடவுள். ஆடைத் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்யும் சகோதரியொருத்தி. தேங்காய் பறிக்கும் ஏழை இளைஞன் ஒருவன். விலைமாது சகோதரியொருத்தி. தெரு சுத்திகரிக்கும் தாயொருத்தி, சுமை தூக்கும் சகோதரனொருவன், அல்லது குப்பை அள்ளும், வடிகான்களைக் கழுவும் சகோதரனொருவன். நான் கவிதையால் சம்பாதித்த பெரும் சொத்துக்கள் என்றால் இந்த ஏழை மக்கள் மாத்திரம்தான். நான் பழகுவதுவும் இவர்களுடன்தான்.  சமூகத்தில் இவர்களுக்கென யாருமேயில்லை. இவர்களது வாழ்க்கை மற்றும் துயரங்கள் குறித்து கதைப்பதற்குக் கூட சமூக மக்கள் கூச்சப்படுகிறார்கள். இவர்களது ஜீவிதங்களோடு தோளில் கை இட்டு உரையாடுவதற்கு சமூக மக்கள் அறுவெறுப்படைகிறார்கள். இவர்கள் மிகவும் அசுத்தமானவர்களென பரிசுத்தமான இச் சமூகம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும். அவ்வாறான அவதூறுகளைச் சுமக்கும் மக்களுக்காகவே எனது கவிதைகள் முன்நிற்கின்றன.

கேள்வி – பல தசாப்த காலங்களாக எழுதி வரும் உங்களது கவிதையின் பிறப்பு எப்படி உருவானது?

பதில் – எனது தந்தை இராணுவத்தில் உயரதிகாரி ஒருவர். ஐந்தாம் வகுப்பில் நான் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது எனது தந்தை, அம்மாவையும், என்னையும் கை விட்டுச் சென்று இன்னுமொரு திருமணம் செய்து கொண்டார். ஐந்தாம் வகுப்புக்கான பௌத்த சமயப் பாடப் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொண்டு வருவதாகக் கூறிச் சென்ற தந்தை, முஸ்லிம் தாயொருத்தியை சித்தி என அழைக்கும் நிர்ப்பந்தத்தை எனக்கு உண்டாக்கினார். தந்தை, எனது அம்மாவுக்கு வாங்கிக் கொடுத்திருந்த மோதிரத்தை அம்மா என்னுடனே சென்று புதிய மணமக்களிடம் திருப்பிக் கொடுத்து விட்டு வந்தார். ஏனெனில் அதன் உரிமை அம்மாவுக்கு இருக்கவில்லை. அதாவது எனது தந்தை, அம்மாவை சட்ட ரீதியாகத் திருமணம் முடித்திருக்கவில்லை. இன்றும் கூட எனது பிறப்புச் சான்றிதழில் தந்தையின் பெயரில்லை. அம்மாவின் குலப் பெயரே எனது பெயருடன் சேர்ந்து வருகிறது. அதனால் நான் ‘தகப்பன் பெயரறியாதவன்’ என்றே அழைக்கப்பட்டேன். அதுதான் எனது முதல் பெயர். அந்தப் பெயரை நான் மிகவும் நேசிக்கிறேன். கண்ணீர் வளையங்கள் அதனால்தான்.

            தந்தை விட்டுச் சென்றதும் அம்மாவும், நானும் மிகவும் கையறு நிலைக்கு ஆளானோம். அம்மா அக் காலங்களில் ஒரு கௌரவமான பேரழகி. அவ்வாறே ஒரு நோயாளி. அம்மாவுக்கு எழுத வாசிக்கத் தெரியவில்லை. அம்மா படித்திருந்தால் சிலவேளை இன்று நீங்கள் கவிதைகளினூடு காணும் நான் பிறந்திருக்க மாட்டேனே. ஆகவே அம்மா மிகவும் கஷ்டப்பட்டு என்னைப் படிக்க வைத்தாள். அம்மா கூலி வேலைகள் செய்தாள். அன்னாசித் தோட்டங்களில் வேலைக்குச் சென்றாள். தும்பு ஆலைகளில் வேலை செய்தாள். கள் விற்றாள். கள் வாங்க வந்த சிலர் அம்மாவின் மார்பைத் தொட முயன்றனர். அவர்களை நான் தேங்காய்த் துருவி கொண்டு தாக்கியது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது.

            அம்மா ஒருபோதும் அவளது ஆடையை அவிழ்க்கவில்லை. எவ்வளவுதான் ஏழை என்றபோதும், வறுமை ஆட்கொண்ட போதும் அம்மாவின் ஆடையிலிருந்த வெண்ணிறப் பூக்கள் உதிரவோ, வாடவோ அவள் இடம்கொடுக்கவில்லை. நான் இவற்றையெல்லாம் பொறுத்துக் கொண்டு படித்து எப்போதும் வகுப்பில் முதலாம் மாணவனாக வந்தேன். நிறைய புத்தகங்கள் வாசித்தேன். சோவியட் சஞ்சிகைகளே அக் காலத்தில் நிறைய வாசிக்கக் கிடைத்தன. எனவே சிறு வயதிலேயே லெனினைக் குறித்தும், மார்க்ஸைக் குறித்தும் வாசித்தேன்.

            அந் நாட்களில் என்னிடமிருந்தது ஒரே ஒரு ஆடைதான். எல்லா இடங்களுக்குமே பள்ளிக்கூடச் சீருடையைத்தான் அணிந்தேன். சுமித்ரா ஆசிரியைதான் எனக்கு பௌத்த மத பாடத்தைப் போதித்தவர். அவர் நான் கல்வி கற்க நிறைய உதவிகள் செய்தார். ஆடைகள் வாங்கிக் கொடுத்தார். அதற்கு மேலதிகமாக தேவையான பென்சில், பேனை, அப்பியாசக் கொப்பிகள் வாங்கவென, நான் தினந்தோறும் விடிகாலைகளில் கிராமத்திலிருந்த வீடுகளுக்குச் சென்று தென்னை மரங்களேறி தேங்காய் பறித்துக் கொடுத்தேன். பிறகு பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போவேன். மரமேறுவதற்காக அம்மா என்னைத் திட்டிய நாட்கள் அநேகம். அவ்வாறே அம்மாவும் நானும் பட்டினியோடு இருந்த நாட்களும் அநேகமானவை. எனினும் எவ்வாறோ நாங்கள் இருவரும் வாழ்ந்தோம். நான் பாடசாலையில் எனது மேசை, கதிரையை ஏனைய மாணவர்களிடமிருந்து தள்ளி வைத்தே அமர்ந்திருந்தேன். மரமேறுவதால் என்னிடமிருந்து எழும் மரங்களின் வாடை யாரையும் நெருங்க விடுவதில்லை.

            எனது பள்ளிக்கூடத் தோழி நிஷாமணி. தும்பு ஆலையொன்றில் கூலி வேலை செய்து கிடைக்கும் பணத்தில்தான் அவள் படித்து வந்தாள். அவளிடம் தேங்காய் மட்டை வாடையடிக்கிறதெனக் கூறி அவளையும் என்னருகே அமர வைத்தனர். எப்போதும் வகுப்பில் சிறந்த புள்ளிகளெடுத்ததில் முதலாமிடம், மர வாடையடிக்கும் எனக்கு. இரண்டாமிடம் மட்டை வாடையடிக்கும் நிஷாமணிக்கு. வாசனை ரோசாப் பூவும், பிச்சிப் பூக்கள் நான்கைந்தும் என அக் காலத்தில்தான் எனது கவிதை பிறந்தது. எனது முதலாவது கவிதை ஆழமான அரசியல் காரணங்கள் குறித்து எழுதப்பட்டது. அது பத்திரிகையில் பிரசுரமானதும் மொத்த பள்ளிக்கூடமுமே விழித்துக் கொண்டது. பள்ளிக்கூட அதிபருக்கு, ஆறாம் வகுப்பு மாணவன் எழுதிய கவிதையை உயர்தர வகுப்பு மாணவர்களுக்கு விளக்கிச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது. அதன் பிறகு நான் தொடர்ந்து எழுத ஆரம்பித்தேன்.

            ஒரு நாள், எமது பள்ளிக்கூடத்தில் சிங்கள மொழியைக் கற்பித்த தமிழ் ஆசிரியர், மாணவர்கள் எல்லோரும் வளர்ந்து பெரியவர்களாக ஆனதும் என்னவாக விரும்புகிறீர்களென எல்லோரிடமும் கேட்டார். நிறையப் பேர் மருத்துவர்கள், பொறியியலாளர்களாக ஆகப் போவதாகக் கூறினார்கள். அவர்கள் கூறியது போலவே நிறையப் பேர் இன்று அவ்வாறு ஆகியிருக்கிறார்கள். என்னிடமும் ஆசிரியர் அதே கேள்வியைக் கேட்டார். எல்லோருமே என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் ‘மனிதன்’ ஆகப் போவதாக ஆசிரியரிடம் கூறினேன். என்னையே சற்று நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆசிரியர் ‘நீ எப்போதாவது, உன் நல்ல மனதின் காரணமாக மிகவும் ஏழையாகவும், உணர்வுபூர்வமான மனிதனாகவும் இருப்பாய்’ என்று எதிர்வுகூறினார். அன்றைய எதிர்வுகூறல் இன்று நிஜமாகியிருக்கிறது. நான் ஒரு ‘மனிதன்’ என உங்களுக்குத் தெரியும். எனினும் பரம ஏழை.

கேள்வி – நீங்கள் மிகவும் கஷ்டமான வாழ்க்கையை வாழும் கூலித் தொழிலாளி. இந்தக் கடினமான ஜீவிதத்தினுள்ளிருந்து எவ்வாறு உங்களால் மென்மையான கவிதைகளை எழுத முடிகிறது?

பதில் – எனக்கு இருப்பது சுகமான வாழ்க்கையல்ல. கடினமான வாழ்க்கைதான். அதனுள்ளிருந்துதான் இம் மென்மையான, உணர்வுபூர்வமான கவிதைகள் எழுதப்படுகின்றன. இந்தக் கவிதைகள் வேதனையைப் பகரக் கூடும். நான் உணரும், என்னை நோகச் செய்பவற்றை நான் எழுதுகிறேன். மக்களின் துயரங்களை, வேதனைகளை நான் நன்கறிவேன். ஏனெனில் நான் துன்பங்களை அனுபவிக்கும், வறுமைத் துயரில் முற்றிலும் ஆழ்ந்த ஒரு மனிதன் என்பதனால் எனது வாழ்க்கையும் மக்களின் துன்பங்களை எழுதும்படியே என்னை வற்புறுத்துகிறது. எனது பொறுப்பும் அதுதான். குரலற்ற மனிதர்களுக்காக பேனையை நகர்த்துவதற்கே நான் பிறந்திருக்கிறேன் எனக் கருதுகிறேன். அதனால்தான் நான் வறுமை, சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள், அநீதங்கள், அக்கிரமங்கள் மற்றும் அடக்குமுறைகளை பலமாக எதிர்த்து எழுதி வருகிறேன். இங்கு எனது வாழ்க்கை இரண்டாம்பட்சமாகிறது. எனது மக்களுக்காக என்னால் அதைச் செய்ய முடிகிறது. அநேகமாக எனது கவிதைகள் இந்தக் கருக்களைக் கொண்டிருப்பதனால்தான் உங்களைக் கவருவதாக இருக்கக் கூடும். உண்மையில் எனது கவிதைகள் பாதிக்கப்பட்டவனின் துயரத்தை நான் உணரத் தொடங்கிய நாளிலிருந்துதான் ஆரம்பித்தன எனக் கூறுவதே சரி.

கேள்வி – இவ்வளவு காலமாக ஏன் தொகுப்பொன்றை வெளியிடவில்லை?

பதில் – எழுதுவதைத் தவிர அவற்றைப் புத்தகமாக்கும் அளவுக்கு அவசியமிருக்கவில்லை. நான் நிறையக் கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். அவை அனைத்துமே பத்திரிகைகளில் பிரசுரமாகியிருக்கின்றன. அவையும் தொலைந்து விட்டன. நான் பத்திரப்படுத்தவுமில்லை. இப்பொழுது அண்மையில் எழுதிய கவிதைகளை மட்டும் ஒரு புத்தகத்தில் ஒட்டி வருகிறேன். நூலாக வெளியிடாததால் எனது கவிதைகள் குறித்து உரையாடல்கள் எவையும் நிகழவுமில்லை. சிலவேளை உரையாடப்பட வேண்டிய கவிதைகளை நான் எழுதாமல் இருந்திருக்கக் கூடும்.

            அநேகமாக நான் கவிதைகள் எழுதுவது சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்காகத்தான். அந்தத் துயரத்துக்குள்ளான மக்கள் என்னை வாசிக்கிறார்கள். அந்த விருதுகள் எனக்குப் போதுமானவை. அவர்கள் நடுத்தெருவில் வைத்து என்னை முத்தமிடுகிறார்கள். எனக்கு அந்த அன்பு போதும். நாங்கள் ஒன்றுகூடி நகரசபை குப்பை வண்டியில் அமர்ந்து சாயத் தேநீர் அருந்துகிறோம். அந்த உரையாடல் மாத்திரம் போதும்.

கேள்வி – வாழ்க்கையை, கவிதையோடு மையப்படுத்தியது எவ்வாறு?

பதில் – இழப்புக்களின் மீதுதான் எனது வாழ்க்கை கட்டப்பட்டிருக்கிறது. தந்தை எம்மைக் கைவிட்டுச் சென்றதன் பிறகு நாம் தங்கியிருந்த வாடகை வீட்டிலிருந்து தோட்ட உரிமையாளர்கள் எம்மைத் துரத்தினார்கள். வாடகைப் பணத்தைச் செலுத்த எம்மிடம் வழியிருக்கவில்லை. நானும், அம்மாவும் அம்மாவின் ஊரான நாகொல்லாகொட எனும் ஊருக்கு வந்தோம். பிறகு பொலிதீனால் கூடாரம் அமைத்து நானும் அம்மாவும் அதில் வசித்தோம். அங்கிருந்தும் எம்மை நடுத்தெருவுக்குத் துரத்திய அன்றுதான் நான் உயர்தரத்துக்கு சித்தியடைந்திருந்தேன். பிறகு விறகுக் கொட்டிலொன்றில் தங்கியிருந்தவாறு உயர்தரம் கற்க பாடசாலைக்குச் சென்று வந்தேன். உயர்தரம் படித்த காலத்தில் இடதுசாரிக் கட்சியான மக்கள் விடுதலை முன்னணியோடு இணைந்து பணிபுரிந்தேன். எனவே கைது செய்யப்பட்டு ஐந்தாண்டுகள் சிறைச்சாலைகளிலும், சித்திரவதைக் கூடங்களிலும், புணருத்தாபன முகாம்களிலும் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்து விடுதலையானேன். அதன்பிறகும் நான் மக்களுக்காக வதைக்கப்படுவது நிறுத்தப்படவில்லை. மிகவும் இடர் நிறைந்த சந்தர்ப்பங்களிலும் நான் எனது கடமையை நிறைவேற்றினேன். என்னை அவ்வாறு செய்ய எனது வாழ்க்கையே நிர்ப்பந்தித்தது. நான் நிறைய தொழில்களைச் செய்திருக்கிறேன். அவ்வாறே நிறைய தொழில்களிலிருந்து துரத்தப்பட்டிருக்கிறேன். சில காலம் இராணுவத்தின் பொறியியல் பிரிவில் பணி புரிந்தேன். பிறகு என்றோ இடதுசாரிக் கட்சியில் இணைந்திருந்தேன் எனக் கூறி என்னைப் பணியிலிருந்து நீக்கி விட்டார்கள். நான் பத்திரிகைகளில் எழுதியவையும் அதற்குக் காரணமாக அமைந்தன. எனக்குரியவற்றை இழக்க நேரிடுகின்றன என்பதற்காக நான் உண்மைகளை எழுதாமலிருக்கவில்லை.

            நான் ஊடகவியலாளராக சில மாத காலங்கள் பணி புரிந்தேன். பாராளுமன்ற நிருபராக வேலை செய்தேன். அணிந்து செல்ல நல்ல ஆடைகளும், சப்பாத்தும் இல்லாத காரணத்தால் முதலாவது சம்பளத்தை பெற்றுக் கொள்ளும் முன்பே வேலையிலிருந்து நின்று விட வேண்டியிருந்தது. பிறகு ‘மாஸ்’ எனும் ஒரு ஆடைத் தொழிற்சாலையில் சமையலறை பாத்திரங்களைக் கழுவினேன். நான் அந் நாட்களில் ‘மார்க்ஸ் கூறிய உரிமைகளைப் பெற்றுத் தாருங்கள்’ என பத்திரிகையொன்றில் கட்டுரையொன்றை எழுதினேன். அதைப் பார்த்து விட்டு, ஆடைத் தொழிற்சாலை முகாமையாளர் என்னை வெளியே துரத்தி விட்டார். இவ்வாறான விடயங்களோடுதான் வாழ்க்கை, கவிதையோடு மையப்படுகிறது.

கேள்வி – வறுமையிலிருந்து கவிதைகள் பிறப்பது எதனால்?

பதில் – நிஜத்தில் நான் மிகவும் வறியவன். ஏழைகள் கவிதைகளையும், படைப்புக்களையும் இதயத்திலிருந்துதான் நிர்மாணிக்கிறார்கள். செல்வந்தர்களும், மத்தியதர வகுப்பினரும் தலையைப் பாவித்து கவிதைகளை எழுதுகிறார்கள். நாங்கள் அனுபவத்தால் எழுதுபவற்றை சிலர் வெறுமனே தொட்டுப் பார்த்து எழுதுகிறார்கள். இக் கவிஞர்கள் உலகத்தில் இருக்கும் ஒரேயொரு பிச்சைக்காரன் நான்தான். நீங்கள் என்னைப் பற்றி விசாரித்துப் பார்த்தால் அதனைக் கண்டுகொள்வீர்கள். என்னிடம் எதுவுமே இல்லை. என்னிடம் மறைக்கவோ, கூச்சப்படவோ எந்த விடயங்களும் இல்லை.

            வெட்கம், செல்வந்தர்களின் ஆயுதம். நான் நானேதான். தனி நபர் என்பதனால் நான் எனக்கு மாத்திரம்தான் பொறுப்பு கூற வேண்டியுள்ளது. பரிதாபகரமான துயர் நிறைந்த வாழ்க்கையைத்தான் நான் அனுபவித்தேன். அந்த அனுபவங்கள்தான் என்னிடமிருந்து கரை சேருகின்றன. அதனால்தான் நான் எனது வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக் கொள்ளாதிருக்கிறேன். எனது வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக் கொண்டால், என்னால் மனசாட்சியோடு ஒன்றிணைந்து, துயருறும் எனது பரம்பரையைக் குறித்து எழுத முடியாமல் போகும். சௌபாக்கியமாக வாழ்ந்து கொண்டு, துயர வாழ்க்கை குறித்து எழுத நான் விரும்பவில்லை. அது கவிதையுமில்லை.

கேள்வி – உங்கள் கவிதைகளில் காணக் கூடிய ஒரு சிறப்பு, நீங்கள் பாவிக்கும் கவிதை மொழி. உவமை, புனைவு வாக்கியங்களைப் பாவிக்காமல் அன்றாட வாழ்க்கையில் பாவிக்கும் சொற்களைக் கொண்டு கவிதைகளை எழுதி விடுகிறீர்கள்?

பதில் – அநேகமாக நான் எனது கவிதைகளில் உவமை, புனைவுகளைப் பாவிப்பதில்லை. எனது கவிதைகள் பேராசிரியர், அறிஞர்களுக்கானவையல்ல. சாதாரண பொதுமக்களுக்கானவை. பொதுமக்களுக்கென எழுதும்போது, விஷேடமாக ஏழை மக்களுக்காக எழுதும்போது அவர்கள் அறிந்த, உணர்ந்த, அவர்களுக்குப் புரியக் கூடிய மொழியிலேயே எழுத வேண்டும். சாதாரண மக்களுக்கு பல கவிதைகள் விளங்காமலிருப்பதனாலேயே அவை அவர்களை ஈர்ப்பதில்லை. அதனை நான் அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கிறேன். ஏனெனில் நான் ஆயிரக்கணக்கில் கவிதைகளை எழுதியிருக்கிறேன். இதனால் பழங்கால இலக்கியங்கள் நமக்கு அவசியமற்றவை என நான் கூற வரவில்லை. அதிலும் எமது வேர் இருக்கிறது. எனினும் சமூகத்தை மாற்ற எமக்கென காலோசிதமான நடைமுறைகள் மற்றும் வழிமுறைகள் இருக்கின்றன. அதனை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். எனது கவிதைகள் மக்களுக்குப் புரிவதும், அவர்கள் அவற்றை உணர்வதுவும் அதனால்தான்.

            ஒருவன் யதார்த்தமான கவிதையொன்றை எழுத அவன் அதனை அனுபவித்திருக்க  வேண்டும். அவ்வாறே அக் கவிதையை வாசிப்பவனும் இழப்புக்களைச் சந்தித்திருக்க வேண்டும். அரசியல்வாதிகள் புண்ணியத்தில் நம் இருவருக்குமே அந்த அனுபவங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன. இலங்கை அரசியல் தாழ்ந்ததும், தரம் குறைந்ததுமான அரசியல். ஏமாற்றும் அரசியல். அங்கு இம் மாயையை விளக்க பொருத்தமான வாக்கியத்தை அல்லது சரியான மொழியைப் பாவிக்க வேண்டும். இங்கு நான் பாதிக்கப்பட்டவனின் மொழியையே தேர்ந்தெடுக்கிறேன். ஆகவேதான் மொழிச் சிக்கல்கள் எனக்குத் தோன்றவில்லை. வாசிப்பவருக்கு நான் எழுதுவது புரிந்ததா? அவர் அதனை உணர்ந்தாரா? என்பதே எனக்குத் தேவையாக இருக்கிறது.

கேள்வி – அநேகமான உங்கள் கவிதைகளில் துயரத்தைச் சுருக்கமாகக் கூற நிறைய இடமெடுத்துக் கொள்கிறீர்கள். காரணமென்ன?

பதில் – எனது கவிதைகளில் துயரங்கள்தான் அநேகமிருக்கும். இந் நாட்டை எடுத்துக் கொண்டோமானால் நான்கில் மூன்று பங்கு மக்கள் கஷ்டத்தைத்தான் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களில் நானும் ஒருவன். அவ்வாறு கஷ்டங்களை அனுபவிப்பவர்கள் பாடுபடுவதில்தான், சௌபாக்கியமாக வாழ்பவர்கள் சிலரும் உருவாகியிருக்கிறார்கள். ஆகவே நான் எழுத வேண்டியது என்னுடன் நிறையப் பேர் இருக்கும் ‘கஷ்டப்படும் மக்கள்’ எனும் பிரிவிலிருந்துதான். எனவேதான் எனது அநேகமான கவிதைகளில் மக்களின் துயரங்களும், வேதனைகளும், கஷ்டங்களும் இருக்கின்றன. சௌபாக்கியங்கள் குறித்து எழுதும் எண்ணம் எனக்கில்லை. நான் சுக வாழ்க்கையை அனுபவித்ததில்லை. கஷ்டங்களோடு தரித்திருந்து கவிதைகளைக் கிறுக்குபவன்.

கேள்வி – அவ்வாறு கிறுக்கப்படும் கவிதைகள் உங்களிடமிருந்து பிறந்ததற்குப் பிற்பாடு அவற்றை சமூகத்திடம் எய்து விட்டு நீங்கள் ஓரமாகி விடுகிறீர்கள், நீங்கள் உங்கள் கவிதைகளின் பின்னாலிருந்து, உங்களைப் பிரபலப்படுத்திக் கொள்ளவோ, கவிதைகள் மக்களைப் போய்ச் சேரவோ நீங்கள் உங்கள்  கவிதைகளைத் தட்டிக் கொடுப்பதில்லை. ஏன்?

பதில் – எனது கவிதைகள் புகழ் பெற வேண்டும், சேகரிக்கப்பட வேண்டும் எனக் கூறப்படும் இடத்தில் நான் இல்லை. எனது கவிதைகளுக்கு விருதுகள், பரிசுகள் வழங்கப்பட வேண்டுமென்ற நிலைப்பாடும் எனக்கில்லை. மக்களிடம் போய் விடு என எனது கவிதைகளைப் பின்னாலிருந்து தள்ளிவிடுவதுமில்லை. எனினும் இந் நாட்டு மக்கள் எனது கவிதைகளைப் பறித்துக் கொள்கிறார்கள். நான் எழுதி முடிக்கும்வரை காத்திருப்பதில்லை. மக்கள் எந்தளவுக்கு துயரத்தை அனுபவிக்கிறார்கள் என்பது உங்களுக்கு விளங்கியிருக்கும். என்னை நடுத்தெருவில் வைத்துக் கட்டிப்பிடித்து அணைத்து மக்கள் என்னிடம் அதைச் சொல்கிறார்கள். நான் அவர்களுடன் சேர்ந்தழுது இச் சமூக நடைமுறையை மாற்றத் தேவையான போராட்டத்துக்கான ஸ்வரத்தைத் தேடுகிறேன். அதைத்தான் செய்ய வேண்டுமென நான் நினைக்கிறேன். எந்தவொரு கலைஞனுக்கும் இந்த நிலைப்பாடுதான் இருக்க வேண்டும். எனக்கு காசு பணம் தேவையில்லை. வருடக்கணக்காக எனக்கு உணவளித்து, இருக்க இடம்கொடுத்துப் பராமரித்தது இந்த ஏழை மக்கள்தான். அதனால் அவர்களது துயர வாழ்க்கைக்கு நானும் பொறுப்பு கூற வேண்டும். அவர்களை இந் நரகத்திலிருந்து மீட்க வேண்டும். அது எனது கடமை. எனவே எனது கவிதைகள் பிரபலமடைய வேண்டும் என்ற குறுகிய நோக்கம் எனக்கில்லை. என்னை வாசிக்கிறார்கள். எதனால் அது என எனக்குத் தெரியும். நீங்களும் ஏன் அது என புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கேள்வி – நீங்கள் துயருரும் மனிதர்களின் உணர்வுகளைத் தொடுகிறீர்கள். வேறு விதமாகச் சொன்னால் அவர்களது ஆன்மாக்களே உங்கள் கவிதைகளில் பதியப்படுகின்றன. நீங்கள் சொல்வதைப் போல அது கண்ணீர்த் துளிகளில் உருவான கண்ணீர்ச் சிற்பம். இன்னலுக்குள்ளான பொதுமக்கள் உங்கள் படைப்புக்களினால் மேலும் மேலும் மானசீகத் துன்புறுத்தல்களுக்கு உள்ளாகின்றனர் என நான் கூறினால்?

பதில் – எனது கவிதைகளினால் துன்பத்திலுள்ள ஒருவருக்கு மேலும் துயரம் உண்டாகும் எனும் விடயத்தை நான் மறுப்பதற்கில்லை. மக்கள் ஆழமாக உறைந்து போயிருக்கிறார்கள். அவர்கள் உணர்வு மரத்துப் போயிருக்கிறார்கள். இன்றைய முதலாளித்துவத்தில் அவர்கள் சிலையெனச் சமைந்திருக்கிறார்கள். முதலில் நான் அவர்களது சுவாசத்தை உயிர்ப்பிக்கச் செய்ய வேண்டும். மரத்துப் போயிருக்கும் அவர்களை அதிலிருந்து மீட்க வேண்டும். அவர்களது சுரப்பிகள், நரம்புகள் சீராக வேலை செய்தால் அவர்களது மூளையும் ஒழுங்காக வேலை செய்யும். மக்கள் மூளையைப் பாவித்து வேலை செய்கிறார்களா என்பது இன்று கேலிக்குரிய விடயமாக இருக்கிறது. அது தேர்தல்களின் போது எமக்கு நன்றாகத் தெளிவாகிறது. பொதுமக்கள் பாராளுமன்றத்துக்கு தேர்ந்தெடுத்து அனுப்புபவர்களின் ஊழல்களையும் அவர்களது மோசமான நடவடிக்கைகளையும் பாருங்கள். வியப்பாக இருக்கிறது அல்லவா? அறுவெறுப்பாக இருக்கிறது அல்லவா? அவை நாகரீகமற்றவை அல்லவா? ஆகவே இதிலிருந்து மக்களுக்கு தாம் என்ன செய்கிறோம் என அவர்களுக்கே தெரியவில்லை என்பது புரிகிறது. நாம் அவர்களை விழிக்கச் செய்ய வேண்டும். அவர்களுக்குத் தெளிவுபடுத்திக் கொடுக்க வேண்டும். அது இந்த இரும்புக்கடையில் இரும்பு வெட்டுபவனுக்கு, சீமெந்து மூடை சுமப்பவனுக்கு சிரமமாகத்தான் இருக்கிறது. எனினும் நான் இதைச் செய்வேன். நான் அதன் நான்கில் மூன்று பங்கைச் செய்து முடித்து விட்டேன். கருங்கற்களையுடைக்கும் பாறைக் கிடங்குகளில், இரும்புக்கடைகளில், பட்டறைகளில் தொழில் புரிந்து நான் செய்வது அதைத்தான். கவிதைகள் எழுதும் ஒருவரால் செய்ய முடிந்ததையெல்லாம் நான் செய்கிறேன். அதனால் மக்கள் எனது கவிதைகளால் கவலைப்படுவார்கள் என்பது குறித்து யாரும் கவலைப்படத் தேவையில்லை.

கேள்வி – ஒரு கவிஞருக்கு திறமையும், வாழ்வியல் அனுபவங்களும், பயிற்சிகளும் போல கற்பனைத் திறனும் எவ்வளவு முக்கியமானது சக மனிதருக்கு நீதியைப் பெற்றுக் கொடுக்க?

பதில் – சக மனிதருக்கு நீதியைப் பெற்றுக் கொடுக்க கற்பனைத் திறனும் மிகவும் முக்கியமானதுதான். நான் கவிதையை ஒரு முறைதான் எழுதுவேன். பிறகு சொற்களை மாற்றுவதோ, செதுக்குவதோ, நீக்குவதோ எதுவுமில்லை. எழுதியது எனது உணர்வைத் தொடுகிறதா எனப் பார்ப்பேன். எழுதும்போதே அதன் கரு என்னவென்று மனதின் ஆழத்தில் பதிந்திருப்பேன். எனது கவிதைகள் எழுதப்படுவது தலையிலிருந்தோ, வயிற்றிலிருந்தோ அல்ல. இதயத்திலிருந்து நேரடியாகப் பிறக்கின்றன அவை. கற்பனைத் திறன் எனக்குள்ளே அதுவாகவே ஊற்றெடுக்கிறது. கவிதையொன்றை எழுதத் தொடங்கியதும் அதற்குத் தேவையான ஆவேசம் எனது நெஞ்சைத் தாக்கும். அதன் காரணமென்னவென எனக்குத் தெரியாது. அதற்கு நீங்கள் திறமையெனப் பெயரிடக் கூடும். ஆனால் அது திறமையல்ல. தெளிவாகச் சொல்வதானால் ‘அழிந்து போதல்’.

கேள்வி – அவ்வாறாக கட்டியெழுப்பப்படும் அல்லது தானாக உருவாகும் கற்பனைத் திறனானது, மக்களுக்கு புரிந்துகொள்ளச் சிரமமாக இருக்கிறதென்றால், சக மனிதர்களது தோல்விக்கான பொறுப்பில் பாதி கவிஞர் மீதும் விழுகிறது அல்லவா? ஏனெனில் இலக்கியத்திலோ, கவிதையிலோ கவிஞராகிய உங்களுக்குரிய சமூகப் பொறுப்பை நீங்கள் சரியான முறையில் செய்யாததன் காரணத்தினாலேயே இந் நிலைமை உருவாகியிருக்கிறதென நான் கூறினால், அது குறித்து உங்கள் கருத்து என்ன?

பதில் – உண்மையில் நிறைய விடயங்களைக் கிரகித்துக் கொள்ள மக்களால் முடியவில்லைதான். காரணம் கவிதை எழுதும் பாங்கு, கருப்பொருள் ஒவ்வொரு கவிஞருக்கும் வித்தியாசமானவை. கவிஞர்களுக்கென சில எதிர்பார்ப்புகளும் இருக்கக் கூடும். சிலர் பிரபலமாக வேண்டுமென கவிதைகள் எழுதக் கூடும். சிலர் தனித்துத் தெரிய வேண்டுமென கவிதைகள் எழுதக் கூடும். சிலர் கவிதைகளால் யாப்புக்கள் இயற்றக் கூடும். அரசர்களைத் துதி பாடக் கூடும். வாயிற்காப்போர்களையும், அமைச்சர்களையும் வணங்கக் கூடும்.

            நாங்கள் கவிதைகளை எழுதுவது எதற்காக என்பதையும் யாருக்காக என்பதையும் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். கடந்த காலங்களில் கவிதையானது தனது உயிரை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. கவிதையின் கழுத்தை நெரித்தது எமது மக்களேதான். எனினும் ஆத்மாவினுள்ளிருந்து கவிதைக்கு உயிர் வாயு வழங்கப்பட்டது. அதற்காக அநேகமான புதிய கவிஞர்களுக்கு நன்றி கூற வேண்டும். எனினும் அந்த நன்றியானது, மனிதர்கள் உணர்ந்து கொள்ள, அவர்களுக்கு விளங்கும்படி கவிதை எழுதியவர்களுக்கு மாத்திரமே. மக்களது அபிலாசைகளைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். அவர்களை விடுவிக்கக் கூடிய புதிய இலக்குகளைக் குறித்து அல்லது அதற்கான வழிகள் உள்ளடங்கிய படைப்புக்களை எழுதுங்கள். அதுதான் கவிஞர்களுடைய பொறுப்பு. முன்னெப்போதையும் விட இன்று கவிதையானது உயிர்ப்போடு எழுந்து நிற்கிறது. இப்பொழுது உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்குமென நினைக்கிறேன்.

கேள்வி – கலாசாரம், மதம், சாதி மற்றும் பாலினம் போன்ற காரணங்களினால் கவிஞர்கள் சுதந்திரமாக தாம் நினைத்ததையெல்லாம் எழுத முடியாத நிலைமை காணப்படுகிறது அல்லவா? கவிஞர்கள் சுய தணிக்கை எனும் வரையறைக்குள்ளிருந்தே தமது படைப்புக்களை வெளியிட வேண்டியிருக்கிறதல்லவா தற்காலத்தில்?

பதில் – கவிதையானது கலாசாரத்துக்கோ பண்பாட்டுக்கோ இணங்க வரையறுக்கப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. எதை எழுதியேனும், இம் மக்களை அவர்கள் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் படுகுழியிலிருந்து மீட்டெடுக்க வேண்டும். பாராளுமன்றத்தில் கெட்ட வார்த்தைகள் சொல்லப்படும் அளவுக்கு கவிதைகளில் எழுதப்படுவதில்லையே?!

            எனது கவிதைகள் பச்சை பச்சையான வெளிப்படையான கவிதைகள். காத்திரமான இலக்கியப் புனைவுகளுடனான கவிதைகளை என்னால் எழுத முடியாமலில்லை. நான் அவ்வாறான கவிதைகளையும் எழுதியிருக்கிறேன். அவ்வாறான கவிதை பிரசுரமான நாளில், என்னைச் சுற்றியிருக்கும் எளிய மனிதர்கள் ஏனைய நாட்களைப் போலல்லாது என்னை விட்டு விலகிப் போய் விடுகிறார்கள். அக் கவிதை அவர்களுக்குப் புரியவில்லை என்பதே காரணம். அவ்வாறான அனுபவங்கள் பலவற்றைச் சந்தித்திருக்கிறேன். இச் சம்பிரதாயத்தை உடைக்க அல்லது மக்களுக்குப் புரிய வைக்க பச்சையாக எழுத வேண்டும் என்பது இப்பொழுது எனக்குப் புரிந்திருக்கிறது. இது மக்கள் மீதுள்ள நேசபூர்வமான நடவடிக்கையேயன்றி, இலக்கிய ஆர்வலரின் செயற்பாடல்ல. எனக்குத் தேவையாக இருப்பதெல்லாம் எவ்வாறாயினும் துயருற்றுக் கொண்டிருக்கும் எனது மக்களை அக் கஷ்டங்களிலிருந்து மீட்பது மாத்திரமே. அதற்காகத்தான் நான் முன்நிற்கிறேன். அதனால் என்னைத் திட்டலாம், விமர்சிக்கலாம், கல்லால் அடிக்கலாம். நான் அந்தக் கல்லை எடுத்து திரும்ப உங்களை நோக்கி எறிய மாட்டேன். ஏனெனில், எனக்கென ஒரு சமூகப் பொறுப்பு இருக்கிறது. எவ்வளவு கீழ்த்தரமான செயல்களையும் தாங்கிக் கொண்டு நான் அக் கடமையை செய்ய வேண்டும். அதனோடு நான் பிணைந்திருக்கிறேன். அதற்காக நான் இழப்பது எதுவாயினும், அது வாழ்க்கையாகவே இருப்பினும் சரி. நான் எனது பங்கை பூர்த்தி செய்வேன்.

கேள்வி – கவிஞர் ஒருவர் என்ற வகையில் காதலை, எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?  கற்பனைவாதியாக அல்லது யதார்த்தவாதியாக?

பதில் – நான் காதலை, நேசத்தை யதார்த்தவாதியாகவே பார்க்கிறேன். நான் நேசிப்பது சதைகளையல்ல, உள்ளங்களை. நேசத்தை, பொதுவாகவே நான் வகைப்படுத்துகிறேன். ஒதுக்கப்பட்டவர்களையே நேசிக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவர்களுக்குத்தான் நேசமும், சந்தோஷமும், ஆறுதலும் மிகவும் தொலைவில் இருப்பவை. மக்கள் நேசிக்க வேண்டும். மக்கள், மக்களை யதார்த்தவாதிகளாக, உண்மையாகவே நேசிப்பார்களானால் சமூகம் இந்தளவுக்கு அசுத்தமாக இருக்கப் போவதில்லை. நான் தமிழர்களை நேசிக்கிறேன், இஸ்லாமியர்களை நேசிக்கிறேன், சிங்களவர்களை நேசிக்கிறேன். நேசத்தை வகைப்படுத்தும் ரேகை என்னிடமில்லை. என்னிடம் இருப்பது ஒரே நெஞ்சு. அதில் ஒரே ஒரு இதயம். அது எப்போதும் மாற்றமேயில்லாது உலகை நேசித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. விஷேடமாக ஒடுக்கப்பட்டவர்களை.

கேள்வி – பிரிவின் வேதனையையும், காதலைப் போல நேசிக்க கவிஞர் ஒருவரால் முடியுமா?

பதில் – மிகவும் உணர்வுபூர்வமான கேள்வியொன்றை நீங்கள் கேட்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. மிக ஆழமான கேள்வி. என்னை நார் நாராய்க் கிழிக்கும் கேள்வியொன்றை நீங்கள் கேட்டிருக்கிறீர்கள். என்னையே உதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் பிரிவின் வேதனையையே காதலைப் போல நேசிக்கும் ஒருவன். எனது மனைவி என்னை விட்டுச் சென்று வெகு காலமாகிறது. இப்பொழுது அவள் அவளது கூட்டை உறுதியாகவும், பலமாகவும் கட்டியெழுப்பியிருக்கக் கூடும். இவ்வாறாக யதார்த்த வாழ்வியலில் அவள் ஒரு முடிவைத் தேடிக் கொண்டு விட்டாள். நான் அந்த முடிவுக்கு எதிராக நிற்கப் போவதில்லை. நான் அவளை வெறுக்கப் போவதில்லை. காரணம் நான் அவளை நேசிக்கிறேன் என்பதனால். எப்போதாவது ஒரு நாள், அவள் ஏழெட்டுக் குழந்தைகளோடு, கர்ப்பிணியாகத் திரும்பி வந்தால் கூட நான் அவளை புதிய மணப்பெண் போலவே ஏற்றுக் கொள்வேன். நான் கவிதைகளை எழுதுபவன். உலகை நேசிப்பவன். மிகவும் உணர்வுபூர்வமானவன். எனது கவிதை அங்கேதான் இருக்கிறது. நேசத்தை வேறு எக் காரணங்களைக் கொண்டும் மதிப்பிட முடியாது. அது ஒரு உணர்வு. எனக்கு அவுஸ்திரேலியாவில் வசிக்கும் ஒரு பெண் மருத்துவர், அவருடன் இணைந்து வாழ வரும்படி விஸா அனுப்பியிருந்தார். இருபத்தெட்டு வயதான இளம் பெண்ணொருத்தி. எனக்கு நாற்பத்தெட்டு வயதுகளாகின்றன. யதார்த்தத்தை மறந்து, நேசத்தில் கிறங்கி அப்படிச் சென்று விட நான் குருடனில்லை. நான் என் மக்களுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமைகள் ஏராளமிருக்கின்றன. வேதனையையும் நேசிக்கும் எமது கவிதைகள் உங்களை நோகடிக்கின்றன அல்லவா? நாங்கள் வேதனையையும் தளராது நேசிக்கிறோம். நாங்கள் தளர வேண்டியதில்லை. ஏனெனில் நாங்கள் போர்க்களத்துக்கு செல்லவிருக்கும் மக்கள். நெஞ்சு தளர்ந்தால் போர்க் கொடி கீழே விழுந்துவிடும்.

கேள்வி – நாம் காதலிலிருந்து அரசியலின் பக்கம் பார்வையைச் செலுத்துவோம். நீங்கள் இடதுசாரி அரசியலோடு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தவர். தற்கால இலங்கையில் இடதுசாரி அரசியலானது பலவீனமானதாக இருக்கிறது. இந் நிலைப்பாட்டில் நீங்கள் எவ்விடத்தில் இருக்கிறீர்கள்?

பதில் – நீங்கள் கூறுவதைப் போல இடதுசாரி செயற்பாடுகள் ஓரளவு பின் தங்கியிருக்கக் கூடும். அந்தளவுக்கு முதலாளித்துவ பொருளாதார முறைமையானது மக்களை விழுங்கியிருக்கிறது. நாங்கள் புதியதொரு இலக்கைத் தேட வேண்டியிருக்கிறது. அது ஆயுதங்களைக் கொண்டல்ல. கலைகளின் மூலமாக. எழுத்து உள்ளடங்கிய கலை என்பது மிகவும் அழகான, உணர்வுபூர்வமான ஒன்று. எமக்கு, எமது நாட்டு மக்களை அடிப்படையிலிருந்தே உணர வேண்டியிருக்கிறது. அவர்கள் இயந்திரங்களைப் போலவே செயற்படுகிறார்கள். வேலை செய்கிறார்கள். வீட்டுக்கு வருகிறார்கள். உறங்குகிறார்கள். வாசிக்கக் கூட அவர்களுக்கு நேரமிருப்பதில்லை. மானிடத் தொடர்பாடல்கள் விலகிச் சென்று விட்டிருக்கின்றன. இவ்வாறாக முதலாளித்துவ ஆதிக்கமானது அவர்களைக் கொன்று போட்டாயிற்று. இடதுசாரி அரசியலுக்கு இருக்கும் பொறுப்புக்கள் அநேகம். இப்படி வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாகாது. நிஜமான கலைஞர்களுக்கு, தம்மை நேசிக்கும் மக்கள் இவ்வாறு கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க இயலுமா? என்னால் முடியாது. மக்களுக்கு இவ் விடயங்களைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். இடதுசாரி அரசியலானது, இன்னும் உறுதியாக நிலைப்படுத்தப்பட வேண்டும். இல்லாவிட்டால் எதிலும் பயனற்றுப் போய்விடும். பார்வையற்ற, செவிட்டூமை மக்களாக இலங்கை அரசியலைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கும். இப்போது கூட, தற்போதுள்ள நிலைமைக்கு நாம்தான் பொறுப்பு கூற வேண்டும். இடதுசாரி அரசியலானது, உயிர்பெற்று எழ வேண்டுமென்ற நிலைப்பாட்டிலேயே நான் இன்றும் இருக்கிறேன்.

கேள்வி – இலங்கை மக்களில் அநேகமானோர், தற்காலத்திலும் கூட மீசை வைத்திருக்கும், கம்பீரமான ஒருவரையே நாட்டின் ஜனாதிபதியாக ஆக்க முன்வருகிறார்கள். அரச ஆட்சியிலுள்ள வெற்றி, தோல்வி எவ்வாறாயினும், மக்களுக்குத் தேவையாக இருப்பது பார்வைக்கு அழகான ஒரு உடற்கட்டுள்ள உருவமும், சர்வாதிகார ஆட்சி முறைமையும்தான். ஏன் மக்கள் அடிமை மனப்பாங்கிலிருந்து விடுபட்டு, ஜனநாயகவாத ஆட்சியமைப்பை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறார்கள்?

பதில் – அரசியல் ரீதியில் இலங்கை மக்கள் விழிப்புணர்வுடையவர்களாக இல்லை. அதனை நான் புதிதாக விபரிக்க வேண்டியதில்லை. திரை நட்சத்திரங்களும், கொலைகாரர்களும், மாட்டுத் திருடர்களும் தேர்தலில் நின்ற தேசமிது. சற்றும் சிந்தித்துப் பார்க்காது அவர்கள் அனைவருக்குமே தேர்தலில் தம் வாக்குகளையிட்ட மக்கள் உள்ள தேசமிது. அதனால்தான் நான் ஆரம்பத்திலேயே மக்களை விழிப்புணர்வுக்குள்ளாக்க வேண்டுமெனக் கூறினேன். அதைத்தான் இடதுசாரி அரசியல் செயற்பாடுகள் செய்ய வேண்டும். இலங்கையில் வாக்காளர்கள் பரம்பரையாக வருபவர்கள். பெற்றோர் ஒரு கட்சியைச் சார்ந்தவராக இருந்தால், அவர்களது மகனும், மகளும் கூட அதே கட்சி. தாத்தாவும், பாட்டியும் ஒரு கட்சியைச் சார்ந்தவர்களாக இருந்தால் அவர்களது வழித் தோன்றல்களான கடைசிப் பேரனும், பேத்தியும் கூட அதே கட்சியைச் சார்ந்தவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஒழுங்கான ஆட்சிமுறைக்கு, நேர்மையான அரசியல்வாதிக்கு இப் போட்டியில் இடமில்லை. இந் நிலைப்பாடானது கேவலமானதும், பரிதாபத்துக்குரியதுமாகும். இந் நிலைமையை மாற்ற மக்களை அறிவுறுத்த வேண்டும். எழுத்து உள்ளிட்ட கலைகளால் அதனைச் செய்ய முடியும். கலைஞர்களும், அறிஞர்களும் இதனை உணர வேண்டும். இல்லாவிட்டால் எமக்கு எதிர்காலமென்ற ஒன்று இல்லை.

கேள்வி – இனவாதம் எனப்படுவது தற்கால அரசியலில் தவிர்க்கவே இயலாதவொரு அங்கம் என்பது இன்று இலங்கையில் நடைபெறும் சம்பவங்களினூடாகத் தெளிவாகிறது. ஒரு புறத்தில் மக்கள் இனவாத உணர்வுகளோடு கையை ஓங்குகிறார்கள். மறுபுறத்தில் இன்னுமொரு பிரிவினர், அனைவரும் ஒற்றுமையாக வாழ வேண்டி கையை உயர்த்துகிறார்கள். இந் நிலைமையில் அமைதி என்பது இன்னும் எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கிறது?

பதில் – ‘தமிழனேயானாலும், அவனொரு வீரனென்றால் ஆட்சியைக் கொடுத்து விடு’ என நந்தா அக்கா கூறியதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். நான் மக்களின் மத்தியிலிருந்து கொண்டு மக்களுக்காக கவிதைகளை எழுதுபவன். அம் மக்களை நான் வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதில்லை. தமிழர், சிங்களவர், முஸ்லிம், பறங்கியர் என எல்லோருமே ஒரே சதையும், குருதியும் கொண்ட மக்கள். நான் இதையே செறிவாகச் சொன்னால் மக்களுக்குப் புரியாது. எமது இரத்தம் ஒரே நிறம். நாங்கள் இலங்கையர்கள். நாங்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்றழிக்கத் தேவையில்லை. நாங்கள் செத்துப் போய்விடுவோம். ஆட்சியாளர்கள் மது அருந்திக் கொண்டாடுவார்கள். நாங்கள் அவ்வாறு ஏமாறத் தேவையில்லை.

            சிங்கள, தமிழ், முஸ்லிம் என நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து எமது ஜீவிதங்களிலுள்ள பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காண வேண்டும். எமக்குத் தேவையான தீர்வு தமிழ் மக்களிடம் இருக்கக் கூடும். முஸ்லிம் மக்களுக்குத் தேவையான நிவாரணங்களுக்காக நாம் ஒன்றிணையலாம். தமிழ், முஸ்லிம் மக்கள் எமது சகோதர மனிதர்கள். அவர்களது இதயத் துடிப்பும் எம்மைப் போன்றதேதான். எம் அனைவரதும் நெஞ்சத்திலிருந்து எழும் பறையோசைக்கு நாம் பதில் தேட வேண்டும். எமக்கு அமைதி அவசியமானது. ஏனைய இனத்தவரின் அமைதியான வாழ்க்கைக்கு நாம்தான் பொறுப்பு கூற வேண்டும். அவர்கள் யாருமில்லாமல் வாழ்ந்து விட என்னால் முடியாது. காரணம் நான் இவர்கள் அனைவருக்காகவும் கவிதைகளை எழுதுபவன். தனது இனத்துக்காகப் போராடுபவன் மாவீரன். அப்படிப் பார்க்கையில் எனக்கு தோழர் விஜேவீரவும் மாவீரன்தான். போராளி பிரபாகரனும் மாவீரன்தான். கவிதைகள் எழுதும் ஒருவனால் இனவாதியாக ஆக முடியாது. ஜாதிபேதம் பார்க்க முடியாது. அவன் அனைத்து மக்களுக்காகவும் முன் நிற்க வேண்டியவன்.

mrishanshareef@gmail.com

தமிழ்ப் பேசும் மக்களின் உரிமைக்கான போராட்டம் இனிமேல் சாத்தியமானதா? : சபா நாவலன்

“கடந்த முப்பது வருடங்களுக்கும் மேலாக நாங்கள் போராட்டம் ஒன்றை நடத்திக்கொண்டிருந்தோம், இறுதித் தசாப்தத்தில் முப்படைகளையும் கொண்டிருந்தோம், வங்கிகள், நிர்வாக அலகுகள், என்ற அனைத்தும் எம்மிடமிருந்தது. உலகம் முழுவதும் ஆதரவுத் தளம் வேறு எம்மிடமிருந்தது. இவை அனைத்தையும் வைத்துக்கொண்டு சரியான திசையில் தான் விடுதலைப் போராட்டத்தை நடத்தினோம். ஆனால் அனைத்து நாடுகளும் சேர்ந்து எம்மை அழித்துவிட்டன. ஆக, இனிமேல் போராட்டமெல்லாம் சரிப்பட்டுவராது. எம்மை அழித்த நாடுகளோடு ஒத்துப்போய் அவர்களது காலடியில் சாணக்கியமாக விழுந்து கிடந்து கிடைப்பதைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.”

இது புலம்பெயர் நாடுகளில் வாழும் புலி ஆதரவாளர்களதும், அவர்களின் உள்ளூர் முகவர்களதும் தாரக மந்திரம். இதுவே புலிகளின் உறுப்பினர்களாகவிருந்து இலங்கை அரசை ஆதரிப்பவர்களதும் அடிப்படை முழக்கம்.
இதன் பின்னணியிலேயே புலிகளின் அழிவின் பின்னர் போராட்டம் முற்றாகச் சிதைக்கபட்டது. இனப்படுகொலைக்கு எதிரான உணர்வலைகள் முற்றாகச் சிதைக்கப்பட்டன. உரிமைக்கான போராட்டம் மீண்டும் முளைவிடாதவகையில் திட்டமிடப்பட்டது.

இக் கருத்தை முன்னை நாள் போராளிகள் மீதும், சமூகத்தின் மீதும் நடத்தப்பட்ட உளவியல் யுத்தத்தின் பெரும் பகுதியாகக் கருதலாம். இதனை வகைப்படுத்தும் போது,

1. எமது முன்னைய போராட்டம் பலம் பொருந்திய அழிக்க முடியாத ஒன்றாகவிருந்தது.
2. போராட்டம் சரியாக வழி நடத்தப்பட்டு சரியான திசையிலேயே நகர்த்தப்பட்டது.
3. இதனால் உலக நாடுகள் ஒன்றிணைந்து போராட்டத்தை அழித்துவிட்டன.
4. ஆக, இனிமேல் போராட்டம் என்பது சாத்தியமற்றது

நான்கு தசாப்தங்களாக, சரி, தவறு என்ற வாதங்களுக்கு அப்பால், வீரம்செறிந்த போராட்டத்தை நடத்திய ஒரு சமூகத்தை இனிமேல் போராடினால் அழிந்து போவீர்கள் என மிரட்டும் இந்த உளவியல் யுத்தம் புலம்பெயர் நாடுகளின் புலி ஆதரவாளர்கள் எனத் தம்மை அடையாளப்படுத்திக்கொண்ட தேசிய வியாபாரிகளாலேயே ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

இப் புலம்பெயர் வியாபாரிகளில் பலர் தாம் வாழும் ஏகாதிபத்திய நாடுகளின் உளவு நிறுவனங்களோடு நெருங்கிய தொடர்புடையவர்கள். அமெரிக்காவையும், ஐரோப்பிய நாடுகளையும் கூட்டிவந்து நியாயம் பெற்றுத்தருவதாக நம்பக் கோரியவர்கள். இவர்களின் நேரடி மற்றும் மறைமுக முகவர்கள் இலங்கையில் இக் கருத்தின் காவிகளாகச் செயற்படுகின்றனர். நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ இலங்கை அரசின் பின்னணியில் செயற்படும் மேற்கு ஏகபோக நாடுகளின் நோக்கங்களைச் செயற்படுத்தும் இவர்களின் பணி இனிமேல் போராட்டம் ஒன்று முளைவிடாது கருத்துக்களை ஏற்படுத்துவதே.

இவர்கள் நேரடியாக இலங்கை அரசின் எதிரிகளாகத் தம்மை வெளிக்காட்டிக்கொண்டாலும், மறைமுகமாக இலங்கை அரசின் அரசியல் நோக்கையே கொண்டவர்கள். பெரும்பாலான செய்தி மற்றும் அரசியல் இணையங்கள் இவர்களின் கருத்துக் காவிகளாகவே செயற்படுகின்றன.

போராட்டமும் புரட்சிகர அரசியலும் சாத்தியமற்றது என்ற நிலைக்கு வந்தவுடன், இனிமேல் தேர்தல் அரசியல் வழியைத் தவிர வேறு சாத்தியங்கள் இல்லை என்ற முடிவிற்கு மக்களை நகர்த்திவந்து, தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பிடிக்குள் மக்களை இறுகச் செய்துவிட்டனர்.

மிகவும் நேர்த்தியாகத் திட்டமிடப்பட்ட இந்த அரசியல் செயற்பாட்டின் முன்முகமே இன்றைய வட கிழக்கு அரசியல். இதுவே முழுமையான பிழைப்புவாதிகளிடம் போராட்ட அரசியலை ஒப்படைத்திருக்கிறது.
ஈழத்தின் எல்லைக்குள் மட்டுமே போராட்டங்கள் அழிக்கப்படவில்லை. பல்வேறு நாடுகளதும் மக்கள் கூட்டங்களதும் போராட்டங்கள் அழிவின் விழிம்பிற்குள் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றன.

குர்திஸ்தான் மக்களின் போராட்டம் நமது காலத்தில் அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பிலிபைன்ஸ் போராட்டம் அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பல்வேறு லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் போராட்டங்கள் துடைத்தெறியப்பட்டிருக்கின்றன.

அங்கெல்லாம் இழந்தவைகளிலிருந்த் கற்றுக்கொண்டு போராட்டம் புத்துயிர் பெற்றிருக்கின்றது.

எமது போராட்டம் இருட்டறைக்குள் முடக்கப்பட்டுள்ளது. இது வரை அரசியல் தவறுகள் எதுவுமின்றி நடத்தப்பட்ட நமது போராட்டம் விமர்சனம் சுய விமர்சனங்களுக்கு அப்பால்பட்டது. அதனை விமர்சிப்பது என்பது தவறு என்ற குற்றவுணர்வு முன்னர் போராட்டத்தில் பங்காற்றியவர்கள் மத்தியில் பொதுப் புத்தியாக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் உருவாக்கப்பட்ட நேர்மை பிறழ்ந்த சமுதாயம் புலம்பெயர் வியாபாரிகளதும், பாராளுமன்ற அரசியல்வாதிகளதும் பயன்பாட்டிற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றது. இப் பிற்போக்குவாத பின் தங்கிய சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளாக இன்றைய அத்தனை அரசியல் வாதிகள், புலி ஆதரவு மற்றும் புலி எதிர்ப்பு அணிகள் இலகுவாகத் தம்மை நியமித்துக்கொண்டன.

மாற்று வழிகளுக்கான உடனடி வழிகள் தெரியாத சமூகம் விரக்தியின் விழிம்பில் தன்னை நிறுத்திக்கொண்டுள்ளது. புதிய இளைய சமூகம் தமது முன்னயவர்களின் நேர்மையின்மையை கடந்து வர முடியாத அளவிற்கு தம்மை நிலை நிறுத்திக்கொண்ட அரசியல் தலைமைகள் செயற்படுகின்றன.

பழைய தவறுகளிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு புதிய போராட்டத் தலைமைகள் தோன்றிவிடாதவாறு புலி ஆதரவுக் குழுக்கள் புனிதத்தின் பெயரால் கவனித்துக்கொள்கின்றன, இதன் மறுபக்கத்தில் புலி எதிர்புக் குழுக்கள் வெற்றிடத்தை பேரினவாதத்தால் நிரப்பும் பணியை கவனித்துக்கொள்கின்றன.

ஆக, இரண்டு அணிகளும் ஒன்றுக்கு ஒன்று செயற்பாட்டுத் தளத்தில் முரண்படவில்லை. அவை ஒரே நேர்கோட்டிலேயே பயணிக்கின்றன.

இவை அனைத்தையும் தனக்குச் சார்பாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் ஏகபோக நாடுகள், முழு இலங்கையையும் சூறையாடிக்கொண்டிருக்கின்றன.

தமிழ் மாபியக் குழுக்கள் இவற்றை எதிர்கொள்வதற்கு தம்மை ஏற்கனவே தயார்செய்துகொண்டுள்ளன. தாம் கொள்ளையிட்ட/கொள்ளையிடும் பணத்தில் புறக்கணிக்கத்தக்க ஒரு பகுதிய உதவி என்ற தலையங்கத்தில் வட கிழக்கில் தமது முகவர்கள் ஊடாக வினியோகம் செய்கின்றனர். தற்காலிகமாகவேனும் தங்கியிருக்கும் ஒரு கூட்டத்தை உருவாக்கும் இவர்களின் நோக்கம் எல்லா மாபியாக் குழுக்களையும் போலத் தெளிவானது. தம்மைப் புனிதப்படுத்த ஒரு கூட்டத்தை ஏற்கனவே இவர்கள் தோற்றுவித்துள்ள்னர். இக் குழுக்களுக்கு எதிரான புதிய அரசியல் தோன்றும் போது முளையிலேயே துடைத்தெறிவதற்கு தமது முகவர்களையும், தங்கியிருக்கும் ஒரு வட்டத்தையும் இக் குழுக்கள் தோற்றுவித்துள்ளன.

இவற்றை மீறி தன்னார்வ நிறுவனங்கள், அரச இயந்திரத்தின் கூறுகள், சாதிய அமைப்புகள், பிரதேசவாதக் குழுக்கள், இனவாதக் கட்டமைப்பு, பாராளுமன்ற அரசியல் வாதிகள் என்ற அனைத்து அமைப்புக்களும் தமக்குரிய இடங்களில் அமர்த்தி வைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆக, இன்றைய சூழலில் புதிய அரசியல் என்பது வாக்குப் பொறுக்கும் உக்திகளைக் கடந்து, புலம்பெயர் வியாபாரக் குழுக்கள்யுக்கு அப்பால் கடந்த காலம் தொடர்பான விமர்சனப் பார்வையை முன்வைத்து தவறுகளைக் கற்றுக்கொள்வதன் ஊடாகவே முன்னெழ இயலும்.

அது பல்வேறு இழப்புக்களையும் கடந்து செல்லவேண்டிய கடினமான அரசியல் பணி.

நடந்தவை அனைத்தும் சரியானவையே, இனிமேல் போராடினால் அழிந்து போய்விடுவீர்கள் என போராடியவர்கள் மீதும், முழுச் சமூகத்தின் மீதும் உளவியல் யுத்தம் நடத்தும் தமிழ் அதிகாரவர்க்கத்தயும் அதன் பின்புலத்தில் செயற்படும் ஏகபோக நாடுகளின் உளவு நிறுவனங்களையும் இலங்கைப் பேரினவாத அரசையும் கடந்து செல்வது என்பது தவிர்க்கமுடியாக அரசியல் பணி. தமிழ் மாபியாக்களின் வர்த்தகச் சுரண்டலைக் கேள்வி கேட்பதிலிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டிய இப் பணியானது ஒரு தவிக்கவியலாத முன் நிபந்தனை.

தமிழ் நாட்டில் மக்கள் யுத்தம் : தயார்படுத்துகிறது மோடியின் இந்து பாசிச அரசு

இந்தியாவில் மோடி அரசு ஆட்சிக்கு வந்தால் விடுதலை ஈழம் கிடைத்தது போலத் தான் என்று 2009 ஆம் ஆண்டு முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலைக்கு ஒரு கூட்டம் முழங்கிக்கொண்டிருந்தது. இன்றும் தூறல் போல அதே கூட்டம் ஆங்காங்கு அழிவின் ஆரம்ப கட்டங்களை நினைவுபடுத்திக்கொண்டிருக்கிறது. இன்று கௌரி லங்கேஷ் என்ற ஊடகவியலாளரும், அனீதா என்ற இளம் தமிழச்சியும் நமது தேசத்தின் கொல்லைப் புறத்தில் மோடி அரசின் இந்து பாசிசத்தால் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் காவிக் கும்பலின் எதேச்சதிகாரம் ஒவ்வோரு மனிதாபிமானியையும், ஜனநாயகவாதியையும், முற்போக்காளனையும் மிரட்டுகிறது. ஒரு வகையில் சமூகத்தின் அதிகார சக்திகளின் ஆதிக்க சிந்தனையாகவிருந்த பார்பபனீயம் இன்று சமூகத்தின் சட்ட ஒழுங்குமுறையாக நிறுவனமயப்படுத்தபட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்திய பாரதீய ஜனதா அரசின் பாசிசம் இந்தியா முழுவதும் தலைவிரித்தாடுகின்றது. உணவு, உடை, கல்வி கலாச்சாரம் என்ற எல்லாத் துறைகளிலும் அது தனது விச வேர்களைப் பரப்பியிருக்கின்றது.
இந்திய மேட்டுக்குடிகளையும், ஆதிக்க சாதியின் அதிகார மட்டத்தையும் மருத்துவத் துறைக்குள் அதிகமாக நுளைப்பதற்கான, குலக் கல்வி முறையை மீண்டும் அறிமுகப்படுத்துவதற்கான இந்து பாசிச அரசின் திட்டமே நீட் தேர்வு என்பதை பாரதீய ஜனதாவின் உறுப்பினர்களில் பலர் மறைமுகமாகச் சொல்கிறார்கள்.

இந்தியா எங்கும் நீட் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டாலும், தமிழகம் மட்டும் போராட்டத்திற்குத் தயாராகிவிட்டது எங்கோ ஒரு மூலையில் மனித குலத்திற்கு நம்பிக்கை தருகிறது.

பாரதீய ஜனதா ஆர்.எஸ்.எஸ் கிரிமினல் அரசின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள உச்ச நீதிமன்றம் நீட் தேர்வு தேவையா இல்லையா என்ற வழக்கு நிலுவையிலுள்ள போதே, அதற்கன வழக்குகளை உச்ச நீதிமன்றம் தடை செய்கிறது.

இன்று நீட் தேர்வுக்கு எதிரான மாணவர் போராட்டங்களுக்கான தடையைப் பிறப்பித்திருக்கிறார்கள்.

சட்ட ஒழுங்கை நிலை நாட்டுவதற்காக தடை உத்தரவைப் பிறப்பித்திருப்பதாக உச்ச நீதிமன்றம் கூறுகிறது. ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டமாகட்டும், நெடுவாசல் போரட்டமாகட்டும், இவை போன்ற அரச எதிர்ப்பு போராட்டங்களாகட்டும் தமிழகம் சட்ட ஒழுங்கை மீறியதில்லை. மிகவும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டு, மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கைக்குக் கூடப் பாதிப்பற்ற வகையில் நடை பெறும் போராட்டங்களைத் தடை செய்வதன் ஊடாக மோடியின் பயங்கரவாத அரசு வன்முறையைத் தூண்டுகிறது. அமைதி வழிப் போராட்டங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறது.

இனிமேல் பாரதிய ஜனதா தலைவர்கள் சாரயக் கடைகளுக்கும், இரவு விடுதிகளுக்கும் கூட போலிஸ் படையின் பலத்த பாதுகாப்புடன் சென்று வர வேண்டிய வன்முறைச் சுழலை உச்ச நீதிமன்றமும் அதன் எவலாளியான மோடியின் வன்முறை அரசும் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்பது மட்டும் உண்மை.

ஆயுதம் தாங்கிய மக்கள் யுத்தம் ஒன்றின் அவசியத்தை பாரதீய ஜனதா – இந்து பாசிச அரசும் அதன் புதிய அடிமையான எடப்பாடி அரசும் ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.

மெல்லிசைமன்னர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதனின் காலமும் படைப்புலகமும் : 05 : T .சௌந்தர்

மரபும், வாத்திய இசைவார்ப்புகளும்:

1950  களில் மெல்லிசைப்பாங்கில் தங்கள் தனித்துவத்தை அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக வெளிப்படுத்திய  மெல்லிசைமன்னர்கள் பாகப்பிரிவினை, மாலையிட்ட மங்கை  பாடல்களால் தனிக்கவனம்  பெற்றார்கள் என்று சொல்லலாம்.பதிபக்தி , தங்கப்பதுமை போன்ற படங்களில்  தெறித்த மெல்லிசை உருவ அமைப்பு முழுமையாக ஹிந்தி திரை இசைக்கு நெருக்கமாக மாறி  தமிழ் திரையிசையை முன்னோக்கி  நகர்த்தியது.
ஒப்பீட்டளவில் 1950 களைவிட 1960  களில்  சமூகக்கதைகள்  திரையில் இடம் பிடிக்க ஆரம்பித்ததும் பாடல்களிலும் , இசையமைப்பிலும் உணர்வுகளை  கதைகளுக்கு பொருத்தமாக வெளிப்படுத்தினார்கள்.காதல் , திருமணம், தாலாட்டு , பிரிவு ,வீரம்  போன்ற உணர்வுகள் என பலவிதமான சூழ்நிலைகளும் அக்காலப்  பாடல்களில் பிரதிபலித்தன.
தமிழ் திரையிசையின் முன்னோடிகளின் வழியிலிருந்து சற்று விலகிவர முனைந்ததும்  ஹிந்தித் திரைப்பட இசையின் அதிர்வலையிலிருந்து மீள முயற்சி செய்ததுடன் அதற்கு நிகராக பாடல்களை உருவாக்குவதிலும் முனைப்புக் காட்டினார்கள்.
தமிழ்  திரையிசையின்   நவீனத்துவம் [ Modernity ] எனும் பண்பு சி.ஆர்.சுப்பராமன்,மற்றும் அதன் தொடர்ச்சியாக1950 களின் இறுதியில்   ஏ.எம்.ராஜா போன்ற இசையமைப்பாளர்களால் அறிமுகமானதெனினும் அதன்  முழுமை மெல்லிசைமன்னர்களாலேயே நிறைவானது.பழைய முறையை மாற்றி நவீன இசைக்கருவிகளையும் வெற்றிகரமாகக் கையாண்டு கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை இசையில் வடித்தார்கள்.

எந்த ஒரு துறையிலும் மாற்றம் நிகழும் காலங்களில், அக்காலங்களின் இயல்புப்  போக்குகளையும் அனுசரிக்கும் தன்மை கொண்டதாக இருப்பதை அவதானிக்கலாம்.மெல்லிசைமன்னர்களைப் பொறுத்தவரையில் இந்திய அளவில் ஹிந்தித் திரையிசையின் வல்லாதிக்கமும் , உலக இசையில் பொழுது போக்கு வணிக இசையாக வெற்றியளித்த லத்தீன் அமெரிக்க இசையின் வல்லாதிக்கமும், தமிழ் திரையில் செவ்வியல் இசையின் ஆதிக்கமும் நிலவியது என்பது நோக்கத்தக்கதாகும்.அவற்றின் நல்ல கூறுகளை எடுத்துக் கொண்டு புதுமை காண்பித்தார்கள் ஒழிய அவற்றை அப்படியே பிரதி எடுக்கவில்லை என்பது கவனத்திற்குரியது.
Benny Goodman

ஹிந்தித் திரையிசையமைப்பாளர்களும் மேலைத்தேய மற்றும்  லத்தீன் அமெரிக்க இசையால் கவரப்பட்டிருந்தனர்.1950 களில் புகழபெற்ற இசையமைப்பாளர் சி.ராமச்சந்திரா பெனி கூட்மன் [ Benny Goodman ] போன்ற மேலைத்தேய கலைஞரைப் பின்பற்றியதையும்,ஓ.பி.நய்யார், எஸ்.டி.பர்மன் போன்ற மூத்த இசையமைப்பாளர்களும் ஆங்காங்கே மேலைத்தேய பாணியை கையாண்டதையும் பார்க்கிறோம். அதனூடே ஹிந்தி பாடல்கள் புதிய மாற்றங்கள்  பெற்றதென்பதை   1950,1960 களில் வெளிவந்த படங்களில் காண்கிறோம். ஹிந்துஸ்தானி இசையில் பாடல்களை அமைத்துப் புகழ்பெற்ற இசைமேதையான நௌசாத் அலி கூட மேலை நாட்டு இசையால் பாதிப்படைந்திருக்கிறார் என்பதை அவர் இசையமைத்த Dulari [1949] படத்தின் ஒரு சில  பாடல்களில்  கேட்கிறோம்.

லத்தீன் அமெரிக்க இசை

தங்களுக்கு  முன்பிருந்த இசையமைப்பாளர்கள் போலவே கர்னாடக இசை , நாட்டுப்புற இசை , ஹிந்துஸ்தானிய இசை ஆகியவற்றுடன் லத்தீன் அமெரிக்க இசையையும் பிரதானமாகப் பயன்படுத்தி மெல்லிசைமன்னர்கள் வெற்றிகண்டார்கள்.ராகங்களின் அடைப்படையில் மட்டும் தான் பாடல்களைக் கொடுக்க முடியும் என்பதில் நம்பிக்கையற்றவர்கள் என்ற அடிப்படையிலும், உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தவர்கள் என்ற வகையிலும்   ” ஊனாகி உயிராகி அதனுள் நின்ற உணர்வாகி ” என்று தேவாரப்பாடல் கூறுவது போல, ராகங்களின் இயல்பான தன்மையையறிந்து , உரிய விதத்தில் பயன்படுத்தி கரையாத நெஞ்சங்களையும் இசையால் கரைய வைத்தார்கள்.நெஞ்சை உருக்கும் மரபு ராகதளங்களில் நின்று பாடல்களை உயர் நிலையில் அமைப்பது மாத்திரமல்ல , ஒரு பாடல் எப்படி எடுப்பாக ஆரம்பிக்கிறதோ அதே வேகம் தளராமல் ,  தொய்வில்லாமல் அதன் முடிவு வரை செல்வதை மெல்லிசைமன்னர்களின் பாடல்களில் காணலாம்.தமிழ் இசையுலகில் அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட ராகங்களை விடுத்து ,தமது பாடல்களை புதுமையாகக் காட்ட விளைந்த அவர்கள் தமிழ் மக்கள் அறியாத ஹிந்துஸ்தானிய ராகங்களையும் அதிகமாய் பயன்படுத்தினர்.

பழமையின் இனிமை காட்டி அதற்குள்ளே அடங்கி நிறைவு காணாமல் அதிலிருந்து புதுமை நோக்குடன் இசையை அணுக முனைந்தனர்.பழைய தமிழ் ராகங்களுடன் அதிகம் பயன்படுத்தப்படாத ராகங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு நுண்மையுடன்  , இனிமையையும் குழைத்து தந்த பாடல்களில் ஜனரஞ்சகத்தன்மையும் வியத்தகு முறையில்  இணைந்திருந்தது.
ஆயினும் அவர்களின் வெற்றியின் அடிநாதமாக விளங்கியது ஹிந்துஸ்தானிய சங்கீதமும் , லத்தீன் அமெரிக்கசங்கீதமுமே என்பதை  தமிழ் திரையிசையின் பின்னணியை ஆராய்பவர்கள் அறியலாம்.திரைக்கதையின் போக்குக்குகேற்ப காடசிகளில் என்ன தேவையோ அதற்கேற்ற வகையில் பொருத்தமாக மேற்சொன்ன இரு இசையையும் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள்.எளிமையான பாடல் அமைப்பில் மெல்லிசை மிகைப்பைக் காட்டினார்கள்.
அவர்கள் ஆர்வம் காட்டிய ஹிந்தி திரையிசையும் , மேல்நாட்டிசையும் ஒன்று கலந்த புதிய கலப்பிசை, சொல் எளிமையும் இசையின்பமும் ஒன்று கலந்த புது இசைக்கு ஒரு புதிய நடையை உருவாக்கிக் கொடுத்தது.புதிய அழகியலிசையாக அது பிறந்தது.

கதைமாந்தர்கள் வசனம் பேசி ஓய்ந்த காலம் முடிந்த பின், பாடல்களில் செந்தமிழ் கவித்துவம் அழுத்தாத எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வரிகளுடன் இசை இடையூறில்லாமல் கைகோர்த்தது மெல்லிசைமன்னர்களின் காலத்திலேயே ! எளிமையான உருவத்தில் ஆழ்ந்த உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியதுடன் ரசிகர்களையும் இலகுவாக இசையை நெருங்க வைத்தது.உணர்வுகளின் உயிரை எடுத்துச் செல்லும் ஒப்புயர்வற்ற சந்தங்களில் பாடல்வரிகள்  இலகுவாக அமர்ந்து கொண்டன.
பாடல் வரிகளுக்கு இடையூறில்லாத  இனிய வாத்திய இசை அழகுடன் இணைந்து கொண்டது.மெட்டுக்கள் கொடுத்த சௌகரியமான இடங்களில் பாடல் வரிகள் அமர்ந்து கொண்டன.இசையும் பாடல்களும் ஒன்றை ஒன்று பிரிக்க முடியாத வகையில் இயல்பாய் அமைந்த பாடல்கள் உருவாகின. இனிமையும் பொருள் எளிதில் புரியும் எளிமைமிக்க பாடல்களை மெல்லிசைமன்னர்கள் உருவாக்கினார். இது 1960 களின் பொதுவான போக்காகவும்  அமைந்தது.

 இந்தப்பின்னணியிலிருந்து  பார்க்கும் போது மெல்லிசையை ஒரு இயல்பானதாக்கிய பெருமையும் மெல்லிசைமன்னர்கள் விஸ்வநாதன் ராமூர்த்தியினரையே சேருகிறது.மெல்லிசையில் எளிமையையும் இயல்பான போக்கையும்   அமைத்துக் காட்டி, இதனூடே இசையில் ஒரு இயற்பண்புவாதம் [ Naturalism ] என்று சொல்லும் வகையில் எளிய மக்களும் பாடும் வகையிலமைந்த பாடல்களை உருவாக்கினார்கள். இசையில் விடுபட்டுப்போன ,அல்லது தமிழுக்கு புதியதான சில நுணுக்கங்களை கூர்ந்து நோக்கி அதன் அழகியல் வசீகரங்களை வெளிக்கொணரும் வண்ணம்  இசையில் மாயங்கள் செய்யும் ஒலிகளை வெளிப்படுத்தினர்.
எல்லாம் நம்மிடம் இருக்கிறது கற்பனையை உடைத்து  நிஜத்தில் இல்லை என்பதை பறைசாற்றும் வண்ணம் இசையில் சில மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தனர்.அதனூடே மெல்லிசையின் புதிய ஒலிகளையும், புதிய  ஒலிவண்ணத் சாயல்களையும்   பயின்று வந்தனர்.
பல்வேறு இசைமரபுகள் இணைந்த இசையால் விளைந்ததென்னவென்றால் ‘காதைகள் சொரிவன செவிநுகர் கனிகள்’  என்ற கம்பன் வாக்குக்கு  அமைய பாடல்கள் பிறந்தன.
இசையின் தலையாய கடமை இனிமை என்பதும், புதுமை என்பது அது மரபை அறுத்துக் கொண்டெழுவதுமல்ல என்பதிலும்  தெளிவு கொண்டியங்கியவர்கள் மெல்லிசைமன்னர்கள்.
அந்தவகையில் 1960 களின் திரையிசையை ஆக்கிரமித்த இசையமைப்பாளர்கள் என்றால் அது மெல்லிசைமன்னர்களே என்பதில் எந்தவித சந்தேகமும் இருக்கமுடியாது.தமிழ்த்திரையின் வகைமாதிரிச் சூழலுக்கு நாடகபாணிப்பாடல்களை பொருத்துவது என்ற சலிப்பு நிலை தொடர முடியாத ஒரு சூழலை மெல்லிசையால் உருவாக்கி, புதுமை என்பது காலத்தின் கட்டாயம் என்று நிலைக்கு உயர்த்தியவர் மெல்லிசைமன்னர்களே.!
வழமையான சட்டகங்களில் மடக்கிப்பிடிபடாத வகையில் , அல்லது வழமையான ராகமடிப்புகளில் சிக்காத, நழுவி ஓடி இனிமை காட்டும்  ஒரு புதிய மெல்லிசை ஸ்தூலம் பெறுகிறது.மெல்லிசையில் புதிய அணுகுமுறைகள் தேவை என்பதை உணர்ந்து மெல்லிசையில் புதிய மரபை உருவாக்கினார்கள்.
மரபின் வளர்ச்சியையும் அதன் போக்கையும் இனம் கண்டு , புதிய வாத்திய இசையால் அதையூடுருவி  செழுமைப்படுத்திய பாங்கு மிக வியப்புக்குரியதாகவே உள்ளது.குறிப்பாக வாத்தியக்கருவிகளையும் , மனிதக் குரல்களையும் ,பின்னணி இசையாகவும் பயன்படுத்திய நூதனப்பாங்கு இசையின் புதிய அழகியலாக செம்மைபெற்றதுடன் , வாத்திய இசை  எவ்விதம்  அமைக்க வேண்டும் என்ற புதிய வழி காட்டுதலாகவும் அமைந்தது.
Alfred Newman

இதே போலவே அமெரிக்கத்திரைப்படங்களும்  புதியதொரு இசைவடிவத்தை 1930 களில்  வேண்டிநின்றன.16 . 17 ம் நூற்றாண்டுகளில்   ஐரோப்பிய நாடுகளில் பெருவளர்ச்சியடைந்த செவ்வியலிசையின் அம்சங்களை மேல்நாட்டுத்  திரையிசை உள்வாங்கி கொண்டது.மேலைத்தேய செவ்வியல்  இசையின் தாக்கத்தை 1930 ,1940  களில் வெளிவந்த    ஹொலிவூட் திரைப்படங்களில்  கேட்கலாம் . Erich Wolfgang Korngold ,Dmitri Tiomkin , Alfred Newman  போன்றோரின்  இசையமைப்பை இதற்கு உதாரணம் காட்டலாம். அமெரிக்க சினிமாவில் இவர்களது செவ்வியல் இசைப்பாணி புதிய பாச்சலை ஏற்படுத்தியது.மகத்தான வெற்றிப்படங்கள் என்று இன்று போற்றப்படுகின்ற பல படங்களின் வெற்றிக்கு பின்னணியில் இவர்களது இசையும் முக்கிய பங்காற்றியுள்ளது.

செவ்வியலிசையின் மூல வடிவம் படிமங்கள்  , புதியகாலவழிப்பட்ட திரைப்படம் எனும் நவீன கலைவடிவத்திற்கிசைய அவர்களது இசைப்புலமையாலும் , சிந்தனை ஆழத்தாலும் மேலைத்தேய செவ்வியலிசையின் புதிய பரிமாணங்களாக மாற்றமடைந்தன.
மொஸாட் ,பீத்தோவன் , ஹைடன் , பாக் போன்ற செவ்வியலிசைமேதைகளால்  செழுமை பெற்ற செவ்வியல் இசைமரபை கொண்டு சென்ற இளம் ஐரோப்பிய இசைக்கலைஞர்கள் ஹொலிவூட் திரையிசைக்கு புதிய பரிணாமம் கொடுத்தார்கள்.
ஐரோப்பிய செவ்வியலிசையில் உச்சம் பெற்ற வாத்திய இசையின் நிலைக்கு நாம் வந்தடைவதென்றால் குறைந்தது நூறு வருடமாவது செல்ல வேண்டும்.அந்தளவுக்கு ஏராளமான இசைப்படைப்புகளை அவர்கள் படைத்திருக்கிறார்கள்.ஒருவர் தன வாழ்நாளில் கேட்டுவிட முடியாத அளவுக்கு இசைத் தொகுதிகள் குவிந்து கிடக்கின்றன.
அந்த நோக்கில் வாத்திய இசையின் அவசியம்   குறித்த ஒரு சிறு பொறியை கொடுத்தது திரைப்படங்களே.இந்தியாவில் முன்னணி வகித்துக் கொண்டிருந்த ஹிந்தி திரையிசை வாத்தியத்திலும் சிறந்து விளங்கியது. 1950 களின் தமிழ் திரை இசையமைப்பாளர்களுக்கு இந்த விழிப்புணர்ச்சியற்று  இருந்த  நிலையை  1960 களில் வாத்திய இசையின் இனிமையை தங்களால் முடிந்தளவு நிவர்த்தி செய்ய அவற்றை  வெற்றிகரமாகப்பயன்படுத்தி சாதனை புரிந்தவர்கள் மெல்லிசைமன்னர்களே !
வாத்திய இசையின்  பற்றாக்குறையை புதுமையுடனும் பிரக்ஞைடனும் நிவர்த்தி செய்ய முயன்றமை மட்டுமல்ல , அதன் உயிர்த்துடிப்புகளை இனம் கண்டு மரபு ராகங்களில் அமைந்த மெட்டுக்களின் சுவைகளையும்  அதனுடன்  இரண்டறக்கலந்தனர்.இசைப்பாடலில் பல்லவி ,அனுபல்லவி , சரணம் போலவே, வாத்திய இசையிலேயே முன்னிசை , இடையிசை போன்றவற்றிலும் கவனம் செலுத்தினார்கள்.

மெட்டுக்கள் பிரதானம் என்ற நிலையில் , ஒரு பாடலுக்குக்கான மெட்டுக்களை அமைப்பதே இசையமைப்பாளர்களின் பிரதான கடமையாக இருந்த நிலையில் அதற்கான பின்னணி  இசை  அமைப்பதென்பது அக்கால இசையமைப்பாளர்களின் உதவியாளர்களாலும் நிறைவு செய்யப்பட்டு வந்தன என்பதும் இங்கே குறிப்பிடப்பட வேண்டிய அம்சமாகும்.இந்த நிலை 1970  களின்   மத்தியில் இளையராஜாவின் வருகைவரை பின்னணி இசை குறித்த புரிதல் , விழிப்புணர்வு இல்லாத நிலை இருந்தது. நீடித்திருந்தது.1950, 1960 களில்  மெட்டுக்கள் தான் முக்கியம் அதற்கான பின்னணி இசை என்பது பிரதானமற்றது,என்பதுடன் குறிப்பிட்ட பாடல்களையே மெல்லிய வாத்திய இசையாக  இசைத்தால் போதும் என்ற நிலை  சினிமாக்காரர்கள் மத்தியிலும் , ரசிகர்கள் மத்தியிலும் ஒரு மனப்போக்காக வளர்ந்திருந்தது என்பதும் குறிப்பிட வேண்டிய முக்கியமான அம்சமாகும்.
வாத்திய இசை என்பது பாடப்படும் பாடலுக்கு பின் ஓடும் ஒரு சங்கதி என்றும், பாடகரை நிதானமாகப் பின்பற்றும் செயல்முறை எனவும் கர்னாடக இசைக்கச்சேரிகளில் உணடாக்கப்பட்ட ஓர் முறை போன்று  நினைக்கப்பட்ட காலம் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.மேடை நாடகங்களில் இடைவேளைகளில் ஹார்மோனிய இசை இடைவெளிகளை நிரப்பப் பயன்டுத்தப்பட்டதையும் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.
நாடக மரபிலிருந்து இந்த முறையைப் பின்பற்றி வந்த மெல்லிசைமன்னர்களுக்கு முன்பிருந்த ,அவர்களின் சமகாலத்து  தமிழ் திரை இசையமைப்பாளர்களுக்கும் இந்த விழிப்புணர்ச்சியற்ற நிலையை உள்ளிருந்து பார்த்தவர்கள் என்ற நிலையில்   1960 களில் தங்களால் முடிந்தளவு வாத்திய இசையின் இனிமையை புதுமையுடனும் பிரக்ஞைடனும் நிவர்த்தி செய்ய மிகுந்த சிரத்தை எடுத்தனர்.  1960 களில் இந்த நிலையை கணிசமான அளவு மாற்றியமைத்தவர்கள் மெல்லிசை மன்னர்களே!

ஓவியத்தில் கோடுகள், அதன் இயல்பான போக்கு ,வேகம், குறியீடுகள் மற்றும் வண்ணங்கள் அதன் பொருத்தப்பாடு ,அதனுடனிணைந்தெழும் தாள அசைவுகள் என பல்வகைப் பொருத்தப்பாடுகள் இணைந்து அழகு சேர்ப்பது போல இசையிலும் மெட்டு ,அதற்கு இசைவாகப் பயன்படுத்தப்படும் வாத்தியங்களின் ஒத்திசைவான இசை [ Harmony  ] , தாளம் மற்றும்  பாடகர்களின் குரல்களில் எழும் இசைக்கார்வைகள்  போன்றவை அழகுக்கு  அழகு சேர்ப்பனவையாகும்.
தங்கள் ரசனையின் அடிப்படையில் பாடல்களை அமைத்து தங்களுக்கானதாகவும் அதேவேளை மற்றவர்களுக்கானதாகவும் தந்து இசையின் உயிர் நிலையைக் காண்பித்தார்கள்.
பாடல்களில் மெல்லிசைமன்னர்கள் தந்த  ஜீவமகரந்தங்களை சுமந்த இசைக்கோர்வைகளைக் கேட்ட மூத்தசகபாடி இசையமைப்பாளர்கள் வியந்து பாராட்ட நேர்ந்தது.புதிய மரபை உருவாக்கிக்கிக் காட்டிய இவர்களை யாராலும் மறுக்கவும் முடியவில்லை என்பதையும் நாம் காண்கிறோம்.பழமை மாறாத முன்னையவர்களின்  இனிய தொடர்ச்சியாகவே அது இருந்தது!
மெல்லிசைமன்னர்களின் சமகாலத்தவர்களான எஸ்.எம்.சுப்பையாநாயுடு , ஆர்.சுதர்சனம் , கே.வி.மகாதேவன் போன்ற மூத்தசகபாடி இசையமைப்பாளர்களிடமும் இவர்களின்  தாக்கத்தை பார்க்கிறோம். ஈடற்ற செல்வமான மரபின் எழிலையும்,வனப்பையும் காட்டி தனது தனித்துவமான இசையால் கானமழை பொழிந்துகொண்டிருந்த இசைமேதை ஜி.ராமநாதனின் இசைமாளிகையிலும் இவர்களது இசை நுழைந்தது.

 

g.ramanathan

ஜி.ராமநாதன்  இறுதிக்கால படங்களில் மெல்லிசைமன்னர்களின் வாத்திய இசையின் பாதிப்புக்களை, அதன் எதிரொலிகளை  நாம் கேட்கிறோம். குறிப்பாக அவர் இசையமைத்த தெய்வத்தின் தெய்வம் படப்பாடல்களை இதற்கு சிறந்த உதாரணமாக காட்டலாம்.புற யதார்த்தமாக இருந்த மெல்லிசைமன்னர்களின் பாதிப்பே அதன் காரணம் என்பதை நான் சொல்லித் தெரியத்தேவையில்லை.


இவர்களது இசை  முன்னவர்கள் தொடர்ச்சியின் பெருமிதமாகவே இன்று அதை நாம் நோக்க வேண்டியுள்ளது.இதே போன்றதொரு நிலையை இளையராஜாவின் வருகைக்கு பின்னர் வாத்திய இசையில் எழுந்த ஆச்சர்யங்களால் சமகால முன்னோடிகள் வாயடைத்துப் போனதும் ,அதை பெருமை பொங்க மெல்லிசைமன்னரே அங்கீரித்ததுமான ஒரு நிலையை ஒப்பிட்டு நோக்கலாம்.
வாத்திய இசையில் கவனம் செலுத்திய மெல்லிசைமன்னர்கள் ஒரு பிரளயத்தை ஏற்படுத்தினார்கள் என்று சொல்லலாம்.எந்த வாத்தியமாய் இருந்தாலும் அவற்றை பட்டியில் அடைக்காமல் இசைவெள்ளத்தில் ஓட வைத்தார்கள்.
காலவரிசையில் வரிசைவரிசையாக அவர்கள் கொடுத்த வெற்றிப்பாடல்களின் வழியே அவற்றை  நோக்குதல் பயன்தரும்.அவை   காலத்திற்கு காலம் கண்சிமிட்டி விட்டு   மறையும் பாடல்கள் அல்ல என்பதையம்  காலம் கடந்து நிற்கும் இசைச் சிற்பங்களாக  அவை நிலைபெற்றதையும் காண்கிறோம்.
அக்காலத்தில் வெளிவந்த பல பாடல்களை இவர்களின் பாடல்களுக்கு அருகருகே   வைத்துப் பார்த்தால் மெல்லிசைமன்னர்கள் வாத்திய இசையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்திருந்தமை புரியும்.பெரும்படியாக மெடுக்களிலேயே சிறப்புக் கவனம் செலுத்தப்பட்ட அன்றை சூழ்நிலையில் மெட்டுக்களை இசைக்கருவிகளால் மேம்படுத்த முனைந்த ஆர்வம் முன்னெழுவதையும் இவர்களிடம் காண்கின்றோம். வாத்திய இசையின் பாலபாடத்தை தமிழ் சினிமாவுக்கு வழங்கியவர்கள் இவர்களே என்று கூட சொல்லலாம்.
இவர்கள் 1950 களில்   இசையமைத்த படங்களின்  சில பாடல்களைக்  கூர்ந்து நோக்கினால் வாத்திய இசையின் நெருங்கிய பிணைப்பையும்,  கவர்ச்சியையும், தனிநடையையும் எளிதில் காணலாம்.அவை  புதுமையின் துளிர் காலம்  என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை.தமிழ் சினிமா இசைத்துறையில் புதிய அணி ஒன்று மரபைதழுவிக் கொண்டே புதிய பாதையும் வகுத்துக் கொண்டு முகிழ்த்த வரலாறு அங்கிருந்து தான் ஆரம்பமாகிறது.வாத்திய இசையின் வாசத்தை , அதன் செம்மையை காட்ட முனைந்த சில  பாடல்களை உதாரணமாகத் தருகின்றேன்.

 பாடல்: 1
1954  இல் வெளிவந்த    வைரமாலை படத்தில் இடம்பெற்ற  ” கூவாமல்  கூவும் கோகிலம் ” என்ற பாடலின் பல்லவி முடிந்து வரும் இடையிசையில் இணக்கமும் இனிமையும் குழைந்த இனிய வாத்திய இசையையும் அனுபல்லவிக்கும் , சரணத்திற்குமிடையில் வரும் இசையிலும் இனிய குழைவையும் கேட்கிறோம்.
பாடல்: 2
    
“விண்ணோடும் முகிலொடும் விளையாடும் வெண்ணிலவே ”  என்கிற  பாடலிலும் [ புதையல் 1957 ]
இந்தப்பாடலின் அழகான முன்னிசையிலும் இடையிசையிலும் மெல்லிசைமன்னர்களின்  முன்னோக்கிய பார்வையை நாம் அவதானிக்கலாம்.
பாடல்: 3
தென்றல் உறங்கிய போதும் [ பெற்ற மகனை விற்ற அன்னை 1957 ]
உயிர்  தொடும் குழலிசையும் வயலின்களும் இணைந்து  அமுத நிலையை தரும் இசைவார்ப்பு நெஞ்சை அள்ளும் வகையில் , உணர்வு நிலையை உச்சத்திற்கு கொண்டு செல்லும் இனிய இசை.இதயவானிலே ரீங்காரமிடும் ஆபேரி ராகத்தின் எழுச்சியைக்காட்டும் உயர் இசை.
பாடல்:4
தங்க மோகன தாமரையே – புதையல் [1957 ]
புதுமையான வாத்தியங்களுடன் கோரஸ் இணைக்கப்பட்ட இனிமையான பாடல் .  சைலபோன் [ xylophone] எனகிற வாத்தியத்தை மிக இயல்பாக பயன்படுத்தி இனிமை காட்டுகிறார்கள்.
பாடல்:5
இரை போடும் மனிதருக்கே இரையாகும் வெள்ளாடே  –  பதிபக்தி  [1959 ]
விறுவிறுப்பான ,துள்ளும் நடையில் செல்லும் இந்தப்பாடலில்  சாரங்கி என்ற இசைக்கருவியையும் , புல்லாங்குழலிசையையும் மிக அருமையாக பயன்படுத்தினார்கள்.
பாடல்: 6
தென்றல் வந்து வீசாதோ தென்பாங்கு பாடாதோ [ சிவகங்கை சீமை 1959 ]
தாலாட்டின் மென்மைக்கு சாமரம் வீசும் மென்மையான இசைக்கோர்வையால் வியக்க வைக்கும் வாத்திய பிரயோகங்கள்.ஆச்சர்ய இசையமைப்பு.நம்மை புதிய கற்பனையில் மிதக்க வைக்கும் ஆற்றல்மிக்க வாத்திய பிரயோகங்கங்கள்.எத்தனை முறை பாராட்டினாலும் போதாது.அபாரமான இசை!
பாடல் 7
ஏன் பிறந்தாய் மகனே ஏன் பிறந்தாயோ [ பாகப்பிரிவினை 1959]
மனதைப்பிழியும் சோகப்பாடல்.எவ்வளவு துயரம்! எவ்வளவு உணர்ச்சிமிக்க இசை !கேட்கும் போதெல்லாம் என் மனதை கரைய வைக்கும் பாடல்.மெதுவாக ஆரம்பிக்கும் இப்பாடலின் உச்சம் முதலாவது சரணத்திற்கு [ கை கால்கள் விளங்காத கணவன் குடிசையில் ” என்ற வரிகளுக்கு முன் வரும் ] வாத்திய இசை உச்சம் காட்டி நெஞ்சை நெகிழ வைக்கிறது.தனது இயலாமையின் கையறு நிலையை நொந்து கொள்ளும் வகையில் பாடல் வரிகள் அமைத்து விட இசையோ எழுச்சியில் உச்சம் தந்து மனதை நோகடிக்கிறது.இது தான் பாடலின் உச்சம் என்று சொல்லலாம்.அதோடு நின்று விடவில்லை பாடலின் இரண்டாவது சரணத்திற்கு [ மண் வளர்த்த பெருமை எல்லாம் ]  முன் வரும் இசையோ    , தனது மனைவியின் பெருமையை கூறும் போது கனிவு பொங்கி அணைத்து ஆறுதல் தருகிறது.வாத்தியங்களின் பிரயோகம்  அதியற்புதமானவை !
1960 களில் வெளிவந்த தமிழின் மெல்லிசைமுறையின் வெற்றிப்பெருமிதம் என்றாலே  மெல்லிசைமன்னர்கள் விஸ்வநாதன்- ராமமூர்த்தி இணையினரே என்பதை பாடல்கள் நிரூபணம் செய்தன.
கலையம்சமும்   , கேட்கக்கேட்கத் திகட்டாத தெள்ளமுதமாகவும்,வார்த்தையால் வணிக்கமுடியாத இனிமையுடனும்    விளங்குகின்ற பாடல்கள் தான் எத்தனை எத்தனை ! இசையில் புதிய சௌந்தர்யத்தை அலுக்காத வண்ணம் கொடுத்த பெருமை மெல்லிசைமன்னர்களை சாரும்!

தமிழுக்கு இளமைமிக்க இசை  இவர்களால் கரையேறியது.மரபுடன் சம்போகம் செய்து களித்துப் பிறந்த இசை சுண்டியிழுக்கும் தாளத்தின் ஞானாலயத்துடன் சமநிலையில் வியாபித்துப் பரந்தன.
ப,பா வரிசையில்  இயக்குனர் பீம்சிங் இயக்கிய தொடர் வெற்றிப்படங்களிலும், அதற்கு முன்பே 1950 இல்  வெளிவந்த ஒரு சில படங்களிலும் புதிய இசையின் நறுமணங்களை, புதிய வாசனைச் சேர்க்கைகளை நுகரச் செய்தார்கள். 1960 இல் நான்கைந்து படங்களுக்கு   இசையமைத்தாலும் அதிலும் மெல்லிசையின் ரஸத்துளிகளைத் தரத் தவறவில்லை.உதாரணத்திற்கு சில பாடல்கள்.
பாடல் 1
படிக்கப்படிக்க நெஞ்சிலினிக்கும்  பருவம் என்ற காவியம்  –  இரத்தினபுரி இளவரிசி [1960]
டி.ஆர்.மகாலிங்கத்தின்  முத்திரையுடன் கூடிய பாடல் என்று கருதப்படும் அந்தப்பாடலில்
தடுத்தவர் வெல்வதில்லை சரித்திரமே சொல்லும் 
அடுத்தவர்கள் அறியாமல் ரகசியமாய் செல்லும் 
காதல் ரகசியமாய் செல்லும் …
என்ற வரிகளைத் தொடர்ந்து வரும் வயலின் இசை நெஞ்சில் அலைகளை மிதக்க வைக்கிற இனிமையில் தங்கள் முத்திரையை பதிக்கிறார்கள்.அதுமட்டுமல்ல பாடலில் புல்லாங்குழலிசை பயன்படுத்தப்பட்ட முறையும் வியந்து பேசவைப்பதாய் உள்ளது.எஸ்.ஜானகியின் குரலையும் வாத்தியத்திற்கு இணையாக பயன்படுத்தியதோ அபாரம்.
பாடல்: 2
 
குறிப்பாக “கவலையில்லாத மனிதன்”  [ 1960 ] படத்தின்  டைட்டில் இசையிலேயே அப்படத்தின் பல  பாடல்களையும்  இசைமாலையாக இசையமைத்து புதுமை காட்டினார்கள்.அதுமட்டுமா அப்படத்தின் பெரும்பாலான பாடல்களிலும் வசீரம் மிகுதியாகவே உள்ளன.
“காட்டில் மரம் உறங்கும் கழனியிலே நெல் உறங்கும் ”  என்ற பாடலில் பெண்கள் குரல்களையும் , ஆண்களை குரல்களையும் வெவ்வேறு  விதங்களிலும் ,அவற்றுடன் புல்லாங்குழல் இசையையும் பயன்படுத்திய பாங்கும் ,அதை நாட்டுப்புறப்பாணியில் தந்ததும்  அதிஉச்சம் என்றே வேண்டும்.
பாடல்:3
 கூடிவாழ்ந்தால் கோடி நன்மை [ 1960 ] படத்தில் குழலிசையை சிறப்பாக பயன்படுத்திய  “துணிந்தால் துன்பமில்லை சோர்ந்துவிட்டால் இன்பமில்லை ” என்ற பாடல்  இசையின் சிறப்பை எடுத்துக்காட்டும் இசைச்சிற்பமாகும்.
“பகைமை நீங்கிவிடும் பாட்டாலே – பெரும் 
 பசியும்  நீங்கிவிடும் கேட்டாலே
கசப்பான வாழக்கையை இனிப்பாக்குவது பாட்டு என்ற பட்டுக்கோட்டையாரின் பாடல் வரிகளை மேலும் அழகாக்கி விடுகிறார்கள் மெல்லிசைமன்னர்கள்.
பாடல்: 4
 அதுபோலவே ” சலசல ராகத்திலே தம்மோ டும்மோ காலத்திலே ”  [ பாடியவர்: பி.சுசீலா] என்ற பாடலும் அழகுக்கு அழகு சேர்த்த பாடலாகும்.இப்பாடலில் குழலிசையும் , வயலிகளின் இனிய உரசல்கள் பீறிட்டுக் கிளம்புவதையும் காதாரக் கேட்கலாம்.
பாடல்:5
 “ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு ” [ பாடியவர்கள்: டி.எம்.சௌந்தரராஜன் + ஜிக்கி + குழுவினர்  ]என்று தொடங்கும் பாடலில் இனிமையுடன் கலந்து இழையும் புதுவிதமான குரலிசையையும் [Chorus ] ,விறு விறுப்பான தாள அசைவையும் கேட்கலாம்.
பாடல்: 6
ஏழைப்பெண் பாடுவதாய் அமைந்த   “எங்க வாழ்க்கையிலே உள்ள சுவையைப் பாருங்க மனமுள்ள முதலாளி ” [ பாடியவர்கள் : பி.சுசீலா.கே.ஜமுனாராணி + குழுவினர் ] என்ற பாடல் கடம் தாளவாத்தியத்துடன் எளிமையாக ஆரம்பித்து , பின் பணக்கார்கள் கொண்டாட்டமாகப் பாடுவதாக லத்தீன் அமெரிக்க இசைப்பாணியில் , அதன் தாளலயத்தையும் ,வாத்தியபரிவாரத்தையும் மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தும் பாடல்.இருவேறு உலகங்களை இசையால் வெளிப்படுத்தும் இனியபாடல்.
பாடல்: 7
அன்புமனம் கனிந்த பின்னே அச்சம் வேண்டுமா [ ஆளுக்கொரு வீடு [ 1960 ]
மென்மையான காதல் உணர்வை வெளிப்படுத்த சாரங்கி  , வயலின் ,சித்தார் போன்ற வாத்தியங்களை மிக இயல்பாக நூலிழைகளைப் போல இழைத்து வியக்க வைக்கிறார்கள்.இதன் மூலம் பட்டுக்கோட்டையாரின் உயிரோட்டமான வரிகளை நம் நெஞ்சங்களில் நீக்காதவண்ணம் விதைத்துவிடுகிறார்கள்.
இவ்விதம் பல்வேறு விதமான இனிய வாத்தியக்கலவைகளை 1950 களில் வெளிவந்த பாடல்கள் சிலவற்றில் காண்பிக்கிறார்கள். 1960  களில் அவர்களின் இசையாளுமை கட்டறுத்து ஓடுவதைக் காண்கிறோம். ஆரோக்கியமான சவாலாக பல பரிசோதனைகளை இக்காலத்தில் நிகழ்த்துகிறார்கள் என்று சொல்லத்தூண்டுகிறது.  தங்களுக்கு கிடைத்த இசைக்களத்தை வாத்திய இசைக்கலவைகளால் மரபாக ஒட்டி உறவாடி வந்த முறைகளிலும் ,அதனை மீறியும் புதுமையுடன் பயன்படுத்தி கவனத்தை ஈர்க்கிறார்கள்.

மெல்லிசைமன்னர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதனின் காலமும் படைப்புலகமும் : 05 : T .சௌந்தர்

மெல்லிசைமன்னர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதனின் காலமும் படைப்புலகமும் : 04 : T .சௌந்தர்

மெல்லிசைமன்னர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதனின் காலமும் படைப்புலகமும் : 03- T .சௌந்தர்

மெல்லிசைமன்னர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதனின் காலமும் படைப்புலகமும் : 02 : T .சௌந்தர்

மெல்லிசைமன்னர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதனின் காலமும் படைப்புலகமும் : 01 – T .சௌந்தர்

[தொடரும் ]

வட கொரியாவை மீண்டும் பிணக்காடாக அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் முடிவு? : வியாசன்

ஜப்பானிய பேரரசின் அதிகாரத்தின் கீழிருந்த கொரியா, இரண்டாம் உலக யுத்ததின் பின்னர், இரண்டாகப் பிழவுற்றது. வட கொரியா சோவியத் ஏகபோக ஆதிக்கத்தின் கீழும், வட கொரிய அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் அடிமை நாடாகவும் இரண்டாகத் துண்டாடப்பட்டது. சோவியத் அதிகாரத்தின் கீழ் செயற்பட்ட வட கொரியாவில் தென் கொரியாவிலிருந்து வேறுபட்ட அரசியல் அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. ஜோசெப் ஸ்டலினின் இறுதிக் காலத்திலும் மறைவிற்குப் பின்னர் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால் சோவியத் ஒன்றியத்தின் கம்யூனிசக் கட்டமைப்புக்கள் அழிய ஆரம்பிதிருந்தன. புரட்சியை ஏற்றுமதி செய்வது என்ற தலையங்கத்தில் நாடுகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டன. எது எவ்வாறாயினும் வட கொரியாவில் ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் நேரடியாகப் பங்கேற்ற தேர்தல் முறையும், அரசமைப்பும் தோன்றியது. அமெரிக்க ஆதரவு தென்கொரிய ஆட்சி மேற்கொண்ட எல்லைத் தாக்குதல்களாலும் இரு தரப்பு மோதல்களாலும் 10000 இராணுவத்தினர் மாண்டு போயினர்.

இந்த நிலையில் 1950 ஆம் ஆண்டு, வட கொரிய மக்கள் இராணுவம் எல்லை கடந்து தென் கொரியாவிற்குள் நுளைந்தது. அதே ஆண்டு ஜூலை மாதம் அமெரிக்க இராணுவம் வட கொரியா மீது போர் தொடுத்தது. 1953 ஆம் ஆண்டு வரை நீடித்த அமெரிக்காவின் ஆக்கிரமிப்பு யுதத்தில் அமெரிக்காவின் குண்டுத் தாக்குதல்களால் அந்த நாட்டின் மூன்றில் ஒரு பகுதி மக்கள் அழிக்கப்பட்டனர். வட கொரிய மக்கள் இராணுவத்துடன் இணைந்து மக்கள் தற்காப்பு யுத்ததில் ஈடுபட்டனர். இன்றைய வட கொரியாவில் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் அமெரிக்கத் தாக்குதல்களால் ஒரு மனிதனாவது உயிர் பறிக்கப்பட்டிருக்கின்றார்.

78 நகரங்கள் அமெரிக்கத் தாக்குதல்களால் தரை மட்டமாக்கப்பட்டன. அமெரிக்க அரச துறைச் செயலாளராகவிருந்த டீன் ரஸ்க் இன் கூற்றுப்படி, அசைகின்ற அனைத்தின் மீதும், உயர்ந்து நின்ற அனைத்தின் மீதும் குண்டுகள் போட்டோம் என்கிறார்.
ஒரு நாட்டின் மக்கள் தொகையின் முன்றில் ஒரு பகுதியைக் கொன்றொழித்துவிட்டு உலகின் மிகப்பெரும் ஜனநாயக நாடு என்று அமெரிக்கா மார்தட்டிக்கொள்கிறது. இன்று மீண்டும் தனது போர் வெறியை உலகத்தின் மற்றைய மூலைக்கு நகர்த்தியுள்ளது.

கடந்த பத்தாண்டுகளின் இறுதி முழுவதும் வட கொரியா தொடர்பான கோரமான விம்பம் ஒன்றைக் கட்டமைப்பதற்கு மேற்கு ஊடகங்கள் மேற்கொண்ட முயற்சி இன்று அமெரிக்கா மனிதாபிமானப் போருக்குத் தயாராகிவிட்டதாக மக்களின் ஒரு பகுதியை நம்பவைத்துள்ளது.

மீண்டும் நிகழ்த்தப்படக்கூடிய அமெரிக்கத் தாக்குதல்களிருந்து தம்மைத் தற்காத்துக்கொள்ள வட கொரியா அணுவாயுதங்களை வைத்திருப்பது அவசிமானதே என அந்த நாட்டின் மக்களை வட கொரிய அரசு நம்ப வைத்துள்ளது. தமது சனத் தொகையில் மூன்றில் ஒரு பகுதியை இழந்த ஒரு மக்கள் கூட்டம் வட கொரிய அரசை இலகுவில் நம்பிவிடுகிறது. மற்றொரு புறத்தில் வட கொரிய அரசு அணு ஆயுதங்களைத் தயாரிப்பதற்கான நியாயத்தை அமெரிக்காவே ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதே இங்கு அடிப்படையான உண்மை.

அணுவாயுதங்களை எதிர்க்கிறோம் என்ற போர்வையில் வட கொரிய அரசைக் குறிவைக்கும் “மனிதாபிமானிகள்”, “தன்னார்வ நிறுவனங்கள்” எல்லாம், தொடர்ச்சியான அமெரிக்காவிம் ஆக்கிரமிப்பு யுத்தத்தையும் அது மக்கள் மீது ஏற்படுத்தும் உளவியல் தாக்கத்தையும் குறித்து மூச்சுவிடுவதில்லை.

அவ்வாறான உளவியலே வட கொரியாவில் அணுவாயுதங்களைத் தயாரிப்பதற்கான மக்கள் ஆதரவை வட கொரிய அரசு பெற்றுக்கொள்வதற்கான காரணம் என்பதையும் அவர்கள் பேசுவதில்லை.
மக்களிடமிருந்து தரவுகள் முழுமையாக மறைக்கப்பட்டு, மேற்கு மற்றும் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியங்கள் சார்ந்த கருத்தியலையே செய்திகளாகத் தரும் ஊடங்கள் அவலத்தில் வாழும் வட கொரிய மக்களை மீட்பதற்கே யுத்தம் என்ற பிரச்சாரத்தை முடுக்கிவிட்டுள்ள்ன.
அங்கு தரமான கல்வி வழங்கப்படுவதில்லை என்றும்,

ஊட்டச்சத்துப் பற்றாக்குறையால் குழந்தைகள் மரணிக்கின்றனர் என்றும் மருத்துவ வசதிகள் அருகிப் போய் நோயின் கொடுமையால் மக்கள் அவலத்துள் வாழ்வதாகவும் ஊடகங்கள் பிரச்சாரம் மேற்கொள்கின்றன. சில வரிகளில் எழுதப்படும் செய்திகளும் பிரேக்கிங் நீயூஸ் வகையறாக்களும் உருவமைக்கும் விம்பம் மற்றொரு போருக்கு உலகத் தயார்படுத்துவதற்கு அமெரிக்காவிற்கு பச்சைக்கொடி காட்டுகின்றன.
வட கொரியா மருத்துவ அமைப்பு அங்குள்ள மக்களுக்கு மருத்துவ வசதிகளை வழங்குவதற்குப் போதுமானது இல்லை என்று வெளியிட்ட அறிக்கையை ஊடகங்கள் ‘துயரத்துடன்’ வெளியிட்டன.

மரணித்துப்போனவர்களின் காணொளிகளுடன் வடக் கொரியாவின் மக்கள் அனுபவிக்கும் துன்பம் தொடர்பாகச் செய்திகள் வெளியிடப்பட்டன. மருத்துவர்களின் பற்றாக்குறையால் மக்கள் வாழ்விழந்து போய்விட்டதாகப் பிரச்சாரங்கள் முடுக்கிவிடப்பட்ட்ன.

கடந்த ஏப்பிரல் மாதம் உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் இயக்குனர் மார்கிரெட் சென் வடகொரியாவிற்குச் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்ட பின்னர், வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் பொறாமைப்படக்கூடிய அளவிற்கு வட கொரியாவில் இலவச மருத்துவம் அனைத்து மக்களுக்கும் வழங்கப்படுவதாக ஒப்புக்கொண்ட்டார். தவிர, அங்கு மருத்துவர்களின் பற்றாக்குறை அறவே இல்லை என்றும் அறிக்கை வெளியிட்டார்.

தனியார் மயப்படுத்தப்பட்ட மருத்துவ வசதியைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாமல் ஆயிர்க்கணாகனவர்கள் அவலத்துள் வாழும் அமெரிக்காவின் ஒருக்குமுறைக் கருத்தியலின் நம்பிக்கையான காவிகளான மேற்கு ஊடகங்களின் மார்கிரெட் சென்னின் கூற்றிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை.

உலகத் தரத்தில் உயர்கல்வி வரை இலவசமாக வழங்கப்படுவதாக அமெரிக்க சார்பு யுனெஸ்கோ ஒப்புக்கொண்டுள்ளது.
564,708 வீடற்றவர்களாத் தெரு மூலைகளிலும், சுரங்கப்பாதைகளிலும் வாழ் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுள்ள அமெரிக்கா, அனைத்து மக்களும் அனைத்து வசதிகளிம் கொண்டவர்களாக வாழும் வட கொரியாவைக் காப்பாற்றி மக்களை விடுவிக்கப்போவதாகக் கூறுவது கேலிக்குரியது.

வட கொரியா அமெரிக்கப் பாதுகாப்பிற்கு ஆபத்தானது என்றும் அந்த நாட்டிற்கு எதிரான யுத்த நடவடிக்கை ஊடாக அது எதிர்கொள்ளப்படும் என்றும் அமெரிக்க ஜனாதிபதி ரம்ப் கூறியதும், அமெரிக்காவின் இராணூவத் தளங்களில் ஒன்றான குவாம் தீவின் மீது ஏவுகணைத் தாக்குதல்கள் மேற்கொள்ளப்படும் என வட கொரியா அறிவித்துள்ளது.

உலகின் மிக ஆபத்தான இராணுவ விளையாட்டு ஒன்றை , சீனா மற்றும் ரசியா சூழப் பாதுகாப்பு வலையத்துள் அமைந்துள்ள வடகொரியா மீது அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஆரம்பிக்க முனைகிறார். 1950 ஆம் ஆண்டு வட கொரிய யுத்தத்தில் யுத்த அனுபவம்மிக்க மக் ஆர்தர் தலைமையில் தோற்றுப்போன அமெரிக்கா, மீண்டும் உலகை யுத்ததிற்குத் தயார்செய்கிறது என்பது மட்டும் வெளிப்படையானது.

இழஞ்செழியனை நோக்கிய துப்பாக்கியின் பின்னால் விஜகலா மகேஸ்வரன்?

இலங்கை இராஜாங்க அமைச்சரும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான விஜயகலா மகேஸ்வரன் வித்தியா கொலை வழக்கின் சந்தேக நபர்களை மீட்பதற்கு முயற்சிசெய்யும் காணொளியும் ஏனைய ஆதாரங்களும் பல்வேறு கேள்விகளை உருவாக்கியுள்ளன. விஜயகலா மகேஸ்வரனுக்கு பெருந்தொகைப் பணம் சுவிஸ் குமார் உட்பட்ட சந்தேக நபர்கள் ஊடாகப் பரிமாறப்பட்டிருக்கக்கூடிய வாய்ப்புக்கள் நிராகரிப்பதற்கு இல்லை.

தவிர நீதிபதி இளஞ்செழியன் மீதான மெய்ப்பாதுகாவலர் மீதான துப்பாக்கிப் பிரயோகத்தின் பின்னணி தொடர்பான சந்தேகங்களும் எழுந்துள்ளன. சந்தேக நபர்களைக் காப்பாற்ற முற்பட்ட போலிஸ் அதிகாரிக்கும் விஜயகலாவிற்கும் இடையேயான உரையாடல்கள் என்பன முழுமையாக விசாரணைக்கு உட்படுத்த வேண்டிய சூழல் எழுந்துள்ளது.

இவ் வழக்கை விசாரணைக்கு உட்படுத்தும் நிலையிலேயே இழஞ்செழியன் மீதான துப்பாக்கிப் பிரயோகம் நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளது.
ஆரம்பத்தில் கொலை முயற்சியெனத் தெரிவிக்கப்பட்ட போதும், பின்னதாக குடி போதையிலிருந்த இருவரின் தற்செயலான செயற்பாடே துப்பாக்கிச் சூடு என அறிக்கப்பட்டது.

ஆக, இழஞ்செழியனை மிரட்ட அல்லது கொலைசெய்யவே இத் துப்பாக்கிச் சூட்டை விஜயகலா பின்னணியிலிருந்து இயக்கியிருக்கலாம் என்ற சந்தேகங்கள் பரவலாக எழுகின்ற போதும் அவை உறுதிப்படுத்தப்படவில்ல.

போரின் அனுபவங்களும், கற்றலும் புதிய அறிவியல் சமூகம் ஒன்றையும், புதிய போராட்ட வழிமுறைகளையும் ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக ஊழலும், வன்மமும் நிறைந்த சமூகச் சூழல் தோன்றியுள்ளது. புலம்பெயர் நாடுகளிலிருந்து திணிக்கப்படும் பிந்தங்கிய அரசியல் சிந்தனையும், வாக்கு வங்கியை முன்வைத்து நடத்தப்படும் அரசியலும், பேரினவாத ஒடுக்குமுறையும், பொருளாதாரச் சுமையும் நிறைந்த ஒரு சமூகத்தின் அவலங்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள விஜயகலா மட்டுமல்ல, இன்றைய ஒவ்வொரு அரசியல் தலைமைகளும் இடைவிடாது செயற்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன.

தமிழீழக் கனவான்களது ஆசியுடன் பேரினவாதத்தின் நிலப்பறிப்பு: பறிபோகும் மட்டக்களப்பு

கிழக்கு மாகாணத்தில் கல்லோயா குடியேற்றத் திட்டத்தின் போது நடைபெற்ற நிலப்பறிப்புக்களே 1956 ஆம் ஆண்டு தமிழ்ப் பேசும் மக்கள் மீதான படுகொலைகளுக்கு வழிவகுத்தது. கல்லோயா குடியேற்றத் திட்டத்தைத் தொடர்ந்து தமிழ்ப் பேசும் மக்களின் பாரம்பரிய பிரதேசங்கள் திட்டமிட்டு அபகரிக்கப்பட்டதன் மறுபுறத்தில் சுய நிர்ணைய உரிமைக்கான கோரிக்கையும் வலுவடைந்து ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்களைத் தோற்றுவித்தது. நிலப்பறிப்பு இன்றும் தொடர்கிறது.

வெறுமனே தமிழ்ப் பேசும் மக்களின் செறிவைக் குறைப்பதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டிராத புதிய வடிவில் தொடர்கின்றது. ‘சர்வதேசம்’ என்று புலம்பெயர் மற்றும் தமிழ் வாக்குப் பொறுக்கி அரசியல்வாதிகள் அழைத்துக்கொள்ளும் உலகின் பயங்கரவாத அதிகாரவர்க்கங்களது நலன்களை நோக்கமாகக்கொண்டும் அதே நிலப்பறிப்புத் தொடர்கின்றது. மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தி; 1300 ஏக்கர் நிலப்பரப்பு இலங்கை அரசாங்கத்தால் சுவீகரிக்கப்பட்டு ஐரோப்பிய, அமெரிக்க பல்தேசிய வர்த்தக நிறுவனங்களில் சுரண்டலுக்காக கையளிக்கப்படவுள்ளது.

சுற்றுலாத் துறைக்குக்காகச் சுவீகரிக்கப்படும் இந்த நிலப்பரப்பில் அரச நிலம் மட்டுமல்ல தனியார் நிலமும் அடங்கும் எனத் தெரிவிக்கப்படுகின்றது. மட்டக்களப்புக் கடற்கரைப் பகுதியிலிருந்து 500 தொடக்கம் 100 மீட்டர் பகுதியிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் இந்த நிலப்பறிப்பு மக்கள் குடியிருப்புக்களை ஊடறுத்துச் செல்கின்றது.

வரலாறு தெரிந்த காலம் முழுவதும் அங்கு வாழும் தமிழ்ப் பேசும் மக்கள் வெளியேற்றப்பட சுற்றுலா விடுதிகளும், களியாட்ட விடுதிகளும், மதுபான சாலைகளும் என மாபெரும் கலாச்சாரச் சிதைப்பும் இங்கு நடைபெறுவதற்கான கதவுகள் திறக்கப்பட்டுவிட்டன.

நிலப்பறிப்பு மட்டுமல்ல கலாச்சாரச் சிதைப்பையும் பேரினவாத இலங்கை அரசு பல்தேசிய வர்த்தக் நிறுவனங்களின் துணையோடு பாரிய அளவில் நடத்த ஆரம்பித்துவிட்டது. சுன்னாகத்தில் இலங்கை அரசு, வடமாகணத்தின் ‘தேசியத் தலைவர்’ சீ.வீ.விக்னேஸ்வரன், ஐங்கரநேசன் ஆகியோரால் நடத்தப்பட்ட சுன்னாகம் அழிவு குறித்து இன்றுவரை தமிழீழக் கனவான்கள் வாய் திறக்கவில்லை. மட்டக்களப்பின் நிலப்பறிப்பும் தமிழீழக் கனவான்களது ஆசியுடனேயே நடைபெறும்.